burn those calories !

Ik wou net nog eens lyrisch gaan doen over zwemmen. Ik zwem o zo graag, zwemmen dat is het lichaam in eenheid, dat is pure zen, dat is … tot ik besefte dat ik nog niet zo lang geleden lyrisch was over MTB-en. En ’s zomers ben ik bij tijden verliefd op mijn racefiets, en zelfs bij het lopen durf ik al eens de hemel te bestijgen. Om maar te zeggen dat ik het allemaal heel erg graag doe.

In mijn hoofd is er echter een hiërarchie, blijf ik het meest fier als ik een looptraining heb afgewerkt, en ondanks het feit dat ik best wel wat kilometertjes zwem, fiets, MTB… heb ik altijd het gevoel dat lopen toch de koningin der sporten is.

Onzin natuurlijk, de ene sport is de andere niet, en ’t is maar dat je doet wat je graag doet en iedere sport vraagt ook een eigen inspanning.

Toch vond ik vandaag enige troost – een mens leest al eens iets !

Ten eerste zou je bij het zwemmen – een van de enige sporten – al je spieren gebruiken. Spijtig genoeg weet ik niet meer waar ik het gelezen heb, maar toch : allen de armen in de lucht en ‘juij’ zeggen !

En toen las ik nog iets. In deel één van de reeks ‘Lekker in je vel’, het deel dat ‘beweging, liever actiever’, heet.

  • 1 uur zwemmen staat voor een energieverbruik van 790 Cal per uur ! 

Joewie !

Ter vergelijking :

  • neerzitten, 80 Cal
  • volley 215 Cal
  • wandelen 325 Cal
  • aerobics 505 Cal
  • lopen 720 Cal

Dus voor een keer staat zwemmen in mijn hoofd ‘hoger’ !

Natuurlijk, er wordt niets gezegd over intensiteit, maar ik veronderstel dat ik bij een tempozwem ongeveer even diep ga als bij een tempoloop (al kan ik het eerste beter dan het laatste).

Maar wat er ook van zij, een uur zwemmen OF een uur lopen betekent flink wat calorieën verbranden, en wie is daar niet blij mee ?

Met muziek het water in (test 1)

Vandaag trok ik naar mijn favoriete zwembad om de Nabaiji MP3 speler (Decathlon) uit te testen. Ik was het water nog niet in en één van de redders kwam naar me toe en zei ‘hé, daarnet was er nog iemand met zo’n ding’, het wordt dus veelvuldig getest !

