Averbode

2013-09-01 averbode

 

Laatste vakantiedag en het lief en ik zijn nog eens gaan wandelen met Aktivia. Averbode deed me meteen denken aan de Abdijenloop. Mooie herinneringen zijn dat, met heel wat webloggers. Laatste vakantiedag en dat betekent dat het leven weer een nieuw ritme krijgt, waarbij er vooral minder vrije tijd komt.
Concreet wordt dat minder wandelen en méér lopen maar ook opnieuw badmintontraining en zwemtrainingen tussen de lessen door.
Een hele aanpassing, maar ik zie er met goede moed tegemoet !

Geïnspireerd

Jullie inspireren me. Om te sporten. Om te lopen, te zwemmen, te fietsen, om ergens aan deel te nemen. Er zijn er die mij inspireren omdat ze o zoveel discipline hebben, er zijn er die mij inspireren omdat ze koppig blijven verder doen, ook al lukt het niet altijd zo. Er er zijn er die lopen en ook nog eens een heel goede muzieksmaak hebben. Of die mij leren van een wielerbond is, of dat je beter met snelle omwentelingen fietst. O wat vind ik jullie inspirerend !

En er zijn er dan ook die mij plots herinneren dat studeren fijn is. Zeker als het iets totaal anders is dan de gekregen opleiding. Dus zie me hier zitten, met mijn neus in de boeken en al meteen met mijn echtgenoot als coach en lesgever !

Blijf dus vooral bloggen, ’t is niet dat ik inspiratie tekort heb, maar jullie verruimen mijn blik en bijgevolg wellicht ook mijn leven !

Ps : het is zeer interessante materie en geheel nieuw is het niet,  maar ik moet er flink op ‘bijten’, ’t is niet dat het er als pap ingaat ook .

het hoeft niet echt meer

Het heeft lang geduurd, jaren eigenlijk, voor ik echt van het sporten ben gaan genieten tijdens het sporten. Er zijn vele redenen om te gaan sporten en de meeste golden voor mij

  • het is een manier om even van de alledaagse (stress) af te zijn
  • het is goed voor je gezondheid
  • je energie gaat er op vooruit
  • het is goed voor je lichaamsgewicht
  • het is een goede manier om je te ontspannen
  • het heeft een positief effect op je zelfbeeld (zeker wanneer je weer eens een ‘mijlpaaltje’ gehaald hebt.

Allemaal redenen waarom ik het graag deed en doe. Maar de reden die er pas laat bij gekomen is : het genieten van de sport op zich. Ik geloof dat ik dat genieten ‘opgepikt’ hebt bij de vele duurlopen in aanloop van de Halve van Eindhoven en Visé. Duurlopen geven een immens gevoel van vrijheid, ze brengen je in een vorm van trance omdat het enige wat je moet doen is  je ene voet voor de andere zetten. Het zijn misschien wel de eenvoudigste trainingen.

Na lang zwoegen op techniek heb ik ook die ‘vrije slag’ te pakken en kan ik maar blijven doorgaan, zalig lengte na lengte, genieten van het water waardoor ik heen mag gaan. Ik kan daar echt naar uitzien als ontspanning. Het geeft me een kick als ik zwem, ik geniet van het lopen tijdens het lopen. Het is allesbehalve stress.

Anders is dat met wedstrijden. Het leukste aan wedstrijden vind ik het ontmoeten van anderen, maar echt meedoen, … eigenlijk zegt het me niet zoveel en als ik kan kiezen tussen tussen 10 mijl alleen of 10 mijl op een wedstrijd, dan toch liever alleen. Het gevoel van vrijheid-blijheid verandert tijdens een wedstrijd (voor mij toch) in frustratie. Daarom wellicht dat ik zo van Visé hou, omdat het een wedstrijd is waar ik kilometers alleen liep, langs landwegen en tussen boomgaarden.

