Daar is de lente, daar zijn de blaren !

runningshoes

 

Ik blijf er last van hebben : voer ik de kilometers op (wat ik momenteel doe) en is er een beetje zon of warmte dan zijn ze er weer : de blaren !

Na al die blaren heb ik heel wat ervaring in de verzorging ervan, maar het blijft wel balen. Want ondanks mijn verzorging komen ze altijd terug en altijd op dezelfde plaats, mijn voeten hebben het zowat opgegeven. Amper genezen en het is weer van dat.

En néé, het ligt niet aan mijn schoenen, want welke schoen, van welk merk ik ook draag, het is altijd prijs. Ook met wandelschoenen. Conclusie : het ligt aan mijn voeten !

Een paar weken geleden was het al weer van dat. Het zonnetje scheen en ik had nog verkeerdelijk winterkousen aan. Runningsocks, jawel, maar de winterversie, een mens wil ook geen koude voeten. Volleerd in de verzorging kon ik er na een een dag of 4 al weer compleet op lopen maar dacht ook : het wordt weer van dat en dat velletje wordt altijd maar dunner.

Daarom werk ik tegenwoordig altijd preventief en het lijkt te helpen. Voor ik vertrek voor een loopje of lange wandeling plak ik de kwetsbare plaats af met anti-blister tape. Dat is op droge huid (je mag natuurlijk geen open blaren meer hebben) en na het lopen haal ik het er onmiddellijk weer van af, de tape overleeft de douche trouwens toch niet.

De tape die ik gebruik komt van Decathlon, maar zullen vast nog andere merken zijn. Wie weet word ik de rest van de lente/zomer gespaard van blaren !

blaren

Advertenties

zelfkennis

Het was deze namiddag fantastisch herfstweer, volop zon, misschien wat wind, maar geen regen, en dat kan toch al niet veel gezegd worden van de voorbije dagen. Perfect weer voor een MTB-tour, ware het niet dat in mijn ‘variatieschema’ er een looptoertje van een uur stond. En ja, ik zou buiten lopen, nu het nog kon … Ik heb loopkleren voor alle weersomstandigheden en dan zou mijn Ipod ook nog eens van dienst zijn.

Tot ik aan de kleerkast kwam, met 1/2 van de inhoud ‘sportkleren’ ! Wat haalde ik daar uit de kast ? Een korte broek, een shirt en hé, ondanks het goede weer toch niet geschikt. Dus zou het wéér de loopband worden.

Ik probeer al eens na te gaan hoe dat komt : mijn bij tijden voorkeur voor de loopband. Zeg maar van ergens begin oktober. Het weer misschien, maar dat is geen argument, want ik blijf moutainbiken, ik blijf Aktivia wandelingen doen, zelfs in de gietende regen ! Want ook voor die wandelingen geldt gewoon dat je je er moet op kleden en met zo’n sportieve kleerkast als de mijne is het weer eigenlijk nooit een probleem.

Het is dus niet het weer. Of misschien toch maar een beetje, want ik loop toch resoluut de hele lente en zomer buiten. Misschien is het de duisternis, al heb ik geen schrik. Of misschien, heel misschien, … zijn het de TV-series en de films waar ik anders niet naar kijk ! Hoe dan ook, ik loop dus ongeveer een klein  half jaar op de loopband om die rond maart te wisselen van de buitennatuur.

Is lopen op de loopband even lastig als buiten ? Daar zijn vele verhalen over en ik ben geneigd om te zeggen dat het iets makkelijker is, maar dat het niet zoveel verschil maakt, tenminste niet als je de loopband wat doet hellen, in mijn geval staat dat op 1. (Geen idee of dat overeen komt met 1 procent, wat ik wel weet is dat 5 gigantisch stijgen is !).
Soms zegt men al iets dat lopen op de loopband lastiger is omdat je het warmer krijgt, maar daar heb ik geen last van, er bestaat zoiets als een ventilator en op onze fitnesszolder is het tussen de 8 tot maximaal 12 graden in deze periode. Ideale temperatuur zou ik zeggen.

Wat zijn dan de voordelen ? Zelf zie ik de volgende

  • betere demping dus beter voor je spieren en pezen
  • je hebt exacte controle over je snelheid en da’s goed om ‘exact te trainen’. Sommige mensen zullen dit wellicht gigantisch saai vinden.
  • er zitten programma’s in, maar dat kan je ook instellen via je Garmin
  • je bent thuis : dat kan belangrijk zijn als je nog jongere kinderen hebt

even surfen of ik nog iets vergeten ben …

  • het is minder gevaarlijk (verkeer), je hoeft niet echt op te letten !

