Zoorun : lopen tussen de beesten !

zoorun Lommel

Voor dit weekend stond er een training van 12 km op het programma. Het hele weekend stond echter in het teken van ‘hard werken’ en gisteren had ik dan ook taak na taak afgevinkt, kwestie dat het een beetje vooruit zou gaan.

Ondanks het feit dat het een duurloop was (zonder stress voor snelheid !), had ik toch de indruk dat ook dit een taak was die ik moest ‘afwerken’.

Tot ik mij de Zoorun in Lommel herinnerde : vrij aanvangsuur en lopen tussen de dieren ! DIe ‘loop’ zag er al heel wat aantrekkelijker uit !

Deze morgen vertrok ik dan ook richting dierentuin Lommel. Uit niets bleek dat het pas de eerste keer was dat ze de loop organiseerden. Er waren parkingwachters en van ver stond de weg naar de ZooRun aangegeven. De inschrijvingen verliepen vlot en er was een bagagedepot voorzien. Geen startnummers maar een gekleurd armbandje naargelang je afstand, 5, 10 of 15 kilometer en nee, géén rondjes.

De informatie die op de website stond was heel correct, ik liep grotendeels op onverharde grond (60 %) en single track (10 %) en maar een beetje (10%) op verharde weg. Voor mij leek het bij tijden meer op een veld- of trailrun dan wel een gewone loop. Bij tijden zakte ik tot boven mijn enkels weg in de modder, maar dat kon de pret niet derven.

Door de ‘vrije start’ was dit voor mij een prima oefening om mij ‘af te schermen’ van medelopers. Tijdens gewone wedstrijden brengen ze mij in de war, ik wil precies altijd ergens aan hangen of inhalen terwijl het toch belangrijk is dat ik mijn eigen tempo loop en niet bijna doodval de laatste kilometers. De vrije start zorgde er ook voor dat er nooit echt veel volk tegelijk liep, want er was best veel volk komen opdagen, meer dan voorzien denk ik – er waren toch geen goodybags meer op het einde en ik had er héél veel zien staan !.

Het laatste stuk had ik het lastig. We gingen over de 10 km (dus geen exacte afstand) en de paar bruggen en het manoevreren in modder begonnen hun tol te eisen.  Die laatste kilometer liep ik tussen de leeuwen en zag ik nog zijdelings een panter naar mij kijken alsof ik een happige brok was en dat deed me toch nog die laatste kilometer volhouden om niet te stappen. Dat was even wel verleidelijk, zeker toen de apen show gaven en er vele gewone bezoekers gewoon op de weg stonden.

Deze loop heeft mijn weekend toch nog goed gemaakt. Ik vind de formule super en ik hoop dat ze het volgend jaar opnieuw zullen doen, al besef ik dat ze maar een beperkt aantal lopers zullen aankunnen, vooral voor het stuk dat door de zoo gaat.

Prestatiegewijs ben ik content, want ondanks het feit dat de loop zwaar was (door de ondergrond, de bruggen, de vele draaien en hoeken) heb ik dezelfde gemiddelde snelheid gehaald en dat terwijl er hier en daar stukjes waren waar je verplicht was om te stappen wilde je niet in een modderbad terecht komen.

Hier zit een contente loper !

ZooRunplan

Advertenties

Flow LadiesRun 10 km Eindhoven

Via Marathon Eindhoven, bij wie ik een paar jaar geleden een halve marathon liep, kreeg ik een uitnodiging om deel te nemen aan hun nieuw event, de Flow Ladiesrun.

Eindhoven = Nederland = plat = ambiance !

Ik was al gauw overtuigd en wou in schrijven voor de 10 km, je kon er ook 5 lopen. Moeilijk on dat toch niet worden ? Toch wel. De registratie verliep online waarbij je je rekeningnummer moest invullen waarbij je toestemming gaf dat de organisatie 10 euro van je rekening zou halen. Een beetje rare gang van zaken, maar ik had er geen erg in. Tot bleek dat de software niet voorzien was op Belgische rekeningnummers. Een paar mailtjes heen en weer en gelukkig, ik kon ‘op voorhand’ betalen ! Schoon van hen !

Mijn vorige loop in Eindhoven was er eentje van sukkelen geweest, en het begon er deze morgen op te lijken dat het wéér zoiets zou worden, alsof er op Eindhoven een vloek rust.

