Rammelende biomechaniek

De voorbije week (de post Ten Miles week) stond er weinig op het loopschema (“herstelweek”) en dat was maar goed ook, want al had ik geen echte pijn, biomechanisch leek het alsof mijn botten niet meer goed aan elkaar gingen en alle gewrichten kraakten. Zo leek ik wel een vrouw van 90 !

Daarom heb ik het maar wijselijk bij fietsen gehouden, niet al te hard, maar om toch iets te doen met minder belasting.

Vandaag heb ik dan maar weer de loopschoenen aangetrokken en heb ik puur op gevoel gelopen. Eerst en vooral had ik ‘zin’ (???) in heuvels, en die nam ik na 1 km al, meteen een parcoursverkenning van de geplande wedstrijd in juli. Toen ik ‘bergop’ liep kwamen echt alle herinneringen boven aan de uitgang van de Kennedytunnel. Gezweet en gezucht maar ook vastberadenheid om hier iets aan te doen : trainen, trainen en trainen, ook al om mij mentaal wat te sterken.

Voor de rest heb ik puur op gevoel gelopen, 7 km in plaats van 5 en ja, weerom sneller dan  eigenlijk mocht. Ik heb niet eens naar mijn snelheid gekeken maar die was (opnieuw) het toen beoogde wedstrijdtempo. Is dat erg ? Ik weet het niet.

20130429

Vandaag heb ik ook – nu pas – de gegevens van Garmin geuploaded en toevallig ben ik tijdens de Ten Miles Edith verloren rond de tijd dat ik op mijn ‘lap’ toets drukte.

Zie hier  het verschil : de eerste ronde mét Edith, de tweede zonder Edith :

lap Ten Miles 2013

Wat een verschil !

Ten Miles

10 Miles

De Ten Miles ! Een echte uitdaging was dat, want in 2012 heb ik welgeteld één wedstrijd van vijf (!) kilometer gelopen ! Voor de rest werd er wel gelopen, maar hooguit enkele keren 10 km, het waren eerder lopen van 5 km.

2013 moest en moet het jaar van ‘de terugkeer’ worden en daarom zette ik de 10 Miles op mijn agenda, met als enige doel : uitlopen en genieten. Het werd dus een spurt van 5 naar 16 km !

Ik maakte een schema via Ascis en zette er (naderhand gezien) een te laag wedstrijdtempo op van 7min/km. Dat resulteerde natuurlijk in trainingen die nog trager waren. Ik schroefde het tempo wat op en kwam toch aan een gemiddeld trainingstempo van 7 min/km. Tegen dat de ‘wedstrijdtrainingen’ begonnen liep ik vlotjes aan 6:50, zij het dat die trainingen nooit de volle 16 km waren laat staan dat ze op hellend vlak gebeurden !

Mentaal zat het kopje goed : als ik 16 km kon lopen dan was dat oké. Ik had mijn lesje van de vorige Ten Miles al geleerd : de overvolle trein compenseerde ik door enkele euro’s meer te betalen voor een eerste klasticket. Dat ging heel vlot, ook de tram naar linkeroever.

Ik had afgesproken met Edith die voor een verrassing zorgde : ze zou met mij meelopen. Super ! We poseerden in het vak 1:45 plus en wachtten samen op het startschot. Het zonnetje straalde zalig ! De ‘rit’ was herkenbaar … Edith en ik liepen tegen zo’n 6:42 … redelijk snel ! De eerste brug werd genomen, daarna de Kennedytunnel. O was is dat lang stijgen ! Edith liep als een jonge hinde en verzekerde me dat het terug ‘vlak’ zou worden. Dat werd het inderdaad, maar nadien volgde opnieuw de volgende tunnel….