Dus heb ik zoiets als : wedstrijden, het hoeft niet (meer). Daarom dat er in mijn planning nog maar heel weinig wedstrijden zullen komen. Ik tel nog de  (1/8) triatlon in Kortrijk en Wuustwezel, en dat is ook goed omdat ik dan een beetje doel heb om te trainen (ook in open water) en er komen ook loopwedstrijden om te zien waar het schema me gebracht heeft. Zo staat ook de halve marathon van Eindhoven opnieuw op het programma en tussendoor nog een paar korte op aanraden van de coach. Maar echt wedstrijden ? Het hoeft niet meer. Twee tot drie triatlons in de zomer, één tot twee keer een halve marathon per jaar, en een paar korte voor de snelheid. De rest zal enkel en alleen zijn voor de ambiance en ’t schoon volk. Want als ik toch kom kijken kan ik al evengoed meelopen !

tachtig is lastig !

Ha ! Aan webloggers heb je ook voorbeelden en vooral : uitdagingen ! Ik leer ontzettend veel van webloggers, hoe ze lopen, hoe ze trainen, soms heel specifieke kennis, en soms krijg ik ook mentale oppeppers als het niet zo goed gaat.

Maar hé, nu komt het. Hoeveel ‘toeren’ moet je doen op een fiets ? Oftewel wat moet je cadans zijn ? Op de fitness hanteerden ze altijd tussen de 70 en de 80. Da’s echt een goed tempo’ke, ik bedoel, bijna aan de gezapige kant. De webloggers triatlonners hebben altijd hogere cijfers voor ogen. 90 is een getal dat dikwijls valt, 90 als minimumbasis dan wel. Dus ja, met die 70 kom ik toch iets tekort. Toen Jess ook nog es zei dat ze op 90 en bij intervallen boven de 100 trainde dacht ik : ’t is genoeg geweest, ik word géén oud besje op een fiets !

Dus heb ik vandaag 45 minuten getraind aan 80. En hé, dat was lastig ! 90 is natuurlijk het doel, maar ik ga dat geleidelijk doen. Van altijd 70 naar plots 90 gaat niet lukken denk ik. Vandaag stond er een “berg met plateautraining” (programma 4) op het programma. Ik verzin die namen zelf, het kan evengoed 1 piramide zijn, in plaats van de verschillende piramides van de vorige keer.

Concreet zag het er zo uit

  • 5 minuten aan 77 Watt (en hier draaide ik wel mooi 95 cadans !)
  • 5 minuten aan 101 Watt (de 90 lukte nog altijd goed)
  • 5 minuten aan 150 Watt (hmmm we zakken af naar ‘in de 80)
  • 25  minuten aan 179 Watt, cadans rond de 83 en zweet en afzien. Echt waar. Hartslag op 149 !
  • 5 minuten aan 150 Watt
  • 5 minuten aan 101 Watt
  • 5 minuten aan 77 Watt

Bergaf ging beter dan de bergop, daar kon ik de candans wel wat hoger houden dan bij het  ‘opklimmen’.

Daarna nog 10 minuten op de crosstrainer en vervolgens 80 buikspieroefeningen en ik was gewoon patat na dit uurtje trainen.

Eén keer uit de douche voelde ik me weer fris, maar ik heb wel door dat mijn beentjes aan rust toe zijn, want dat ‘plateau’, dat was ‘pompen’.

Op deze manier probeer ik toch nog de voordelen te halen uit het feit dat ik even (een weekje ?) niet mag lopen en de enkel laat herstellen. Natuurlijk gebruik ik mijn enkel ook bij het fietsen en het crosstrainen maar je kan er toch niet naast kijken dat er bij lange niet zo’n druk op staat. Je ‘valt’ immers niet met je gewicht (en meer) op die ene voet.

 

En hé, tips zijn (nog altijd) welkom !

lopen op verplaatsing en pakskes krijgen !

Het liefje en ik zijn voor drie dagen naar Antwerpen gegaan, iets wat we beiden heel graag doen. Meestal wordt het één grote boekshoppingtrip en genieten van terrasjes en boekenwinkels, maar goed, als we ons maar amuseren !