  • Grootste risico  : de oortjes ! Zouden ze blijven zitten ? Ik heb immers een slechte ervaring met de Speedo Aquabeat, ook al een MP3 speler om mee te zwemmen. Die oortjes zijn evenwel ‘gewone’ oortjes, er zijn geen dragers langs de oorschelp. Die vielen er continu uit, zodat ik het ding misschien twee keer gebruikt heb. Met de oortjes van de Nabaiji MP3 ging het hier feilloos. Ik heb vele lengtes gezwommen en ze veranderden niet van positie. Voor ik in het zwembad ging heb ik wel enige tijd ‘geprutst’ om ze goed te krijgen, je moet de oortjes echt in je oor ‘duwen’, zodat er geen water meer tussen de oortjes kan en de je ooringang. Omdat niet ieder oor hetzelfde is, zijn er verschillende soorten types ‘mini-oortjes’ bijgeleverd. Bij mij lukte het met de standaardoortjes. Ik gaf de oortjes dus een behoorlijke duw richting oor en deed vervolgens mijn badmuts half over mijn oren, wat volgens mij ook bijdraagt tot het vastzitten van de oortjes. De badmuts ging evenwel niet over de gehooringang.
  • Bediening : ik ben niet zo snel in het bedienen van allerlei elektronisch spul, maar hier gaat het gebruik vrij intuïtief. Weerom een voordeel op de Speedo Aquabeat is het display, zo weet je tenminste wat je aan het doen bent en in welk menu je zit.
  • Het geluid viel tegen en daar keek ik toch even van op. Ondanks het feit dat ik het op maximaal geluid had gezet hoorde ik het toch niet zo goed. (En nee, er scheelt niets met mijn gehoor !). Voor het eerst merkte ik dat de luchtbellen die ik in het water maak (door uit te blazen) toch flink wat lawaai maken.
  • Het tellen van de lengtes. Een eerste minpuntje is wel dat de maximale in te stellen afstand 1500 meter is. Dat is echt niet lang, zeker niet omdat je zo’n MP3 speler juist wil gebruiken om lange trainingen wat minder saai te maken. Voor deze test zette ik de te zwemmen afstand op 500 meter (met badlengte van 25 meter). Voor alle zekerheid telde ik evenwel zelf mee. Als alles goed ging zou de muziek moeten stoppen bij aanvang van mijn laatste lengte (lengte nummer 20) maar dat gebeurde al bij de 12de. Na 300 meter had ik zogezegd 500 meter gezwommen. Toch geef ik het apparaat hier nog het voordeel van de twijfel, ik ben immers een paar keer gestopt om het geluid harder te zetten en mijn bril aan te passen. Ik zal het de volgende keer nog eens uittesten.
  • Vervolgens zette ik de training op tijdsduur. Hier valt niets op aan te merken, wat ik ook al had verwacht. Ik zette de training op 20 minuten en de muziek viel inderdaad stil na 20 minuten.
  • Bevestiging : je schuift de MP3 speler gewoon onder het riempje van je zwembrilletje. Ik ben ‘m nooit kwijt geraakt en ’t is ook supermakkelijk om het ding gewoon onder dat riempje te steken. Ik had evenwel vervolgens veel problemen met mijn zwembril zelf, maar dat komt wellicht omdat ik die riempjes slecht had afgesteld. (Je hoofd wordt als het ware groter).

Mijn eerste algemene indruk is : gebruiksvriendelijk en als MP3 speler zonder problemen te gebruiken voor wie wil zwemmen met muziek. Het zou een gigantisch surplus zijn mocht het tellen van de lengtes echt werken, maar zoals gezegd, dit wordt nog eens uitgetest.

 

algemeen onderhoud

 

Wordt er nog gesport huize Kaat ? Gelukkig kan ik gewoonweg ja zeggen. Alleen is de klemtoon wat veranderd om de simpele reden dat ik al  zo’n anderhalve maand (of 6 weken dus)  3  of minstens 2 keer ga zwemmen. De laatste twee trainingen werd dat 1500 meter zwemmen (zonder in en uitzwemmen), de keren er voor lag dat iedere keer rond de 1300 – 1400 meter.

Die 1500 meter wil ik voorlopig aanhouden, ’t is een afstand die mij heel goed ligt en waarvan ik het gevoel heb ‘dit is een training die mijn conditie wat onderhoudt en die mij in staat stelt om oog te hebben voor techniek’. Ook al zwem ik de volle 60 lengtes vrije slag, ik probeer toch nu en dan te wisselen wat focuspunt betreft.

Dat zwemmen gaat me zeer goed af, in alle eerlijkheid moet ik zeggen dat ik nu liever 1500 meter zwem dan bijvoorbeeld 10 km loop.

Ha, lopen dus ! Tot nu toe is het gelukt om iedere week minimaal 10 km te lopen, ik loop dat precies altijd ongeveer gelijk : een uur en 2 minuten, ondanks het wisselend parcours, ’t zijn maar de seconden die variëren !  Ik leef in de hoop dat ook dit een ‘goed onderhouden‘ is, momenteel is mijn hoofd te druk om specifiek te trainen en moet ik het daar een beetje mee stellen. Misschien moet er toch een tweede (loop-)training bijkomen. Met sprintjes of interval.

Ondertussen heb ik ook de fitness terug ontdekt (lang leve de zolder) en zijn er stilletjes aan alternatieve trainingen bijgekomen : krachtwerk dat zich vooral op de armen en schouders richt, buikspieroefeningen (altijd goed) en verder aangevuld naargelang ik zin heb : fietsen, crosstrainen of op de roeimachine. Al deze laatste toestellen lijken ‘makkelijk’, maar door het vast te stellen wattage kan het flink lastig worden.

