Uit de comfortzone en meteen al gedwarsboomd

Garmin620

Ik ben terug begonnen met een schema en dat is niet min. De eerste 3 weken liep ik mijn gebruikelijke 5 kilometerrondjes. Nee, dat is niet veel, maar goed, die zaten in mijn benen.

Op week 3 moest ik al een paar keer 7 km lopen. Dat is 2 kilometer bij en verhoudingsgewijs is dat wel veel (een kleine 50 procent meer). Deze week (week 4 dus) ging dat meteen naar 10,5 km.  Dat is in 4 weken tijd een verdubbeling van de afstand.

In principe moet dat lukken natuurlijk, ik heb een hele tijd lang die afstand niet meer gelopen maar ik heb ‘m ook al heel veel gelopen en ook heel wat langere afstanden. Maar in tegenstelling tot de lichamen van al die getalenteerde sporters, juicht mijn lichaam een inspanning die plots dubbel zo groot is niet toe. Dat lichaam (en ik geef toe, ook de geest) zegt “Hou ons in de comfortzone, waarom ga je nu zo moeilijk doen ?”.

Comfortzone mag dan wel comfortabel zijn, het brengt je ook wel niet verder. Dus zag ik deze morgen de zon en dacht : we gaan die 10,5 kilometer gewoon doen. NIET in de val lopen van de snel te lopen want dan zal dat lichaam (terecht) zeggen dat ik overdrijf en dan moet ik dat geen keren meer herhalen.

Dus nam ik mijn Garmin (620) en wou de 10,5 kilometer inplannen en ondertussen naar Friedl Lesage luisteren om 11 uur op de radio. Want verveling, da’s ook een dwarsbomer, maar met Friedl tussen mijn oren zou dat geen probleem zijn.
Volgende week staat er een training van 12,5 kilometer op het schema, dus je ziet hoe snel die afstanden stijgen. No way van trainingen over te slaan, het wordt alleen maar erger langer.

Ondertussen is het bijna 12 uur en Garmin Connect blijft rommelen. Dat hij mijn toestel niet kent. Dat hij niet wil versturen (wel naar de Swim, naar de Edge), dat hij updates nodig heeft en dat hij gewoon niet wil.

Gelukkig registreert hij nog  (het valt nog te bezien na al die updates) en ik zeg aan mezelf dat er ooit een tijdperk heeft bestaan waar mensen liepen zonder GPS.  Het lopen gebeurt tenslotte met de benen en niet met al die high-tech. Het toont meteen ook hoe ik wel een beetje vastzit aan dit alles.

Wat is mijn grootste vrees ? Dat ik te snel ga lopen. De afstand is geen probleem, ik heb die uitgetekend in Map My Run en ik weet welke toer ik moet lopen om 10,5 kilomter te lopen. Het lief zegt terecht ‘je kan toch kijken hoe snel je loopt’ (dus zonder de piep) en dat is natuurlijk ook waar, al vind ik het maar niets om continu te moeten kijken.

Ondertussen (de updates zijn op dit eigenste moment bezig) heb ik het gevoel dat ik hier al mijn tijd verdoe en dat ik nu al op de terugweg had moeten zijn.

Zal ik het gewoon doen, zonder GPS en met een doodgewone klok ? Als ik tenslotte traag moet lopen, wat kan er mis gaan ? Die afstand alvast niet. En nu is de zon er toch ?

Update : na 2 uur gevloek krijg ik hier het schermpje dat ‘update geslaagd’ en staat mijn duurloop van 10,5 kilometer op het schermpje van de 620. Mijn hartslag zit van al die frustratie wel al onmiddellijk hoog ! 

This girl can !

Als ik loop zweet ik. En niet een beetje. Mijn haar wordt bij tijden kliedernat, al een reden op zich waarom ik een pet draag. Bij tijden ziet mijn hoofd als een rode tomaat en kijken niet sportende mensen naar mij alsof ik een doodswens heb.

Als ik in Runnersworld blader – heel graag trouwens – dan vind ik daar glimlachende lopers, misschien staat er in de tekst iets over afzien maar dat zie ik niet op hun gezicht. Rode tomaten vind je er ook niet.  Runnersworld of andere sites of tijdschriften: dat zijn altijd gespierde mensen. Ik heb ook spieren. En vet ook. Volgens BMI normen niet teveel, maar volgens lopersnormen véél te veel. En laten die looptenues nu dikwijls nogal strak zitten. Het is niet dat daar veel te verbergen valt. Reken daarbij dat lopen ook een gevecht is met zwaartekracht en je ziet het al van hier : er beweegt meer dan alleen maar mijn benen en armen.

