Het nieuwe werkjaar

Eind augustus betekent einde vakantie maar ook de verrassing van een nieuw werkrooster. Ik werk dan wel niet voltijds, het is toch nieuwsgierig afwachten op welke dagen ik zal moeten werken en of mijn werken verdeeld wordt op vele halve dagen of juist niet.

Gelukkig doet iedereen heel hard zijn best bij ons op het werk om het rooster zo goed mogelijk te maken, rekening houdend met zowel de leerlingen als de collega’s.

Vorig jaar was ik vele uren op school zonder lesopdracht, het waren gaten van 2 tot 3 uur. Tussendoor naar huis gaan was geen optie met minimaal 45 minuten werkverkeer voor 1 rit. Het werd dan maar lopen en een abonnement op de fitness tijdens de daluren.

Dit jaar heb ik meer geluk. Op woensdag hoef ik geen les te geven en laat het nabije zwembad nu toch wel beslist hebben dat ze voortaan om 9 uur open zijn. Geen scholen te bekennen en ook weinig volk. Heerlijk is dat. Ik begin ’s morgens vroeg aan mijn werk en stop tegen 11uur.  Heerlijke beloning, zo’n zwemtraining zonder veel volk in het zwembad.

Geen groot zwembad, maar als je maar met zo’n vijftal mensen bent is het regelrechte luxe ! (foto http://www.triatlonwedstrijden.be)

Het lief wou het dit jaar wat sportiever aanpakken en kocht een elektrische fiets.  25km op en 25km terug via de Hagelandse Heuvels. Aanvankelijk dacht ik je bij zo’n fiets niet echt moest duwen. Verkeerd gedacht ! Het is merkelijk minder inspannend dan met een gewone fiets, maar het blijft wel trappen. Uiteindelijk ben ik ook gevallen voor zo’n elektrisch ros en wel om de volgende reden : het is veel minder stresserend dan 45minuten in de auto op het drukste moment van de dag. We  moeten er wel vroeger voor uit bed (30 minuten) en we rijden er wel langer op, maar het buiten zijn, zelfs in regen en wind, geeft energie. Het terugrijden is helemaal de max, want dan rijden we via de meest landelijke wegen 10 minuten om, met zicht op schapen, eenden, koeien en de heuvels van het prachtige Hageland. Soms rijd ik al eens langs het kasteel van Horst om er een groet te brengen aan de Rode Ridder.

Kasteel van Horst, altijd een omwegje waard !

Blijven natuurlijk nog over de looptrainingen. Die gaan goed. Ik blijf het schema van Garmin volgen op hartslag. Tot nu toe moet ik vooral trainen op een hartslag die lager ligt dan 129 en dat blijft een uitdaging, maar gelukkig gaat dat altijd maar beter. Drie keer per week staat er een looptraining op het menu, bij voorkeur niet gecombineerd met het fietsen, maar soms wel.

Tenslotte zijn er ook nog de Aktiviawandelingen.  Wandelen blijf ik heerlijk vinden : het wandelen door nieuwe stukken natuur, het genieten van de seizoenen. Soms doe ik de vele kilometers alleen en is dat zo heerlijk afkicken van allerlei zorgen en stress, soms wandelen het lief en ik samen – genieten van alles en elkaar.

Je ziet, alles goed hier Ten Huize Kaat.

verliefd op zwemmen (en de rest)

Ik kijk terug naar een fijne sportieve week. In de vakantie gaat dat toch allemaal beter. Op één dag na – en met het excuus dat er ‘rustdag’ stond op het (loop-)schema – heb ik alle dagen gesport.

Deze vakantie heb ik het zwemmen ook weer serieus opgepakt en ben weer “totally in love” !  Zwemmen is voor mij pure ontspanning. Sommige mensen gaan mediteren, of doen aan yoga of mindfullness, voor mij doet zwemmen dit ! Onderstaande citaat zegt het eigenlijk helemaal :

“you disappear” , ik hoop dat dat niet klinkt als een drugsverslaafde. Maar ik denk dat het herkenbaar is voor veel sporters : gewoon weg zijn van alles. Er zijn wel eens mensen die zeggen dat het druk is in een zwembad en dat kan wel, maar zwemmers (zeker de baantjeszwemmers) laten elkaar helemaal gerust. Je komt niemand anders tegen dan andere zwemmers (lang leve de baantjeszwemmers !) en je wordt ook zelden bekeken.

