The first mile is a lie

De laatste trainingen heb ik best wel wat moed uit bovenstaand citaat gehaald. Want het is koud geworden. En soms nat (op de wegen althans). De schone herfstbladen zijn een papje geworden en wind schuurt langs mijn wangen. Kouddddd !

“The first mile is a lie”  want iedere keer ik begin trekt dat op niets. Bewijze hiervan mijn hartslag.

First Mile

 

Je kan er niet naast zien, zie eens hoe hoog die hartslag is de eerste kilometer ! En het is alsof hij plots ‘valt’ na die eerste kilometer. Een beetje verder staat mijn eerste interval en die haalt niet eens de hoogte van de eerste kilometer !

Daarna is die hartslag trouwens nog gezakt, waardoor interval 2 nog lager uitviel dan de eerste.

Dus als ik nog eens denk dat ik er niets van bak wanneer ik begin te lopen zal ik toch nog eens die waarheid als een koe herhalen : the first mile is a lie, met andere woorden : doorlopen, het wordt makkelijker !

Cijfers motiveren

Soms denk ik dat het voor mij véél makkelijker zou zijn mocht er meer gecommuniceerd worden met cijfers.

– Hoe gaat het met je ?
– Een zesje
– Wat vond je van de film ?
– Een negen
– Heb je nog veel werk ?
– Een vijfje.

Soit, zo gaat het natuurlijk niet maar cijfers zijn wel duidelijk. Sommige cijfers zijn ook heel mooi en andere helemaal niet*. Sommige zijn evenwichtig en andere grillig, maar daar ga ik het niet over hebben, kwestie dat ik niet helemaal gek word verklaard !

6  trainingen doe ik momenteel per week gedurende deze vakantie en soms komt er nog een extraatje bij. Ik voel mij daar heel goed bij. 3 looptrainingen naar het plan van Mr. Garmin, 2 zwemtrainingen, 1 variabele (fietsen of wandelen) en soms eentje eXtra.

6T + X   = 3L + 2Z + 1V + X

2000 meter per zwemtraining
Is het richtgetal van het aantal meters dat ik zwem. Aanvankelijk had ik als doelstelling 3000 meter verdeeld over 2 trainingen, maar algauw bleek dat ik de eerste training altijd meer dan de obligate 1500 zwom, waardoor het eerder 2000 + 1600 of zelfs 4000 geworden is.

129 hartslag
De meeste looptrainingen moet ik onder de 129 BPM doen en dat is niet simpel want ik flirt nogal met 131-132. Maar meestal lukt het wel. Dat betekent natuurlijk traag lopen en veel conditie opbouwen. (Hoop ik toch). Ik zag dat ik mij de komende training eens mag uitleven tot 145 ! Stel u voor ! 145 !

6 kg ben ik afgevallen sedert de zomervakantie begonnen is. Dat is ongeveer een kilo per week. Ik eet evengoed alles als voorheen. Maar merkelijk minder. Ik hou een  eetdagboek (My Fitnesspal) bij en noteer iedere dag schoon het getal van de weegschaal. Het is zoals het is : cijfers liegen niet, of ze nu kilogram of Cal achter zich hebben staan.

Cijfers motiveren en Garmin heeft dat goed gezien !

  • Garmin zegt netjes hoeveel uren per week ik train en genereert rapportjes. Ik kan daar op kicken.
  • Garmin zegt ook hoe het gesteld is met mijn algemene conditie. Mijn VO2max staat momenteel op 39, ik ben dus een beetje beter geworden !
  • Mijn SWOLF-score is goed volgens Garmin, maar ik weet nog niet goed hoe Garmin dat vergelijkt. Ik moet me daar nog eens in verdiepen.
  • Garmin vertelt me ook netjes wat mijn ‘hersteltijd’ is. No excuses ! Maar ook niet overdijven.

En zo kan ik wel een tijdje verder gaan. Ik heb grafiekjes en niet alleen als het over sporten gaat. Als het kon zette ik alles in formules.

Nog 2 nachtjes slapen en ik mag terug op vakantie !

 

 

(*) een training van 9,7 km, dat is geen getal, of zoals ik laatst zag "1950 meter gezwommen", dat kan je toch niet zo laten ?

 

 

 

 

 

 

 

Back !

Zeeland - panoramafoto - rechts Neeltje Jans Deltawerken

Een loopburnout bestaat volgens mij echt ! Omdat ik al jaren loop ken ik mezelf een beetje. Soms heb ik geen zin, soms ben ik te lui (oeps !), soms lijken alle andere dingen belangrijker, of soms komt het er niet van. Uit ervaring weet ik dat ik daar niet echt moet aan toegeven en dat even geen zin hebben ook geen drama is. Het komt wel terug. 

Maar deze keer was alleen al de gedachte aan lopen iets wat mij deed panikeren. Het sloeg me rond de knieën, de angst van ‘nee, ik kàn niet’ en die nee had niets te maken met geen zin of motivatie, het was bijna verlammende schrik. Knikkende knieën en nog van dat. In alle eerlijkheid, ik dacht al dat het voor altijd zo zou zijn.