Maar hé, ik loop graag. (Bij tijden). Tomaat of geen tomaat. Maar hé, who cares ? Ik loop ! Ik zwem (daar kunt ge ook al niet echt veel verbergen !).

Daarom vind ik dit filmpke geweldig ! Ode aan alle sportende vrouwen ! Laat u niets wijsmaken over hoe je er uitziet, tomaat of kreeft. Just do it ! Enjoy !

 

Stormachtige dagen !

instaweather_20150110_105941[1]

 

Wat een weer is dat niet geweest deze week ! Woensdag stralende zon en zaterdag zag ik voor het eerst de voordelen van kilo’s lichaamsgewicht : ik vloog net niet in het rond.

Na mijn looptrainingen deze week én zwemtraining stond zaterdag een Aktiviawandeling op de agenda. Dat was vorige week ook zo, maar toen heb ik mij verdorie van de wijs laten brengen door wat regen. Slechte keuze ! Daarom dacht ik ‘s morgens : no way dat ik thuisblijf ! Dus reed ik met mijn autootje (dat door zijn omvang merkelijk wat wind ving) richting Herselt om er kilometers te stappen in stormweer. Geheel en al gewapend ! 

Het was zalig ! Het deed mij denken aan die loopwedstrijd in Limburg toen we van de brandweer bijna niet mochten vertrekken omdat het niet veilig zou zijn. Toen waren er stukken waarvan ik de indruk had dat ik ter plekke liep omdat de wind me precies altijd weer terugblaasde. Nu zakte ik in de modder en was het inderdaad “bonken tegen de wind”, maar dat was zalig. Een mens is tenslotte geen serreplantje !

Die hevige winden hebben me wat mijn looptrainingen betreft, wel goed liggen. Zo staan op mijn schema’s intervallen maar moet ik eerst redelijk wat ‘inlopen’. Ik zal moeten veranderen van richting, want het inlopen (dat sowieso makkelijker is) gebeurt altijd mét wind en mijn intervallen (waar ik de laatste 20 seconden meestal denk dat ik ga doodvallen en mij moet concentreren op aftellen om niet op te geven) tégen wind. Dubbele uitdaging dus !

Toch zag ik deze week ook de schoonheid van dit alles in. Het was alsof wat zich in mijn hoofd en hart afspeelde (een slechte week !) ook vertaald werd in de natuur : tegenwind, obstakels, en niet opgeven maar gewoon doordoen.

Ik laat me niet (meer) van de wijs brengen. Just do it !

 

Wat lopen voor mij doet (1)

Running

 

Wie mij een beetje kent of deze blog volgt heeft al lang door dat ik geen snelle loper ben en al helemaal geen prestatieloper. Er zijn tijden dat ik het daar moeilijk mee heb, door het domme vergelijken van mezelf met anderen. Maar toch blijf ik lopen. Daar zijn vele redenen voor, maar bovenstaande is o zo waar.

Het maakt niet uit of ik snel loop, atletisch ben, eruit zie als Kim Gevaert (niet dus), bij de zwaar- of lichtgewichten hoor (eerder tussenin ?) : ik word voor mijn lopen altijd beloond.

Het is niet dat alle zorgen verdwijnen, maar wel de zeurende stemmetjes van die zorgen. Stemmetjes die trouwens niets toevoegen aan de oplossing van die zorgen, maar blijven malen.

Wanneer ik loop vindt mijn lichaam zichzelf terug, evenals mijn geest. De chaos wordt orde in het ritme van het lopen. Geest en lichaam vinden elkaar terug in plaats van een stram lichaam en een woelige geest. Alles komt tot rust.

Toch blijft het lopen voor mij inspanning vragen. Ik ben geen loper die staat te popelen om te mogen vertrekken of die niets leukers kan bedenken dan te beginnen met lopen.

Maar eenmaal vertrokken en doorgezet word ik het al snel gewaar : de inspanning wordt beloond. En niet een klein beetje !

Het pijnlijke misverstand

instaweather_20150102_150740

Het was zonnig vandaag en het lief besloot om het jaar in te zetten met een flinke fietstocht. Ik zou ondertussen gaan lopen.