Ik zwem de laatste maanden continu met muziek in mijn oren, geweldig is dat, en dat zorgt er natuurlijk voor dat de wereld nog meer enkel en alleen van mij is. In mijn MP3 speler zit ook een timerfunctie, wat betekent dat ik mij niet eens zorgen hoef te maken over ‘hoe lang’ of ‘wanneer ik thuis moet/wil zijn”. Ik zet ‘m op x-aantal minuten en dan valt de muziek gewoon stil, tijdens het laatste of voorlaatste baantje krijg ik zelfs nog een waarschuwing.

Het grootste – naar mijn mening toch – probleem bij het zwemmen is inderdaad wel zwemplaats vinden. Dat is een probleem dat je niet hebt met lopen : banen en wegen genoeg ! Geen openingsuren ! Voor het lopen (en in iets mindere mate het fietsen) heb je bij wijze van spreken 24/24 en 7/7 de kans om er volop voor te gaan.
Bij het zwemmen is dat minder en nu ze mijn “woonplaats”zwembad gaan sluiten in 2016, gaat dat misschien nog erger worden.

Tegenwoordig ga ik heel graag zwemmen in het Provinciaal Domein Halve Maan in Diest en wel tijdens het Happy Hour. Dat is een uur voor sluitingstijd. Meestal zijn er niet veel mensen meer én diegene die er zijn zwemmen baantjes in het 25 meter gedeelte. Het enige nadeel aan zo’n domein is dat er soms wel kleine akkefietjes zijn. Ik ken geen plaats waar zoveel surveillantiecamera’s staan als rond de omkleedhokjes en waar je enkel binnen mag op vertoon van je identiteitskaart. Het geeft mij een dubbel gevoel : is zo’n ver doorgedreven surveillantie nu een teken van veiligheid of onveiligheid ?

Ondertussen ben ik natuurlijk ook de Garmin Swim aan het testen. Tot nu toe met héél veel tevredenheid, maar da’s voor een ander postje !

De Vivofit : alle beetjes helpen !

Rond Kerst en Nieuwjaar kreeg ik vele cadeautjes en eentje daarvan was de Vivofit. Een sporthorloge is het niet, wel een soort ‘activiteitsmeter’. Er bestaan er tegenwoordig veel, maar ik koos (eu, de cadeaugever ingefluisterd dus) voor Garmin en wel om twee redenen. Ten eerste integreert Garmin alle toetsellen tot één grote sportlog. Voor iemand die van cijfertjes houdt en fan is van Garmin is dat goed meegenomen.
Maar belangrijker nog is dat je doodsimpel het uur kan zien op je armbandje. Ik ben een uurwerkdrager – zoiets als de Fitbit zonder uurmelding – heeft voor mij geen zin.

De Vivofit is ook compatibel met de hartslagmeter van Garmin, een combinatie die ik nog nooit gebruikt heb, maar ik kan het wel gebruiken en hoef niets extra’s te kopen.

De Vivofit registreert je bewegingen – wat meestal ongeveer neerkomt op je stappen en door allerlei analyses over hoeveel je ongeveer per dag stapt, moedigt hij je aan om net dat beetje meer doen.

Maar helpt het nu ?

Bij mij wel. Maar zoals gezegd, het gaat hier om ‘bewegen’ en niet om sporten. Ik probeer iedere dag ‘mijn activiteitsdoel’ te halen, wat niet hetzelfde is het sportdoel, en ik merk dat ik daar toch wel een kleine inspanning moet voor doen. Die uit zich dan echt in onnozele dingen als toch meer te voet doen, trappen pakken in plaats van liften, de auto verder te parkeren.

Zie hier de gegevens van deze week – vandaag heb ik nog niet gesynchroniseerd.

vivofit stappen

Vrijdag ben ik duidelijk zeer inactief geweest !

Dagoverzicht stappen

Ik kan ook zien wanneer ik vooral wel en niet actief was.

De Vivofit kan ook je slaap registeren en registreert ook in hoeverre je rustig of niet rustig sliep. Voor een regelmatige slaper als ik – daarom nog geen goede slaper – kan ik weinig met die gegevens doen, maar voor wie onregelmatig slaapt kan het wel een confrontatie zijn.