Zo stond ik deze morgen op met krampen in mijn maag en het was duidelijk dat het eten van het feestje gisteren mij absoluut niet bevallen was. Een paar keer richting toilet en dan toch de auto in naar Eindhoven. De auto geparkeerd aan een recreatie- en sportpark : het Genneperpark. De droom van iedere sporter ! Het zag er supernieuw uit : een domein vol sportlokalen, sportvelden, zwembaden, kortom alles !

Borstnummer (met naam !) opgehaald en dan maar traditioneel ‘wachten’ tot de start met nog een paar bezoekjes aan het toilet tussendoor.

En toen  was er eindelijk de start ! De 5 en 10 kmlopers liepen allemaal samen. Na 500 meter (stop ! veter los !) begon het mij al te dagen : we mochten niet op de baan lopen !  Weird ! Het was mij in bij rondje Tilburg ook al opgevallen : banen werden niet compleet afgesloten. Hier was het nog erger : het was lopen op het fietspad (gelukkig zijn ze daar goed voorzien) en op kleine wegen door een park. Met 1100 man (dat is het getal dat ik gehoord heb), gaf dat natuurlijk gigantische problemen.

De eerste twee kilometer was het meelopen ‘met de meute’, je kon zelfs niet aan de kant staan (water !) om eventuele snellere lopers door te laten. Gezellig was het wel, want die Nederlandse dames kunnen wat afbabbelen ! Rondje 1 gedaan en weg waren de 5 kilometerlopers, meer plaats dus ! En dat was maar goed ook, want zo rond kilometer 8 zocht het eten in mijn maag een uitweg. Goede bemesting voor het natuurpark – zegt manlief – hetzelfde verhaal dus als de vorige keer in Eindhoven.

Toch zag ik het nog allemaal ontzettend goed zitten, 10 km is geen halve marathon en ik had niets te bewijzen, genieten zou ik ! Ik gaf er nog een lap op en merkte dat ik zo aan de 10de kilometer zat. Ik haalde nog wat dames in (ik heb graag overschot op het einde) en finishte zonder naar de tijd te kijken.

Medaille in ontvangst (de lelijkste ooit) en plots werd iedere stap o zo pijnlijk. Gigantische blaren had ik ! Strompel strompel dan maar naar de post van het Rode Kruis. Tijdens het lopen had ik ‘iets’ gevoeld, maar toch niet zo erg. Uiteindelijk bekeek ik mijn tijd en hij was wat ik bijna niet had durven hopen (vooral niet met alle tegenslag)

 

Flow tijdopname

 

Dat brengt mij op een gemiddelde van 6:40 min/km of 9 km per uur. Al bij al toch nog redelijk regelmatig gelopen ook. 1:07:11 is nog ver van mijn PR 58:51 in Hasselt, (2011) maar ik zie enkel de evolutie van de voorbije maanden : Ten Miles (7:05 min/km), Rondje Tilburg, 13 km (6:50min/km) en nu, voor “maar 10 km” 6:40min/km. Ook hier had ik overschot, net als in Tilburg, en dat is een goed teken.

Hoe dan ook, ik heb er weer van genoten ! Ik begin steeds beter mensen te begrijpen die ieder weekend ‘ergens’ een wedstrijd lopen. Het is fun ! Het blijft mij motiveren en ik hoop dit jaar de snelheid nog wat te verhogen. Het PR op 10 km in Hasselt zie ik nog niet zitten, maar wel een verbetering op de 10 km tijd dit jaar !

Weeral een doel !

de kracht van een wedstrijd

Rondje Tilburg 1

Finish Rondje Tilburg

Nooit gedacht dat ik – bang van stress en geen grote fan van wedstrijden – tot dergelijke conclusies zou komen :

  1. wedstrijden motiveren om te trainen, ze geven doel (afstand / snelheid)
  2. een slechte wedstrijd motiveert me : ‘ik moet een tandje bijzetten en wraak nemen !’
  3. een goeie wedstrijd motiveert me : ‘haha, zie eens aan, we gaan de grenzen nog een beetje verleggen !”

Dat ik bij sommige wedstrijden bijna doodga is iets anders. Gelukkig zijn er ook waar ik nog overschot heb ! Moraal van het verhaal : ik zie door voordelen van een wedstrijd vooral ‘voor’ en ‘achter’ :-).