Ik had me voorgenomen om toch mijn trainingen te doen. Gelukkig heeft het liefje daar niets op tegen, want soms lijkt het alsof er maar één ding uit mijn mond komt : sporten. Dat gaat dan over dingen die ik gelezen heb, webloggers die iets gepost hebben over hun training, mijn eigen voornemens en ervaringen. Bangelijk gewoon. Ik bedoel : hoe dat in mijn hoofd zit. Nu weet ik dat dat ook komt omdat ik 9 weken vakantie heb en mij verder geen zorgen hoef te maken. Pure luxe dus : de luxe om eigenlijk maar met één ding bezig te zijn.

Ik heb gelopen maar ’t is een beetje de mist ingegaan wat tempo betreft. Ik moest 9 km wisselloop doen 500 m traag en 500 m iets hoger dan mijn halve marathontempo, maar ’t is één tempoloop geworden. Ik kon gewoon niet bezig zijn met mijn Garmin (snelheid), ’t kaartje in mijn hand (nu en dan spieken) en ondertussen onthouden en kijken welke straatnamen er waren. De man van de B&B had mij aangeraden naar Park Noord te gaan, mooi park met prima terras maar toch een beetje klein. ’t is zoals Jess (die ik in haar prachtige winkel mocht bezoeken) zei : voor een niet-loper is dat groot !

Maar goed, ik heb gelopen !

Volgende week ben ik in Sevilla en daar zal het nog lastiger zijn, niet alleen omdat ik het daar niet ken, maar omdat het daar nu 39 graden is ! Drankgordel wordt zeker meegenomen !

Thuisgekomen en er lagen maar liefst twee pakjes voor mij klaar ! Ten eerste een boek dat ik via Tiny kreeg, over triatlon ! Het boek was alleen ‘verstuurbaar’ naar Nederland, maar Tiny was zo lief om het mij na te sturen. Dankjewel Tiny ! Dat was het beetje verwachte pakje.

Maar er lag nog iets : 2 triatlonpakjes en een fietstruitje. Nee, dat had ik niet besteld, leze maar mijn vorig blogje waaruit blijkt dat er voor vrouwen met gezond gewicht geen triatlonpakjes bestaan !  Het waren (nieuwe !) triatlonpakjes van een kennis via via die mij had voorgesteld dat ik er eentje van hem zou lenen. Wat ik nu echt niet begrijp is …. dat ik daar helemaal goed inkon, met b**bs en al ! En hé, die man is wel een serieuze triatlonner, dus ’t is hier geen kwestie van een zwaarlijvige man met borstjes ! Het paste perfect ! Het ene perfect en het andere iets ruimer, maar ook nog heel goed. Ik zal uiteindelijk gaan voor het ‘iets ruimere’ omdat ik er toch nog een sportBH ga onder dragen. Voor ’t zwemmen is dat niet nodig, maar ik ben toch niet gerust in het loopgedeelte ;-).

SUPER gewoon !

Zenuwen anders genoeg voor Wuustwezel, maar ik blijf tegen mezelf zeggen dat ik dit vooral rustig moet doen. Weerom : nikse zorgen om tijd maar gewoon genieten. Ik vind dat als ik 1/8ste triatlon kan uitdoen, dat dat flink is van mezelf ! (en nu nog doen ook hé ?)

Tessenderlo Classic

Ik was ingeschreven voor de Tessenderlo Classic 10 K maar heb gewisseld voor de 4K. Ik loop trainingen van langere afstanden maar de motivatie voor deze wedstrijd was niet hoog. Waarom weet ik niet, want als er één wedstrijd is waar het publiek je er door sleurt, dan is het wel Tessenderlo. Anderzijds : op de 10K loopt een ander type lopers, lees sneller. Ik wou vooral niet gefrustreerd raken, dus : keuze voor de 4K.