Tenslotte is ook het dieetplan gelukt. 8 kilogram in de zomervakantie afgevallen en daar is niets van bijgekomen. Ook dit is nu een beetje ‘te onderhouden’.

Omdat het in mijn hoofd zo druk is en er van alles gaande is (no worries !) heb ik de laatste weken resoluut gekozen voor wat ik graag doe. Uiteindelijk train ik toch nog minstens 4 keer per week en hoop daarmee alles goed te onderhouden. Het genieten en vooral het ontspannen staan voorop. Met een beet je geluk moet ik normaal gezien toch vrij snel terug kunnen aanpikken. Tenminste dat is echt mijn hoop !

De sportieve uit-week met vergissingen

Nog altijd niet echt het ‘ritme’ gevonden wat planning betreft, maar wel mooi bezig voor Eindhoven en wel op originele manier, al zeg ik het zelf.
Woensdag stond er een duurloopje op het programma, 15 km. Mooi afgewerkt en ik ben de westelijke kant van ons dorp eens aan ’t verkennen. Stond nog  op het programma 2 x 5 km aan 6:45, die 10 km zijn vervangen door 9 km in ’t Rivierenhof alwaar we (Jess, Odile, Wim en Ken) samen met een paar duizend anderen, dwalende lichtjes waren in de duisternis. Ambiance verzekerd ! Wim trok de locomotief en stak menig loper voorbij, de dames en Ken volgden en ik haakte aan, zolang ik kon. Schoon gedaan, al zeg ik dat zelf, want ik heb dat TGV’ke toch zo’n dikke 3 km kunnen bijhouden. Het was wel meer een ziggezaggen dan iets anders, want met 3000 man in een park lopen, tja, zo’n paadjes zijn daar natuurlijk niet op voorzien ! Maar het was super en de 9 km werden afgelegd aan een pace van 6:08 dus dat kan ook tellen voor tempoloop dacht ik !

Ik eindigde op plaats 1755 van de 3000, in ‘relativiteit’ zal dat een van mijn sterkste prestaties zijn, al vond ik het bovenal super gezellig : de lichtjes, Wim de trein, Jess die ‘kaaaaat’ riep en ik die ‘Jesssss’ echoode. Schoon was dat !

Tegen middernacht was ik alweer thuis en stond s’ morgens op voor het grote plan om deel te nemen aan de RenLadiesBike, een toertocht van de VWB en eentje speciaal voor vrouwen (maar de mannen mochten mee).  Na mijn avontuur de nacht ervoor dacht ik moedig dat de 65 km wel zou gaan. Het lief ging mee (hip hip hoera) en terwijl het liefje de fietsen ineen zette, zou ik mij alvast inschrijven. De sporthal gevonden, de tafel van de organisatie gevonden en wat hoorde mijn oor daar ? We waren een dag te vroeg. Een hele dag ! De teleurstelling moet nogal op mijn gezicht te lezen zijn geweest want toen zeiden ze : ‘ach, we de pijlen zijn er toch, als je het niet erg vindt dat er geen bevoorrading is krijg je je pakket en kan je toch meedoen’. Ik haalde de centjes boven en hoorde nog even de vrouwen discussiëren over het al dan niet aangebracht zijn van de splitsing van de 65/100 maar dat bleek geen probleem. Dus hup, de cadeautjes de auto in (ook voor manlief trouwens) en op die fiets richting 65km. Pijltjes volgen en maar beuken op die fiets. Nu heb ik toch een ietwat innerlijk kompas en begon mij na 50 (!) km te vragen of wij al niet lang terug richting Tessenderlo moesten fietsen. GPS (smartphone) bovengehaald en tot de conclusie gekomen dat we zowat op het verste punt zaten van route 100 ! Honderd kilomter ! Vorige week had ik pas mijn afstandsrecord van 75km gehaald en vond dat een ‘tour de force’ ! En wij hadden geen eten bij ! En maar één flesje drank ! Ik geef eerlijk toe dat de moed mij toch wel even in de (fiets-)schoenen schoof. Maar na wat heen en weer gepraat beseften we ook dat er niets anders opzat dan gewoon nog 50 km terug te fietsen en verder de pijltjes te volgen. Wij wisten immers ook amper waar we waren ! In Borgloon zijn we even van de route afgeweken om wat te eten – anders wat ik echt door mijn benen gezakt, met twee boterhammen die ik voor ontbijt gegeten had – en zo werden er op deze dag 100 km gefietst.
Normalitair moest daar nog een duurtraining van 16 km bijkomen, maar weer hoop ik dat 100 km fietsen ook wel voor duurtraining kan doorgaan. ’t is een schoon getal natuurlijk, 103 om precies te zijn, maar ondanks het feit dat ik het best leuk vond, ’t is toch echt wel ver ook !