Maar er zijn natuurlijk ook nadelen en die zijn niet ‘licht’ !

  • geen contact met de natuur en alle elementen van de natuur en laat dat toch grandioos schoon zijn
  • geen sociaal contact – ik vind het best prettig om dorpsgenoten wandelend met hun hond of lopend, tegen te komen
  • geen weerstand door wind, geen bochtenwerk, geen nieuwe te ontdekken paadjes
  • het is wel héél erg egaal op een loopband, op allerlei vlakken, zowel wat ondergrond betreft als ‘surroundings’.
  • er is toch een andere looptechniek, het vraagt altijd wat aanpassing als ik van het ene naar het andere ga

Ik lees wel eens dat een echte loper niet op een loopband loopt en daar kan ik niet inkomen. Lopen is lopen. Mijn eerste Ten Miles heb ik volledig op de loopband voorbereid en het was mijn best voorbereide wedstrijd. Ik liep met puur gemak de vooropgestelde tijd.

De vraag ‘wat is beter‘ is voor mij niet echt aan de orde. Ik amuseer me en ik ken mezelf. In heel wat weersomstandigheden zou ik gewoon niet buiten lopen. Proficiat en hip hip hoera voor die mannen en vrouwen die dat, weer en wind doen. Dat meen ik echt. Maar voor mezelf denk ik : uiteindelijk heb ik dan toch maar 10 km (op de band) gelopen, anders was het gewoon zetelzitten. En dat ondertussen nog eens de knappe Daniel Craig op DVD passeerde, tja, die kom ik in real life niet tegen !

sportzonnebril (op sterkte)

Ik zou iets kunnen schrijven over mijn 9,5 km (die er maar 8 moesten zijn maar ik had geen zin om nog zover naar huis te wandelen) en de versnellingen die ik iedere kilometer gedaan heb. Maar dan eindigt het hier : training gedaan, warm, genoeg gedronken, alles volgens schema.

Geen inspiratie om daarover te schrijven. Daarom een beetje over de ‘aanverwanten’, zijnde mijn nieuwe sportzonnebril. Dat je zo’n ding in dit lekker weer wel kan gebruiken hoeft geen betoog. Moet het een sportzonnebril zijn ? Ik heb het jaren met mijn gewone zonnebril op sterkte gedaan. ’t is te zeggen met een oud modelletje dat enigzins nog sportief was, want met het model dat ik nu draag kan je écht niet gaan lopen, alleen flaneren ;-).

Gewone brillen zijn ook niet voorzien op sport. Ze glijden soms van je neus, ze zijn te zwaar, ze zweten (echt !) en je hebt er de glazen zijn niet altijd groot genoeg, het montuur is soms regelrecht een handicap, terwijl je daar in het gewone leven niets van voelt. Hoe dan ook, ik wou een sportzonnebril. Om te lopen en te fietsen. Voor het fietsen is dat minstens even belangrijk omdat je – zelfs al zie je goed – van alles in je ogen krijgt, en er moest maar eens een vliegje in mijn oog raken bij een afdaling laat staat een opspattend steentje !

Ik ging naar de bekende optieker de nabijgelegen stad waar ze alle mogelijke merken hadden. Zelfs zwembrilletjes op sterkte – iets wat voor mij niet hoeft want ik ben bijziend en hoef niet noodzakelijk een halve kilometer verder in het zwembad te zien. Bij lopen en fietsen is dat wel iets anders !
De dame leidde me meteen het Adidasassortiment binnen. Ik denk dat ze dat deed om 2 redenen : enerzijds omdat ik een bril op sterkte moest, en anderzijds omdat ik bij voorkeur verwisselbare glazen wou. In de winter mocht het een ‘gewone’ (niet gekleurde) zonnebril worden.