Het omwisselen ging niet zonder stoot of slag. De jongedame van dienst had duidelijk last van de warmte, want eerst moest ik 12 euro betalen (maar ik had al op voorhand betaald), dan 4 euro, om haar toch te overtuigen dat het 2 euro was. Uiteindelijk zei ze dat het OK was. Krijg ik niets ? Ze was vergeten mij een borstnummer en chip te geven….

Het parcours kende ik deze keer en dat is zeker in mijn voordeel. Voor mij is wedstrijdlopen vooral een wedstrijd in het koppeke, een wedstrijd die ik vaak verlies. Het gaat zo : ik schiet in gang en denk ‘hé dat gaat goed’. Ik wéét dat ik mij niet mag laten vangen aan die eerste kilometer(s) want betalen doe je sowieso als je te snel start. Dus deze keer niet : de smalle start werkte in zekere zin in mijn voordeel, want je KON gewoon niet sterk starten. Op het parcours waren ook redelijk wat draaien en bochten waar ik veel snelheid verlies en ik heb dan nog de slechte gewoonte om na een bocht op mijn Garmin te kijken. Om te panikeren natuurlijk ,want vertragen doe je altijd, in zo’n bocht. Toch lukte het behoorlijk goed, ik kon het parcours nog volledig visualiseren. ‘nu komt dit, en dan dat’. En ik wist deze keer ook dat de ‘boog’ betekende dat er nog een volle kilometer te gaan was en dat er een rondje op (welkome achtergrond !) de piste wachtte.

De ambiance in Tessenderlo is onvergelijkbaar. Of mits enige (sic !) overdrijving met die van de eerste dag van de Tour. Werkelijk overal staat volk aan te juichen. Wellicht komt dat omdat het enerzijds continu in het centrum gebeurt en anderzijds omdat er veel ‘thuislopers’ zijn voor wie hele families lijken opgetrommeld. Het meest indrukwekkende vind ik nog altijd de brandkazerne. Binnenlopen en genieten van de koelte, links het orkest dat zonder pinken verder speelt, rechts het publiek.  Ik wist dat de laatste kilometer in zicht was.

Problemen heb ik nooit gehad. Geen chip verloren (tip van Wendy : geveterd !) en ook geen dipjes. Schrik om het niet te kunnen, dat wel. Vandaar dat ik de laatste kilometer sneller gelopen heb, omdat ik wist dat er op die laatste kilometer niet veel meer kon gebeuren. Bij  die laatste ontbreekt het immers niet aan motivatie, het einde is in zicht !

Die laatste kilometer werd ik opnieuw aangemoedigd door Sven die zich ingeschreven had voor een recuperatieloopje van 10K na zijn marathon van eergisteren. Op mijn beurt dan weer gesupporterd voor Wendy. Ik moest snel zijn want ze flitste voorbij. Nog gewacht op de doorkomst van Jess, maar niet gezien. Spijtig ! Ik hoop dat ze genoten heeft.

Trager gelopen dan vorig jaar, maar goed, gisteren nog 60 km gefietst en uiteindelijk nog niet zo lang uit 9 weken blessure.

Het mooist van Tessenderlo was wel het gezicht van Eva. Hoe die glunderde … daar zijn geen woorden voor !