Verklaringen heb ik er niet echt voor, al is er een theorie die me zeer redelijk in de oren klinkt. Zo las ik een boek over de kracht van de wilskracht (Kelly Mac Gonigal). Geen gezever, maar allerlei onderzoek. Een van de dingen die me zijn bijgebleven is dat wilskracht beperkt is ongeacht of je er veel of weinig van hebt. Het betekent, volgens het boek, dat als je bv. voor iets veel en langdurig wilskracht nodig hebt, je het niet meer kan opbrengen (of minder) om dat ook voor iets anders te doen. 

Lopen vraagt wilskracht, zeker van mij, ik moet mezelf altijd heel sterk motiveren, maar een tijd geleden ben ik met een project bezig geweest dat ook veel van mij gevraagd heeft. Ik denk dat, bij wijze van spreken, alle wilskracht naar dat project gegaan is en het potje ‘op’ was, al was het totaal geen fysieke activiteit. 

Maar gelukkig zijn de tijden rustiger geworden en heb ik mijn hoofd opnieuw vrij kunnen maken om te sporten. Vrij omdat er andere dingen minder belangrijk (lees : afgewerkt) zijn. Dus ben ik opnieuw begonnen, zij het heel aarzelend. 

In het krokusverlof heb ik veel gefietst in het heerlijke Nederlandse Zeeland. Fietsen, laagdrempelig en ‘kwestie van erin te komen’. Zalig was dat, Neeltje Jans op en neer, beuken tegen de wind. 

Zeeland - panoramafoto uitzicht op Neeltje Jans Deltawerken

 

Het zomaar vrij fietsen deed mij fysiek en mentaal gigantisch veel deugd. 

De voorbije week heb ik nog een tandje bijgezet : elke dag sport  en 4 luttele looptrainingen, progressief opbouwend (want er schiet precies niet veel meer over). 

Ik ben begonnen met een lange wandeling rond ons dorp. 

SAM_0558

 

De looptrainingen heb ik op één na, allemaal ‘op het werk’ afgewerkt. Ik heb tussendoor vrije uren en ik wist dat het moeilijker zou worden om na het werk nog te gaan lopen. 
En is dat niet zalig : lopen tussen de werkuren door en thuiskomen en al fijn gesport te hebben ? Douche inclusief ? 

Ook voor morgen staat de sportzak alweer klaar. Lopen rond het werk, gelukkig in mooie velden en bossen, maar wel met de nodige heuvels. 

En stilaan weer opbouwen naar, wie weet, Antwerpen ? 

Tot in Spanje op eigen kracht in 2013

Omdat beelden meer zeggen dan woorden : hier zou ik op eigen kracht geraakt zijn als ik alle afstanden ‘verder’ liep. In Spanje ! Joehoe ! 1223,72 km heb ik er dit jaar opzitten !

2013

Tot over de grens met Spanje en niét in vogelvlucht ! En wie zegt : hé, dat is wel minder dan de 1243 km hierboven moet maar eens zien naar onderstaande kaart, no way dat ik op loopschoenen via de autosnelweg zou gaan en zo’n omweg zou maken in de stad zelf.

2013 b

Hip hip hoera !

Veel ga ik niet over het voorbije jaar zeggen. Ik heb mijn doel gehaald door opnieuw de Ten Miles te lopen nadat ik in 2012 zo goed als niets gelopen heb dat echt lang en een uitdaging was.

Maar bovenal ben ik blij met de 17 uur meer sport dan vorig jaar, want vorig jaar had ik ook een positief saldo van  53 uur méér ! Er is dus een stijgende trend !

Mijn ‘hoop’ is altijd om gemiddeld een half uur per dag te halen. Dat is toch een gemiddelde van 30 minuten cardiotraining. Ik kom het voorbije jaar aan 38 en iets minuten per dag !

Voor mij is dat prima !

lopen op wilskracht of motivatie

Ik heb een aantal weken niet gelopen. Voor ‘echte’ lopers is dat wellicht hetzelfde als rusten, maar dat was het hier niet. Ik had er gewoon geen zin meer in, ik vond andere sporten leuker, vooral in het water dan !

Nu kan ik gelukkig wel redelijk snel herbeginnen en toen ik twee weken geleden opnieuw begon merkte ik dat dat inderdaad nog lukte : dié afstand aan dié snelheid. Ik had een wat tragere snelheid genomen, kwestie van die looprustperiode wat te respecteren.  Maar het was één en al lopen op wilskracht. Jaja, het lukte. Misschien zou het de volgende keer beter gaan ? Niet echt. Maar het lukte, weerom op wilskracht. Nog een keer en een tandje bijgezet en ook dat lukte. Maar mijn lichaam en geest voelden het toch een beetje als marteling aan. Nu kan je zo’n dingen doen bij een wedstrijd, maar keer op keer op zo’n manier trainen, dan is alle plezier er toch af.

Ik moest ook toegeven : de loopconditie was achteruit gegaan. De zwemconditie vooruit, dat zeker, maar het blijft een andere sport.