Ik vertrok als eerste, maar om ‘m alle goede moed te wensen plakte ik op zijn fietszadel een chocoladesnoepje. Zo kon hij alvast met zoete energie de tocht aanvangen.

….

U wil niet weten hoe zijn broek eruit zag toen hij terugkwam…..

Rapport 2014

Een van de leuke dingen op het eind van het jaar is optellen hoever ik zou geraken mocht ik al mijn kilometersporten bij elkaar tellen.

Hip hip hoera, ik ben al een goed stuk in Spanje en kan in Alginet zelfs nog een flinke wandeling doen, want er staan maar liefst 1760 kilometers op mijn teller !

sportafstand

 

Vorig jaar waren er dat 1243 kilometer, toen zat ik zo ergens bij de grens Frankrijk-Spanje. Het lopen is behoorlijk minder geworden ten voordele van het zwemmen (ongeveer x 4 !), het fietsen (ongeveer x 3) en het wandelen x 1,25 (maar minder dan in 2012, wat me verwondert).

Per dag heb ik zo’n  39 minuten (cardio-) gesport, wat neerkomt om een dikke minuut per dag meer. Op een jaar maakt dat zo’n 7 uur sporten meer.

Omdat ik sport voor het plezier en variatie belangrijk is, maakt het voor mij niet zoveel uit welke activiteiten het zijn. In heel dit overzicht gaat het trouwens enkel en alleen over de cardio sporten van laag (wandelen) naar hoog (lopen) en bij sommige is meer kracht nodig dan bij andere (zwemmen, MTB).

Mijn eerste eenvoudige doel voor volgend jaar wordt dan ook gewoon 1 minuut per dag meer sporten. Natuurlijk dit zijn gemiddelden en ik sport niet alle dagen. 1 minuut per dag = trouwens al meteen 7 minuten per week meer = 6 uur per jaar meer.

En wat zijn jullie doelstellingen ?

 

Licht in de duisternis

Winter en dus ook : korte dagen. Winter en dus ook : lopen in het donker !

Aanvankelijk droeg ik enkel een fluo-vestje, maar als het echt donker is lijkt me dat toch niet veilig genoeg. Daarom zocht ik naar iets dat veiliger zou zijn.

Decathon bleek een nieuw product te hebben, zijnde dit :

Ik vond het concept heel goed, omdat ik ook al met een tikka gelopen heb op mijn hoofd, maar soms schuurt dat en dan spant dat weer teveel en blijft het een gedoe.

Ik kon het Decathonproduct online niet bestellen wegens uitgeput, maar de idee bleef wel : dat moet goed zijn ! Anderzijds had ik wel heel erg mijn twijfels over het gewicht. Als je de achterkant bekijkt, dan zie je dat dat nogal een zwaar ding is, niet soepel en bij het bewegen gaat dat behoorlijk op en neer. Concept goed (de manier van dragen) maar uitvoering onvoldoende.

Gelukkig vond ik uiteindelijk dit :

Super licht met vooraan 3 zeer heldere witte lichtjes en achteraan 3 helderen rode lichtjes.

licht in de duisternis 2

(Een foto van jezelf nemen voor de spiegel (en in het donker) is helaas niet echt duidelijk.)

Het grote voordeel is dat het superlicht is en dat je het eigenlijk niet voelt. Het weegt ook bijna niets en het hindert bij geen enkele beweging. Als veiligheidslicht kan het zeker tellen. Het verlicht voldoende om mijn Garmin te zien (ik hoef dan de backlightknop niet te zoeken) en het licht de verkeersborden op. De lichtjes zijn wel horizontaal gericht, prima voor tegenliggend verkeer, maar niet echt voldoende om de weg te zien, daar moet ik nog een oplossing voor vinden, want in dit herfstweer durft er ook wel eens gebladerte, takken en nog van dat op de weg te liggen.

Het ledlichtvest van Nathan  kocht ik bij Adventure voor 49,95 euro, maar de Futurshop doet daar al een stukje vanaf (42,95 euro) waardoor de prijs wel dicht bij het voorstel van Decathlon (39,95) gaat liggen. Voor die 3 euro verschil zou ik absoluut voor het vest van Nathan gaan – voor het lichtgewicht en omdat hij zo lekker zit !