Ik hem me meteen maar ingeschreven voor de Ladies Flow in Eindhoven, kwestie van de spirit erin te houden !

Zalig Rondje Tilburg

Tilburg zit al lang in mijn hoofd, geen idee waarom, misschien het exotische ‘buitenland’ ?

De voortekenen waren echter niet goedgezind. Het lief vond de afstand tot Tilburg wat overdreven, Ruth had er slechte ervaringen opgedaan, maar wat zij niet zo positief vond (weinig volk) vond ik dan weer een pluspunt.

Na de Ten Miles 2 weken geleden had ik iets goed te maken naar mijn gevoel. Ik had er teveel afgezien en mijn tempo lag te laag volgens de trainingen.

Ik had er 7:05 min per kilometer nodig gehad daar waar mijn doel 6:50 was. Plus ik was redelijk kapot na de wedstrijd, en misschien is dat voor de doorwinterde loper normaal (anders heb je niet genoeg gegeven ?), ik heb graag reserve !

Dus Tilburg zou het worden ! Mijn verwachtingen lagen niet hoog wat organisatie betrof en ze konden dus alleen maar overtroffen worden.

En ja, dat wàs ook zo. Eerst was er de eigenaardige luxe dat ik op 300 meter van de inschrijfbalies én startpunt kon parkeren (voor 1 euro !). Eenmaal in de inschrijfhal kwam er onmiddellijk iemand naar me toe die me wegwijs maakte. Je kan behalve lopen immers ook fietsen, MTB-en of wandelen. De inschrijving gebeurde zoals in Vlaanderen : blaadje invullen, betalen (13 euro) en je kreeg je startnummer en een informatiefolder mee.

Had Ruth bar slecht weer, hier scheen het zonnetje volop … en wellicht zorgde dat voor een véél groter aantal inschrijvingen. Ik hoorde het getal 8000, maar heb geen weet of het over alle sporttakken ging of enkel over de lopers. Wat de 13 km betreft waren we zeker niet met weinig !

Het parcours volgde de ring rond Tilburg en was netjes afgezet. Veel was er niet te zien, maar de Nederlanders maakten dat goed. Want zoals zij kunnen supporteren ! “Kom op meid’, “Goed hoor van je”, “sterk bezig”... ze moedigen iedereen aan.

Ik vond mijn tempo en voelde dat het goed was. Ik genoot van de kilometers en het gemak (!) waarmee ik liep. Ik profiteerde weer van mijn camelbag en slaagde er zelfs in om die volledig uit te drinken op de 13 km. Geen dipje, niets. De laatste kilometers maakte ik er een spelletje van : mensen inhalen. Ik had duidelijk overschot. En zo eindigde ik met mijn ‘echte tempo’ van 6:50 min/km, 3 km meer had ook gekund, zeker weten !

Volgende fase (nu ik min of meer tevreden ben over het ‘met gemak 13-16 km lopen’), sneller lopen ! Intervalloopjes here I come !

Tilburg is, in tegenstelling tot (verradelijk genoeg) Antwerpen vlak. Er zijn wel een paar bruggen maar in vergelijking met de tunnels van Antwerpen stelt dat niets voor. Het is ook een supersnel parcours, wie de ring loopt hoeft niet straat in straat uit te lopen en hoeken te nemen. Een mooi ‘rondje’ is dat.

Heel tevreden ben ik teruggekeerd en het ziet dik naar uit dat ik hier nog terug kom, misschien zelfs voor de halve marathon (want het is vlak en de Nederlanders zijn top !). Voor de barefootrunning (Europees kampioenschap aldaar) moeten ze me niet verwachten. Toch indrukwekkend dat zoveel mensen dat deden, zij het de meeste met minimal shoeware.

In Tilburg is veel goedgemaakt ! Een boost voor mijn zelfvertrouwen !

Rondje Tilburg

20130505cijfers Rondje Tilburg

 

en opnieuw een uitdaging armer !