Hoe zou ik mezelf weer gemotiveerd krijgen en plezier in het lopen krijgen ? Minder lang lopen ? Trager (Nog trager ???). Ik moest iets verzinnen waardoor ik niet het gevoel had op mijn limiet te lopen maar anderzijds ook vordering te maken. En dan is het antwoord natuurlijk : schema !

Via Peter had ik allerlei MP’3 schema’s gekregen gaande van 5 tot 10 km, 10 Miles, halve marathon en zelfs een hele marathon. Ik besloot om die van 5 tot 10 op mijn MP3-speler te zetten en het plan werkt.

Ik doe voorlopig nog twee trainingen in één, omdat ik de 10 wel degelijk kan lopen. Ik bouw dus iets sneller op. Omdat ik al geen beginner ben en al veel kilometers in de benen heb, denk ik dat mijn benen de belasting van twee trainingen wel aankunnen. Er zal vast een moment komen waar ik maar één training per keer doe.

De motivatie is terug en het fijne van zo’n schema is dat je op het eind kan zeggen : dit heb ik weer gedaan (en ik lig niet half dood). Dit was plezant.  En volgende keer doen we er een stukje bovenop.

Ik twijfel er niet aan dat ik de 10 km opnieuw zonder frustratie zal kunnen lopen. In de lente liep ik wedstrijden van boven de 10 km (Ten Miles, Rondje Tilburg, Flow loop…). Zo lang is dat ook niet geleden. Misschien kan ik tussendoor ook een beetje aan snelheid werken. Een beetje, een heel klein beetje, want overmoedig zijn kan uitpakken in demotivatie als het niet lukt of blessures bij overbelasting.

Het is superlang geleden dat ik nog eens een schema had met minuten wandelen daarin. Aanvankelijk had ik er moeite mee, alsof je terug naar het eerste leerjaar gaat. Maar toen bedacht ik so what, ondertussen heb ik weer lekker plezier bij het lopen en loop ik strakjes weer schoon mijn wedstrijden van tien en meer kilometer !

Wendy on my mind

Ha ! Vandaag stonden de gevreesde versnellingen op het programma. 100 meter ! Is dat een lange versnelling ? Of een korte ? ’t Is alleszins korter dan een wisselloop.

De opdracht was – behalve 3 km in- en uitlopen – 10 keer 100 meter aan 5:30 min/km.
Ik zag het niet goed zitten. Snelheid en ik, dat gaat niet goed samen.

Maar hé, wat blijkt ? Ik heb er vele onder de 5 minuten gelopen, met een uitschieter van 4:31 min/km, de laatste dan nog wel, als een mens moe zou (moeten) worden.

Ik  probeerde ik mij goed te concentreren. Ik durf nogal met mijn voeten ‘slepen’ op de grond, alsof ik een snelwandelaar ben of in mijn gedachten eerder een olifantje dat loopt, dus dacht ik ‘Ik ben als Wendy, licht als een veertje !” en ik hield het beeld van Wendy op een wedstrijd voor me : benen flink omhoog, armen flink bewegen, zweven ! Zo’n visualiseren helpt altijd. Het helpt me om te focussen én om niet te gemakkelijk op te geven. Want nee, natuurlijk ben ik bij lange Wendy niet, maar een mens mag toch dromen ? En Wendy zou zeker nooit opgeven.

Verder heb ik vandaag nog maar eens ondervonden hoe ‘goesting’ relatief is. Nee, ik had geen goesting om te lopen ! Maar eenmaal bezig vond ik het zalig leuk !

20130515interval 100 meter

Rammelende biomechaniek

De voorbije week (de post Ten Miles week) stond er weinig op het loopschema (“herstelweek”) en dat was maar goed ook, want al had ik geen echte pijn, biomechanisch leek het alsof mijn botten niet meer goed aan elkaar gingen en alle gewrichten kraakten. Zo leek ik wel een vrouw van 90 !

Daarom heb ik het maar wijselijk bij fietsen gehouden, niet al te hard, maar om toch iets te doen met minder belasting.

Vandaag heb ik dan maar weer de loopschoenen aangetrokken en heb ik puur op gevoel gelopen. Eerst en vooral had ik ‘zin’ (???) in heuvels, en die nam ik na 1 km al, meteen een parcoursverkenning van de geplande wedstrijd in juli. Toen ik ‘bergop’ liep kwamen echt alle herinneringen boven aan de uitgang van de Kennedytunnel. Gezweet en gezucht maar ook vastberadenheid om hier iets aan te doen : trainen, trainen en trainen, ook al om mij mentaal wat te sterken.

Voor de rest heb ik puur op gevoel gelopen, 7 km in plaats van 5 en ja, weerom sneller dan  eigenlijk mocht. Ik heb niet eens naar mijn snelheid gekeken maar die was (opnieuw) het toen beoogde wedstrijdtempo. Is dat erg ? Ik weet het niet.

20130429

Vandaag heb ik ook – nu pas – de gegevens van Garmin geuploaded en toevallig ben ik tijdens de Ten Miles Edith verloren rond de tijd dat ik op mijn ‘lap’ toets drukte.

Zie hier  het verschil : de eerste ronde mét Edith, de tweede zonder Edith :

lap Ten Miles 2013

Wat een verschil !