Dwars door Geel

Les geleerd en vertrokken uit het Hageland om 17.15. Geel ligt zo’n 30 km van ons huis, geef toe, met een start om 19 uur zou dat zeker lukken. Maar het moest natuurlijk weer tegenslaan. Omleidingen alom (weg Ramse/Herselt onderbroken) en pas tegen 18.20 in Geel. Op tijd ! Al snel kwam ik Wendy tegen die voor de 10 km kwam en even later zag ik ook Gert, Mario, Wim, Jess, Bert, en Odile. Deze laatste zou ook de 5 kilometer lopen, maar wel met een snellere tijd voor ogen dan ik. We stapten samen na de start (zie foto). 
Toen werd het startschot gegeven. Ik liep zo’n 10 km per uur. Te snel, maar de benen zaten goed, en hé, dit had ik ooit nog gedaan, dus waarom niet ? Na een kilometer moest ik het tempo wat milderen maar het bleef goed gaan. Alles boven de 6:40, daar was ik content mee. Ik merkte dat de conditie goed zat en de benen helemaal mee wilden tot ik na kilometer 2 gewoon verging van de dorst en mezelf voelde ‘dampen’ van de hitte. Het was alsof het zweet niet snel genoeg kon verdampen en ik in een soort was van sauna-achtige toestand liep. Niet echt bevorderlijk.  Omdat het echter maar 4,5 km was bleef ik op mijn tanden bijten, op zo’n afstand hou ik dat nog vol dacht ik. En toen, op kilometer drie begon de miserie. Iemand riep ‘Kaat, je bent je chip verloren’. Wetende dat zo’n chip 25 euro kost (en te betalen is !) liep ik dus terug, zoekend waar die chip lag. Chip erweer aan geritst en hup, weerom weg. Na een halve kilometer was het weer van dat. Chip weer los. Gelukkig had ik het nu direct gezien. Dan maar chip in de hand gehouden. Want blijkbaar is een chip ritsen een vaardigheid waar ik niet over beschik.
Ondertussen had ik natuurlijk heel veel snelheid verloren. Maar ik wou niet opgeven. Hoe veel ik ook vloekte in mezelf. Uiteindelijk zag ik de ‘boog’ en Stef met z’n zonen aan de kant, ze supporterden geweldig. Eindelijk ! dacht ik, ik ben er. TOT bleek dat het nog 300 meter was. Knal dezelfde fout als de vorige keer in Geel. Er staat zo’n boog op de markt en omdat dat meestal het einde is denk ik dat het gedaan is. Maar nee, er kwam nog een bocht achter en een ander pleintje. Mentaal brak er iets, ik heb dan ook een paar stappen gezet om mij even te oriënteren. Ver kon het niet meer zijn. Uiteindelijk opnieuw gelopen en net voor de mat gestopt. Ha ja, ik moest dus die chip over de mat laten gaan. Dus gebukt en de chip over de 3 matten laten gaan en in de finishzone beland.

Ik was totaal gedesoriënteerd, deed mee aan de opwarming van de 10km lopers tot een man mij zei ‘maar je hebt al gelopen ?’. Ik had ook mijn Garmin niet afgeklokt, waardoor ik mijn tijd niet weet, maar ik herinner me wel dat het nog niet op 30 minuten stond. (Update : de officiële tijd is 28:50)
Het liefje kwam me tegemoet en voor het eerst (?) was ik ongelooflijk slechtgezind na een loop. Echt heel, heel slechtgezind. Ik denk dat ik een accute zonneslag had !  Na het drinken en ‘op mijn positieven komen’, ging het gelukkig weer over en was ik ruim op tijd om Mario, en daarna Wendy (tweede dame, hip hip hoera !) te zien finishen. Ik dacht nog dat het even zou duren voor Jess zou arriveren – want die had er niet zo’n goed oog op – maar nee hoor, die deed dat schitterend in een dikke vijftig minuten.

Wendy op het podium, en wij allen beloond met een slok champagne ! Daarna een terrasje gedaan en genoten van het gezelschap van Eva, Edith en Frank, Wendy en Mario, Jess, Bert en Odile. Iets voor middernacht waren we thuis.

Ondanks mijn frustrerende loop ben ik niet ontevreden, er waren ook stukken dat het goed ging. Tenslotte heb ik wel gelopen, en dat is nog altijd een overwinning op niet lopen. De laatste was ik ook niet, en dat is toch mijn ambitie !

Bedje in… om deze morgen op te staan om aan een legendarische mountainbiketocht te beginnen van 25 km. Maar dat wordt een ander verslagje !

Duidelijk welke kilometer ik de chip verloren heb... en nog duidelijker dat ik niet afgeklokt heb ...