Uiteindelijk werd het de Adidas Gazelle. Diezelfde als op het fotootje. Hij is zeer licht, hij staat goed op mijn hoofd en valt er niet af (ook niet bij het mountainbiken) en dat komt deels omdat de oortjes verstelbaar zijn en ook de ‘neusclip’ of hoe heten ze zoiets. En ja, hij staat mij toch een beetje, wat zeker neit van alle brillen te zeggen valt. Zo’n bril is de basis en kan door iedereen gedragen worden. De bril – zoals op de foto – is NIET op sterkte. Hij kostte zo’n kleine 150 euro.
Adidas heeft vervolgens een soort ‘clip’ die je voor de glazen zet en in die clip kunnen geslepen glazen (op sterkte dus). Zo’n clip (zie volgende afbeelding) kost 50 euro zonder glazen. Omdat ik zeer eenvoudige glazen heb (- 1.75) viel de prijs van de glazen nog mee : zo’n kleine 40 euro denk ik. Tenslotte moest ik nog glazen voor in de winter, kleurloze dus. En die moeten de gekleurde vervangen. Dat is mogelijk want de bril is daar voor voorzien. Die kostten ook weer zo’n 40 euro. Samengeteld heb ik zo’n 240 euro betaald voor een zonnebril op sterkte of 280 euro met de verwisselbare glazen.

Nu ik de bril een paar weken heb, toch een paar bedenkingen. Bestaan er geen sportbrillen waarbij het glas onmiddellijk op sterkte is ? Die clip heeft immers nadelen. Ten eerste komt die uiteraard dichtbij bij mijn ogen te staan en gaan mijn wimpers er nogal eens tegen. Ten tweede zie je die clip wel degelijk ‘door’ de bril als je recht voor me staat. Ik vind dat niet zo’n bijzonder goed zicht, al kan ik er best mee leven. Maar erger (ten derde) is dat je dat ding heel slecht kan poetsen. Het clipje is veel kleiner dan de glazen van de eigenlijke zonnebril maar als je gaat moutainbiken of fietsen kruipt er natuurlijk van alles tussen die twee glazen. Niet echt veel, ik ga hier niet overdrijven, maar glas moet gewoon helder zijn en je moet ‘m toch nu en dan poetsen.

Ik vind dat Adidas nogal voor een omslachtige oplossing gekozen heeft. Het lijkt alsof ze brillen hebben ontworpen die goed zijn (ik heb er geen klachten over) en dan plots gedacht hebben dat ze ook iets moesten verzinnen voor de ver- of bijziende medemens. Konden ze dat nu niet in één keer, op bestelling natuurlijk ? Je kiest je sportbril, het soort glazen en dat wordt er later in gezet. Zo gaat het toch ook met een gewone bril.

Maar misschien bestaat wat ik wil niet : een goed design met onmiddellijk de juiste glazen. In massaketens (Pearl, Hans Anders) kenden ze het ook niet. Daar blijft het gewoon het kiezen van een bril en de glazen. Zij hebben dan wel wat ik wil, maar geen sportmontuur.

Geheel ontevreden ben ik zeker niet. Het ding staat goed op ‘m neus en ik draag ‘m graag. Maar misschien had ik minder snel moeten beslissen. Er was ontzettend veel volk in de winkel (iedereen moest natuurlijk een zonnebril hebben, al dan niet om te sporten) en wellicht heb ik daar een beetje teveel druk laten meespelen.

Wie nog een sportzonnebril op sterkte wil, is hierbij dus een beetje ingelicht !

de vuurdoop na 7 weken (!) looploos

 

4 april. Toen is het gebeurd. De hamstring. En ondertussen zijn we niet 5 weken (zoals ik op FB schreef) maar wel 7 weken verder. 7 weken zonder lopen en vandaag moest het dus gebeuren. Back on track !
In principe mocht ik al beginnen vorige week en dat heb ik ook gedaan. Of een beetje vroeger zelfs, 5 km op de loopband en dat is zonder problemen (maar met tranen van geluk) gebeurd.
Toch heb ik het lopen zelf nog uitgesteld. Ten eerste omdat ik geen schema had dat toen begon. Ten tweede omdat ik vond dat ik mijn spieren moest versterken en dat wel via minder gevaarlijke activiteiten als fietsen en vooral kilometers stappen. Misschien heeft dat mijn spieren niet sterker gemaakt, ik weet het niet, maar mentaal durfde ik precies niet anders.
7 weken niet lopen, als ik dat zou moeten ‘betalen’ met ‘back to square one’ als ik opnieuw begon te lopen, dan zou de wanhoop pas toeslaan.

Vandaag heb ik er mij aan gewaagd. Netjes zoals het schema zei. 8 kilometer. Ik had evenwel besloten om NIET naar de snelheid te kijken. Ik zou mezelf niet frustreren. Ik besloot ook om een weg te nemen die ik nog niet gedaan had. Later bleek dit niet zo slim, het was naar mijn doen nogal heuvelachtig. En warm ! O het was warm ! Om echter geen tweede Mariaverschijning mee te maken had ik gelukkig drank bij, maar iets meer mocht wel.