Bij de drankposten liep ik door (camelbag) en haalde Edith me terug in. Rond kilometer 9 liep het echter fout. Ik verloor Edith (of zij mij) en ik klokte iets af op mijn Garmin waardoor ik niet goed meer kon volgen of ik ‘op tempo’ liep. Ik voelde de eerste echte klop… nog 7 km te gaan ! Maar het waren vlakke kilometers en dwars door de stad. En de supporters waren talrijk ! Aan mijn Garmin raakte ik niet meer uit en liep dan maar gewoon door. Trager was het zeker. Ik haalde hier en daar mensen in, zeker op de vlakke stukken van de binnenstad. En toen kwam “de straat van de Waaslandtunnel” in zicht. Het laatste zware stuk. Er volgde echter nog een hele ‘omleiding’ alvorens we de ‘konijnenpijp’ in mochten. En ach, wat was ik vergeten dat hij zoooo lang was. Eerst ging het bergaf, dat viel mee, maar daarna kwam de ongenadige klop : naar boven. Toen dacht ik toch even ‘nooit meer’. Ik klokte af met een onzekere tijd, mijn uiteindelijke tijd zou 1:54:40 worden, mijn slechtste tijd ooit, na mijn eerste editie 1:49 in 2008, mijn tweede editie 1:51:51, maar ik vind het totaal niet erg. Ik heb ervan genoten en de goesting om weer meer te lopen is er volop ! En ik heb mijn doel bereikt : 16 km lopen !

Natuurlijk, hàd ik meer buiten gelopen en hàd ik meer op heuvels getraind, hàd ik meer interval gedaan, dan was het resultaat beter geweest. Maar het maakt me niets uit, de vooropgestelde afstand (die niet min is !) is gelukt ! In tegenstelling tot 2011 overheerst niet het gevoel van frustratie maar wel : dit doen we nog !

Nu even de beentje laten rusten en hop naar het volgende !

 

laatste training en materiaaltest !

Vandaag stond er nog eens 7 km aan wedstrijdtempo op het programma. Dat liep goed, ik liep zo’n 10 seconden/km sneller dan het wedstrijdtempo, dus dat ziet er goed uit (er moeten dan ook nog 9 km méér afgelegd worden en Antwerpen is best ‘heuvelachtig’ met al z’n tunnels !)

Werden verder aan de test ontworpen

  • een nieuwe (korte) loopbroek
    Voor een uitdaging mag er wel eens eens iets nieuws gekocht worden . Testen is echt wel nodig want de vorige keer kocht ik er eentje van Nike en die zakte gewoon af. Ik kocht er eentje van Kalenji. Die zat goed maar had een brede, niet spannende rekker. De eerste kilometer leek de broek inderdaad wéér af te zakken (stel u voor, in een wedstrijd !) maar nadien leek hij precies te blijven zitten. 
    Samengevat : twijfel ! Waarom steken ze geen touwtjes meer in die loopbroeken ? Dat is toch ‘extra’ veilig (mocht de rekker het begeven ! Of door te veel wassen te slap worden ?). 
  • de nieuwe loopschoenen 20130104_121212
    Ik had er nog maar één keer mee gelopen en dit zou de tweede keer worden. Ook hier twijfel alom, ik heb het gevoel dat ze niet zoveel steun geven als ‘m oude.
    Samengevat : misschien toch de oude schoenen aan ?
  • de (nieuwe) camelback ( Decathlon)
    Ik had er vroeger eentje maar kreeg van mijn schoonmama een nieuwe én betere. Een prima beschrijving vind je bij Ruth, maar wat ik vooral goed vind zijn de 2 zakjes aan de riempjes vooraan. Ik liep vroeger altijd met een drankbelt en dat was wel goed. Het voordeel is dat ik bij zo’n belt 2 flesjes water en 2 flesjes sportdrank kan nemen en zelfs beslissen waar ik op het moment nood aan heb. Uit trainingen met mijn vorige camelback heb ik echter ervaren dat ik meer (frequentie) drink met een camelback. Daarbij komt dat het lief niet meekomt naar Antwerpen en ik ook al een GSM en sleutel (van de auto toch !) wil bijhouden.
    Dus werden de riempjes goed gezet en ik was verrast door het gemak ! Ik merkte er amper iets van. Ik vreesde nog even voor het zweten (20 graden) maar dat viel op z’n minst evengoed mee als de belt die dan weer ‘spant’.
    Samengevat : helemaal goedgekeurd !
  • de gellekes
    Bij trainingen heb ik nu en dan een regelrechte dip. Ik geef onmiddellijk toe dat dat komt omdat ik ‘voeding’ niet verbind met ‘sporten’. Ik heb er ook weinig inzicht in maar herinner me van de halve marathon Eindhoven dat ik echt te weinig gegeten had. (zoiets als 3 broodjes ’s morgens en ’s middags een banaan). Nu is het plan om ’s morgens goed te ontbijten en ’s middags een pastamaaltijd (koud) te eten. Voor de wedstrijd goed drinken (wat ik ook altijd vergeet) en nog een energiereep. Dat is het plan. En voor alle zekerheid ook een paar gellekes meenemen. Een paar jaar geleden dat ik goede ervaringen op de triatlon, na het zwemmen kan wat suiker wel helpen. Maar omdat niet iedereen alles evengoed verteert heb ik toch maar getest. De ‘simpele’ gellekes zijn goed bevonden !