En ja, je kan challenges aangaan, medailles verdienen etc. Garmin zet je in een ‘vergelijkbare groep’, waardoor de uitdaging echt wel blijft. Scoor je overwegend hoog, dan ga je naar een hogere groep waar de ‘tegenstand’ weer uitdagender wordt.

uitdaging vivofit

De Vivofit is een leuk gadget en ik denk voor niet-sporters die gewoon wat meer willen bewegen is het een prima horloge. Voor niet-horlogedragers (en dat zijn er tegenwoordig veel) is het wellicht wennen of ook compleet overbodig. Er zijn allerlei smartphones die vergelijkbare dingen doen. Maar zelf ben ik niet zo iemand die altijd z’n smartphone ‘op het lijf’ draagt en dat is wel nodig als je zo’n app wil gebruiken.

Ik wou een nieuw horloge en met de Vivofit ben ik best tevreden. Het design is mooi en de prijs vergelijkbaar met een doorsnee uurwerk.

Iedere stap die ik meer stap is goed meegenomen !

Rustig aan ! Sneller ! *biep biep*

Wie zijn trainingschema met Garmin afwerkt kent dit zeker. Dat gepiep dat je rustiger aan moet lopen of juist sneller. Ik werd er deze week bijna gek van. Maar dat lag niet aan Garmin, maar wel aan dié trainingsvorm die ik niet onder de knie krijg, zijnde korte wisselloop.

Kort in de zin van 3 minuten snel (wedstrijdtempo) en 2 minuten “dribbelen”, wat naar verluidt zoiets betekent als traag joggen. Ik had vandaag zo’n training en dat ging van geen kanten. Moest ik traag lopen liep ik te snel en mocht het dan snel, dan liep ik … weeral te snel.

Ik vind er ook niets aan, aan zo’n training. Vooral niet omdat 3 minuten en 2 minuten te weinig zijn. Ik moet in mijn tempo geraken en blijkbaar kan ik dat (nog) niet in 2 à 3 minuten. Ik ben sowieso een dieseltje.

Vandaag moest ik dit 10 keer herhalen, genoeg voor 50 minuten looptraining dus, en ik beken onmiddellijk dat er ook wel wat fout zal zijn aan mijn tempo als ik zeg dat ik het wedstrijdtempo ook 50 minuten aan een stuk kan lopen, en dat dat zelfs makkelijker is dan altijd dat wisselen van tempo. Dat wisselen zelf, daar is mijn hele lichaam door in de war. Tel daarbij dat ik ook nog eens een slecht tijdsbesef is en ik vind die Garmin een regelrechte tiran. Dan voel ik mij een marionetje, alsof iemand naar hartenlust de ene na de andere knop indrukt.

Het enige positieve was het landschap, ik loop ‘helemaal ergens anders‘, deze week, ten zuiden van de autosnelweg, die een beetje een psychologische grens is gezien er maar één brug is om erover te geraken.

Het leverde alvast mooie plaatjes op tijdens het ‘dribbelen’ !

Jammer van de datumstempel, ’t was een oud toestelletje dat ik snel meegenomen heb.

Image

Image

Image

beetje hopeloos

Tijdens de winter ben ik niet zoveel buiten gaan sporten en ben ik maar ‘vergeten’ dat ik een Garmin had. De smartphone doet ook werk en op de loopband en andere toestellen is er eigen machinerie die snelheid, cadans, en wat is het nog allemaal, bijhoudt.

Ik had al weken problemen met mijn Garmin gehad en zag dat er gewerkt werd aan de Garminsite. Ik hoopte dus op een wonder als ik ‘m ooit opnieuw zou connecteren. Maar nee, mijn pc herkent de Garmin (opent netjes het programma) maar bij het uploaden ‘vindt hij geen toestel’.

Alle mogelijke zaken al geprobeerd, terug op fabrieksinstellingen gezet, nieuwe drivers gedownload, nieuwe plugins enzovoort.

In normale omstandigheden koop ik dan gewoon een nieuw toestel. Kapot is kapot. Maar

  1. Die Garmin werkt op zich nog helemaal goed
  2. wie zegt dat het niet aan de software ligt ?
  3. Het is al net hetzelfde probleem met de 2de Garmin die we hier in huis hebben

Dus is het kopen van een nieuwe Garmin absoluut geen garantie. Het zou dan gewoon ‘een nieuw merk’ worden, voor iets wat wellicht op zich niet eens zo nodig is, hij wérkt tenslotte nog !

*zucht*