Thuis gekomen wat moe, maar eenmaal zondag voelde ik er niets meer van. Dus dat lijkt allemaal goed verteerd !

En zie, wat een mens allemaal verzamelt op amper 24 uur :

Deze week worden het de lange (en langste ?) duurlopen voor Eindhoven en we gaan zien of ik die 18 km al dan niet vlot haal. Ik heb er een redelijk goed oog in, maar goed, ze moeten nog altijd gelopen worden en in Eindhoven moeten er zelfs nog eens 3 extra bij ! Uitlopen en genieten is het hoofddoel. Genieten van al dat sporten doe ik de laatste tijd bovenal, met de gekste ideeën soms.
Ook hoop ik dat ik weer een wekelijkse dag, of twee zelfs, vind om te zwemmen, want ook al is mijn werkschema ‘zwemklaar’ ik moet het gewoon nog in mijn routine krijgen !

Sterke Peer 2011

sterke peer from jef cleemput on Vimeo.

Ik was er dit jaar voor de tweede keer bij, vorig jaar zwom/fietste/liep ik hier mijn eerste triatlon en had dat super herinneringen aan.  In mijn hart wilde ik dat altijd wel : het avontuur en de drie sporten, maar nooit gedacht dat het ook zou lukken !

Triatlon is echt een waar avontuur en pure fun. Organisatorisch is het al een heel gedoe, want was ik bij de zwemstart (gelukkig goed op tijd) niet mijn chip vergeten ? Die chip die ik ook al terug moest gaan halen in de auto omdat ik de goodiebag van de organisatie met chip en al in mijn auto had gelaten ? Maar goed, uiteindelijk stond ik toch voor de start, samen met Edith en Wim. Een zicht op de vijver en iets viel me onmiddellijk op  : de zwemafstand was groter. Of dat echt zo is, weet ik niet maar puur op het zicht leek die afstand behoorlijk groter dan vorig jaar. Later bleek dat de meeste deelnemers die indruk hadden, zeker ook omdat ze ‘ervaring’ hadden op zo’n afstanden en betreffende tijden. Natuurlijk, als zo’n boeien beginnen te drijven en is er gauw 100 meter meer.

zwemmen (750 m)

Wij (Edith en ik)  stonden deze keer niet achteraan, ondanks diverse pogingen om stoere mannen voor te laten en dat heb ik onmiddellijk geweten. De start van het zwemmen was voor mij ongelooflijk chaotisch, ik kreeg klop, ik zat zelf continu tegen andermans voeten met mijn handen en stopte dan even om plaats te ruimen voor die anderen.

Note to self : zo lang het maar kleine tikken zijn gewoon doorzwemmen en je daar niet van de wijs laten brengen ! 