  1. loop eens een wedstrijd in het buitenland
  2. ga voor zonsopgang eens buiten lopen
  3. loop eens met een ander (het mag een fietser zijn)
  4. loop eens een wedstrijd in de winter (laat ons zeggen vanaf november)
  5. laat je droppen en loop terug naar huis (GSM met GPS zal in mijn geval nodig zijn !)
  6. ga eens zwemmen voor het werk (en NIET op een dag dat ik laat moet beginnen !, dus voor 8 uur !)
  7. zoek een MTB traject op om te lopen en snuif zo de trail-sfeer op
  8. combineer twee verschillende sporttrainingen
  9. doe eens mee aan een groepsles
  10. probeer eens een nieuwe sport uit (maar wel fysiek ! vissen komt NIET in aanmerking !)
  11. loop eens een Aktivia-wandeling
  12. waag u eens aan yoga (nog nooit gedaan !)
  13. lees eens een boek over trainingsleer (da’s nog iets anders dan over lopen)

Ten Miles

10 Miles

De Ten Miles ! Een echte uitdaging was dat, want in 2012 heb ik welgeteld één wedstrijd van vijf (!) kilometer gelopen ! Voor de rest werd er wel gelopen, maar hooguit enkele keren 10 km, het waren eerder lopen van 5 km.

2013 moest en moet het jaar van ‘de terugkeer’ worden en daarom zette ik de 10 Miles op mijn agenda, met als enige doel : uitlopen en genieten. Het werd dus een spurt van 5 naar 16 km !

Ik maakte een schema via Ascis en zette er (naderhand gezien) een te laag wedstrijdtempo op van 7min/km. Dat resulteerde natuurlijk in trainingen die nog trager waren. Ik schroefde het tempo wat op en kwam toch aan een gemiddeld trainingstempo van 7 min/km. Tegen dat de ‘wedstrijdtrainingen’ begonnen liep ik vlotjes aan 6:50, zij het dat die trainingen nooit de volle 16 km waren laat staan dat ze op hellend vlak gebeurden !

Mentaal zat het kopje goed : als ik 16 km kon lopen dan was dat oké. Ik had mijn lesje van de vorige Ten Miles al geleerd : de overvolle trein compenseerde ik door enkele euro’s meer te betalen voor een eerste klasticket. Dat ging heel vlot, ook de tram naar linkeroever.

Ik had afgesproken met Edith die voor een verrassing zorgde : ze zou met mij meelopen. Super ! We poseerden in het vak 1:45 plus en wachtten samen op het startschot. Het zonnetje straalde zalig ! De ‘rit’ was herkenbaar … Edith en ik liepen tegen zo’n 6:42 … redelijk snel ! De eerste brug werd genomen, daarna de Kennedytunnel. O was is dat lang stijgen ! Edith liep als een jonge hinde en verzekerde me dat het terug ‘vlak’ zou worden. Dat werd het inderdaad, maar nadien volgde opnieuw de volgende tunnel….

Bij de drankposten liep ik door (camelbag) en haalde Edith me terug in. Rond kilometer 9 liep het echter fout. Ik verloor Edith (of zij mij) en ik klokte iets af op mijn Garmin waardoor ik niet goed meer kon volgen of ik ‘op tempo’ liep. Ik voelde de eerste echte klop… nog 7 km te gaan ! Maar het waren vlakke kilometers en dwars door de stad. En de supporters waren talrijk ! Aan mijn Garmin raakte ik niet meer uit en liep dan maar gewoon door. Trager was het zeker. Ik haalde hier en daar mensen in, zeker op de vlakke stukken van de binnenstad. En toen kwam “de straat van de Waaslandtunnel” in zicht. Het laatste zware stuk. Er volgde echter nog een hele ‘omleiding’ alvorens we de ‘konijnenpijp’ in mochten. En ach, wat was ik vergeten dat hij zoooo lang was. Eerst ging het bergaf, dat viel mee, maar daarna kwam de ongenadige klop : naar boven. Toen dacht ik toch even ‘nooit meer’. Ik klokte af met een onzekere tijd, mijn uiteindelijke tijd zou 1:54:40 worden, mijn slechtste tijd ooit, na mijn eerste editie 1:49 in 2008, mijn tweede editie 1:51:51, maar ik vind het totaal niet erg. Ik heb ervan genoten en de goesting om weer meer te lopen is er volop ! En ik heb mijn doel bereikt : 16 km lopen !

Natuurlijk, hàd ik meer buiten gelopen en hàd ik meer op heuvels getraind, hàd ik meer interval gedaan, dan was het resultaat beter geweest. Maar het maakt me niets uit, de vooropgestelde afstand (die niet min is !) is gelukt ! In tegenstelling tot 2011 overheerst niet het gevoel van frustratie maar wel : dit doen we nog !

Nu even de beentje laten rusten en hop naar het volgende !