Hoe dan ook, de 8 km zijn gelukt. Veel te traag naar mijn goesting, maar hopend op beterschap en vooral hopend dat ik toch niet al te lang moet wachten om op mijn niveau van voor de blessure te zitten. ’t ja lopen leert je nederig te zijn, je kan het niet allemaal naar je hand zetten, hoezeer ik dat ook wel zou willen.

Ondertussen lijkt mijn Garmin een rare blessure te hebben opgelopen. Ik heb nog netjes mijn snelheid, hartslag, al wat je wil, maar hij wil geen ‘kaartjes’ meer tonen. Volgens het kaartje heb ik amper 100 meter gelopen. Volgens de cijfers gelukkig wél wat meer. Heeft iemand dit al meegemaakt ? Hij vertoont het probleem zowel in GarminConnect als in Garmin Trainingcenter, terwijl hij wel twee keer de cijfers ‘leest’.

Raar probleem ook, want daarvoor wil ik nu ook geen nieuwe kopen. Al is dat wel leuk, die plannetjes … en het kunnen ‘afspelen’ of ‘opnieuw lopen’ van je afstanden via het Google. Of ligt het aan Google Earth ?

Ondertussen ben ik ook alle liedjes van Nostalgie ‘powersongs’ op mijn I-pod aan het verzamelen. Op hun site stond een lijst met ‘powersongs’ voor de 10 Miles. Ik zal hier een poging doen om ze nu en dan op te schrijven, mocht iemand nog zo’n playlist te willen maken. Ze staan alfabetisch.

* A Flock of Seagulls – I ran
* Abba – Gimme Gimme Gimme
* Abba – Lay all your love on me
* Aretha Franklin – Think
* B52’s – Love Shack
* Bachman Turner Overdrive – You ain’t seen nothing yet
* Bangles – Walk like an Egyptian
* Beach Boys – I get around
* Beatles – A hard day’s night
* Bellini – Samba de Janeiro
* Billy Ocean – When the going gets tough
* Black Eyed Peas – I got a feeling
* Black Eyed Peas – Let’s get it started¨
* Blondie – I want that man
* Bob Sinclair – Love Generation
* Bon Jovi – Living on a prayer
* Bruce Springsteen – Born to run
* Bryan Adams – Run to you
* Bryan Adams – Can’t stop this
* Bryan Adams – Summer of ’69
* Candi Staton – Young hearts run
* Carol Kiani – Hit’n run lover
* Cindy Lauper – Girls just want to have fun
* Cliff Richard – The only way out
* Depeche Mode – Just can’ get enough
* Dexy’s Midnight Runners – Come on Eileen
* Dire Straits – Money for nothing
* Dire Straits – Walk of life
* Doobie Brothers – Long train run
* Dr. Alban – Sing Hallelujah

… wordt vervolgd.
Dit is dus de lijst van Nostalgie, part I, ik vind ze niet allemaal even denderend, maar toch soms verrassend en ze hebben echt wel een goeie beat. Er komt zeker nog een Kaatlijst ook 😉

PS : Garmin gereset en ’t lijkt weer te lukken…

op het ritme van muziek

Iedereen zal het wel weten : bij een goed ‘up tempo’ muziekje loop je ‘vanzelf’ sneller. En misschien ook omgekeerd. Nu is het lang geleden dat ik nog met muziek gelopen heb, maar de gedachte dat muziek je daadwerkelijk kan ‘helpen’ bij een training is mij nooit helemaal ontgaan. Ik kwam zelfs tot deze gedachte : als ik nu eens op een korte afstand, zeg maar 5K, allemaal muziek programmeer met een redelijke snelheid. Met een hoog aantal beats per minute ? Ik weet dat ik bijna vanzelf sneller loop dan. Gewoon een experimentje, niet meer of minder.

180 stappen per minuut, dat zou zo de ideale cadans zijn volgens Runnersworld, … als ik nu eens muziek vond met 180 beats per minuut, dan zou dit een gemakkelijke manier zijn om op deze cadans te leren lopen. Het idee is al oud, en tja, natuurlijk ook niet origineel. Want wat blijkt ? Er bestaan hele websites met (soms gratis) te downloaden muziek op basis van de beats per minute. Muziek voor lopers. Die een beetje sneller, een beetje trager willen gaan. Ik pikte de link van An’s weblog, en zal er zeker eens mee experimenteren.

Gewoon voor de gein, om te zien wat het geeft. En zonder opgave van het schema natuurlijk. Zeg maar een tussendoortje.