Dit keer had ik mij voorgenomen om voornamelijk schoolslag te zwemmen en niet crawl. Een puur experiment, maar ik wou gewoon geen meters en meters uitzwemmen omdat ik niet recht genoeg kan zwemmen in open water. Recht zwemmen is trouwens ook al geen vereiste, je moet gewoon zien wààr je zwemt, want je komt altijd wel iemand tegen waardoor je toch geen rechte lijn kan houden. Toch heb ik, tegen mijn voornemen in, gewoon schoolslag afgewisseld met crawl. Crawl gaat me gewoon beter af en vraagt me veel minder arbeid. Het is dus kiezen tussen snel en efficïent crawl zwemmen en teveel zwemmen of arbeidsintensiever schoolslag. Na één zijde (er waren er 6) vond ik mijn tempo : 20 slagen schoolslag, 10 crawl om te rusten. Ik deed er 21:31 over, dat is 1 min 27 langer dan vorig jaar en vergeleken met de 1000 meter van ‘Gent Zwemt‘ 22:56  niet echt goed. Of ik heb gewoon niet goed genoeg gezwommen, kan ook natuurlijk !

Note to self : crawl in open water is niet gelijk aan crawl in het zwembad. Ik zal het een beetje moeten leren combineren met polocrawl en iedere keer kijken ! Dat wordt een beetje op de tanden bijten want ik vind dat gewoon ‘lelijk’ en niet correct, zo met je kop nu en dan kijken ! 

wissel 1 

Uit het water gekomen en opnieuw viel ik. En nog es. Ik was echt duizelig maar gelukkig beginnen die wissels op automatische piloot te gaan. Ik liep niet al te snel de wisselzone binnen omdat ik wist dat ik eerst van die duizeligheid af moest zijn, ander zou dat brokken geven of moest ik zelfs uit de wedstrijd stappen.

De wissel ging niet zo vlot als ik wou (01:41) en dat kwam ook door het weer en de regen. Mijn voeten zaten gewoon onder de modder en het verstand leek mij toch nog even in de steek te laten.

Fietsen (20 K)

Het fietsen ging goed maar de Garmin vertikte het om satellieten te vinden en gaf me niets anders aan dan het uur. Ik had dus geen idee hoe snel/traag ik fietste noch op welke afstand ik zat. Het parcours was gedeeltelijk hetzelfde als vorig jaar maar ook niet helemaal. Het was wel een parcours naar mijn zin : plat. Gewoon plat. Als er wind had gestaan (die ik toch niet gevoeld heb) dan zou het nogal iets anders geweest zijn, maar behalve lichte regen viel het allemaal mee. De bochten nam ik als een oud besje omdat de seingevers gewaarschuwd hadden dat er al heel wat fietsers gevallen waren, ik was ze trouwens tegengekomen : te voet en gehavend. Ik fietste bijna de hele tijd alleen en dat is voor mij ook het beste. Was het indruk of niet, maar er leek minder gestayerd, oftewel waren die ploegjes allemaal heel voorzichtig want echte angst (als ze je in ploeg voorbij zoeven) heb ik maar één keer gehad. Ze hebben ook altijd iets laten weten toen ze er aankwamen en dat kan ik best waarderen. Tijdens het fietsen voelde ik wel – in tegenstelling tot Rijkevorsel – dat ik moe werd, echt moe. Redding brachten Greet (N.) en Edith die me voorbij reden en die me een mentale opkikker gaven, want ik probeerde ze zo lang mogelijk bij te houden. Dus misschien zijn er toch voordelen aan het niet al te lang alleen rijden !

Note to self : fietscomputertje installeren : geen gedoe meer met Garmin en gewoon al onmiddellijk op de fiets ! 

Wissel 2

Transit zone in en liep dat eventjes vlot : 37 seconden !