En nu is het dus enkel maar afwachten tot zondag. En rusten ! Want ja, ook dat moet ik leren dat het geen zin heeft om tot de laatste moment nog te trainen. Het is zo’n vreemde logica, want ik denk zoveel van ‘hoe meer je oefent, hoe beter’, maar rust is bij sport ook deel van de oefening.

Een doeltijd heb ik niet voor ogen. Als ik zie wat ik nu kan zit ik volledig op schema.
We zien wel !

Na de dip, de hit !

Gisteren begon ik – nadat ik het postje over ‘de schrik’ geschreven had, aan de laatste training van de week. Deze stond normaal op vandaag geprogrammeerd, maar er is weer concurrentie met de Aktivia-wandeltochten.

Nieuwe schoenen aan (voor het eerst) en op voor 7 km aan wedstrijdtempo. Hoe zou mij dat bevallen ? Buiten ? Op een licht heuvelachtig parcours ? In de regen ! Met redelijk wat wind ?  De idee was : hoe vroeger we er aan beginnen, hoe sneller het voorbij is !

Wel, ondanks alle negatieve gedachten vond ik het geweldig om buiten te lopen ! Ik had mijn Garmin geprogrammeerd om de juiste snelheid te lopen (en ook niet sneller) en liep voor de rest zorgeloos door regen en wind. Ik herkende weer de vele looppaden die ik normaal tijdens de lente/zomer/herfst neem en het was precies een ‘blij weerzien’, want op sommige paden van ons dorp kom ik enkel om te lopen.

Fijn ook de wind, koud was het niet. En zelfs de regen kon ik waarderen. Hop te midden in de natuur ! Na 7 km was ik nog ongeveer een kilometer van huis en die heb ik ook gelopen. De hele rit van 8 km heeft Garmin geen enkele keer ‘gepiept’, in het begin zei hij dat ik netjes “binnen bereik” liep (= binnen de aangegeven snelheidmarge) en dus maakte ik mij geen zorgen.

8 km en 12 seconden/km sneller dan het opgegeven wedstrijdtempo. 8 km genieten. Allez zeg, ’t gaat toch nog plezant worden !

20130413weer

20130413kaart

druk op de Ten Miles

Ik kreeg net mijn startnummer van de Ten Miles gemaild mét volgende mededeling :

“Hou er rekening mee dat het op zondag tussen 13 u. en 15 u. erg druk kan zijn. Wij raden daarom ten stelligste aan om op vrijdag of zaterdag je nummer af te halen.”

 

Natuurlijk zal het druk zijn ! 35 000 deelnames verwacht ! Maar voor 20 euro inschrijvingsgeld verwacht ik wél dat ze die toeloop aankunnen !

Een extra rit naar Antwerpen zit er echt niet in.

een beetje trailervaring

Er was nog een ‘klip’ te gaan in mijn ‘weg naar de Ten Miles’ : buiten lopen. Dat was voorzien voor februari, maart, maar er is echt wel veel roet in het eten gegooid, of lees grieptoestanden, barre koude, sneeuw, verkoudheden enzovoort.

Ik zeg niet dat ik geen enkele training buiten had kunnen doen. Diehards lopen àltijd buiten. Putje winter loop ik altijd op de loopband en dat heeft me vroeger nooit geschaad. Alleen sloeg de winter een heuse krater !

Ik heb nog nooit fysieke problemen gehad met de overgang loopband – buiten – loopband. Ik stel een lichte helling in en de trainingen worden net dankzij die loopband bijna op de seconde juist gelopen. Mentaal ligt de overgang altijd moeilijk, in beide richtingen. Ik heb schrik om terug buiten te lopen omdat ik denk dat ik niet eens kan lopen. Onterecht denk ik dat lopen op een loopband en buiten lopen totaal verschillende zaken zijn, terwijl dat niet zo is. Verschillend wel, maar niet compleet. Eens de winter er weer aankomt durf ik nauwelijks op die loopband en denk ik dat ik me ga verongelukken….

Vandaag stond er op het schema een loopje van “5 km joggen”. De logica van Ascis begrijp ik totaal niet : opnieuw stond de 5 km aan 9:24min/km. Ik mag dan wel traag zijn, deze beweging is looponvriendelijk. Bij wandelingen haal ik soms dit tempo. Dit is een dikke 6 km per uur.
Ik nam me voor om gewoon 5 km ‘op het gemak’ te lopen én buiten. Er was immers een Aktiviawandeling hier in de buurt. Maar wat is ‘op het gemak’ ? Ik heb (nog) geen tempogevoel. Daarom besloot ik om niet naar mijn Garmin te kijken. Als ik te traag zou lopen zou ik mij daarin opjagen. Als ik te snel … tja, dat zou ik wel voelen zeker ?

Aangekomen bij de inschrijftafel bleek er geen afstand van 5 km te zijn. 4 en 6. Ik nam me voor de route voor de 6 te nemen en eventueel de laatste kilometer te wandelen. Ondertussen regende het pijpenstelen en was het nog altijd niet echt warm.

20130409Betekom wandeling lopen 6 km weer

De wandeling (voor mij loop) deed me denken aan wat traillopers wellicht continu meemaken : over beekjes, wortels van bomen, glibberige modder en droge blaren erop, kleine padjes en nu dan en springen over een omgevallen boom. Het meeste van de wandeling/loop was immers in bosgebied. Een extra uitdaging maar in zekere zin ook extra plezier.

Nog een bijkomend voordeel was dat ik voortdurend mensen voorbijstak. Ha ! Nu was ik eens de snelste ! En het volgen/zoeken van de pijltjes maakten het loopje allesbehalve saai.

Voor ik het wist had ik dan toch 6 km (ipv 5) km achter de kiezen. Ik checkte mijn tempo en dat bleek het wedstrijdtempo te zijn. Ik had me wel moeten inspannen maar al bij al ging het redelijk goed.

Meteen weet ik dat ‘de klik’ naar buiten gezet is. De schrik is overwonnen, regen of geen regen, het maakt me niet bang. (Nooit geweest, vooral sneeuw,ijzel en barre koude ontmoedigen me, maar dat is nu niet meer het geval). De ‘angst’ is overwonnen, zelfs met regen ! Zelfs met zo’n parcours !

Ik ben weer een beetje dichter bij het doel !

20130409Betekom wandeling lopen 6 km

en voor ik het vergeet, weer een uitdaging geschrapt !

13 voor 2013 !

  1. loop eens een wedstrijd in het buitenland
  2. ga voor zonsopgang eens buiten lopen
  3. loop eens met een ander (het mag een fietser zijn)
  4. loop eens een wedstrijd in de winter (laat ons zeggen vanaf november)
  5. laat je droppen en loop terug naar huis (GSM met GPS zal in mijn geval nodig zijn !)
  6. ga eens zwemmen voor het werk (en NIET op een dag dat ik laat moet beginnen !, dus voor 8 uur !)
  7. zoek een MTB traject op om te lopen en snuif zo de trail-sfeer op
  8. combineer twee verschillende sporttrainingen
  9. doe eens mee aan een groepsles
  10. probeer eens een nieuwe sport uit (maar wel fysiek ! vissen komt NIET in aanmerking !)
  11. loop eens een Aktivia-wandeling
  12. waag u eens aan yoga (nog nooit gedaan !)
  13. lees eens een boek over trainingsleer (da’s nog iets anders dan over lopen)

PS : De Garminproblemen zijn niet weg, ik kan uploaden via een andere pc… dat is toch al iets !