Lopen ( 5 K)

Ik kende het loopparcours en dat had vele voordelen. Toch liep het veel slechter dan ik had gedacht. De eerste ronde wilden mijn benen niet meer mee en begon ik mentaal een beetje te breken en gewoon ‘voor het einde’ te gaan. Gelukkig (o geluk, geluk !) was daar weer mijn Reddende Engel Sven die mee wou lopen tijdens de tweede ronde. Plots ging het wél. We tetterden (toeschouwers zeiden zelfs : beter harder lopen dan zo tetteren !) en het zonnetje verscheen weer helemaal in mijn hoofd. Ik wou o zo graag niet als laatste eindigen, vorig jaar vond ik dat niet erg, maar nu moest ik toch beter doen ? Sven verzekerde mij dat het niet zo zou zijn. Maar Sven deed natuurlijk zijn schitterende werk als mental coach en was het wel waar ? We hadden dan wel een draak en een prinses ingehaald, maar dat was nog niet echt een overwinning ! Echt schitteren deed ik toen ik een man kon inhalen. Ja, een man ! Toen wist ik zeker dat ik niet de laatste was. (tijd 30:21) Hip hip hoera ! (gestrand op plaats 211 van de 219 (die gefinished zijn, zonder de 4 opgaves).

Uiteindelijk gefinished op 1:40:47 tegenover 1:44:29 vorig jaar wat mij een winst opbrengt van 3:42 minuten. Toch weet ik niet of de vergelijking klopt, want het zwemmen leek langer en het fietsparcours was veranderd, misschien langer, misschien korter, ik weet het niet. Hoe dan ook : dik content en op naar de volgende doelstellingen !

Bres Triatlon Rijkevorsel

 

Zaterdag stond ik nog eens aan de start van een triatlon. Het was geleden van vorige maand in Kortrijk, en de doelstelling is : 3 triatlons deze zomervakantie. Rijkevorsel is dus nummer twee. Triatlons vergelijken gaat niet of toch heel moeilijk. Zo heb ik nog nooit exact dezelfde afstanden gehad en zo was de afstand in Kortrijk wel korter (17 km) maar dan weer heuvelachtig.

Om iets over 17 uur lagen Jess, Edith en ik en nog een hoop andere dames in het water te wachten op het startschot dat niet kwam. Het water leek redelijk van temperatuur, zeker éénmaal we aan het zwemmen waren. Ik was vastbesloten om crawl te zwemmen en zwom meteen rustig met lange slagen. geen problemen, mooi mijn ritme en niemand om me heen. Tja, natuurlijk was dat zo, mijn ‘afwijking naar rechts’ was weer behoorlijk hevig en ik zag dat ik naar de verkeerde kant aan ’t zwemmen was. Dan maar weer (verdorie, verdorie) schoolslag al waar ik toch flink wat mensen inhaalde, iets wat mijn ‘zelfvertrouwen voor crawl’ niet echt goed doet.

Zwemmen vind ik de leukste sport van de drie maar ik kijk toch altijd weer op hoe ‘anders’ zwemmen in open water is in vergelijking met zwemmen in een zwembad. Vooreerst heb ik altijd de indruk dat dit onderdeel toch zo lang duurt, terwijl ik in het zwembad meer dan het driedubbele van deze afstand in één keer doe. Het zal natuurlijk ook te maken hebben met het ontbreken een muur waar je alvast meters wint bij door het afstoten en het tellen in het hoofd. Bij het zwemmen weet ik nooit waar ik ergens zit.

De wissel (1) ging bijzonder vlot. Ik ging rustig de trap op omdat ik even mijn evenwicht moest zoeken (verandering van zwaartepunt) maar dat ging toch heel snel over. De fiets vond ik zonder problemen en aangemoedigd door Ediths voorbeeld deed ik het zonder kousen én zonder fietshandschoenen. Alweer een zorg minder ! Ik zag dat ik ook de handdoek vergeten was en ging dus met natte voeten in m’n loopschoenen.

Klaar voor 20 km fietsen ! Het waren twee rondjes van 10 km en alles was vlak, werkelijk geen helling te zien, zalig voor mij. Ik droeg geen Garmin (schrik om ‘m achter te laten in de onbewaakte zone) en had geen idee hoeveel ik reed maar ik had de indruk dat het vlot ging op mijn tempo. Ik haalde een paar mensen in, maar werd er door nog meer ingehaald ! Ik voelde dat ik baat had bij de voorbije fietstrainingen die ik gedaan had en die langer waren. De 20 km waren zo voorbij, met spectaculaire bochten op de voetgangersbrug.

Eerst zwemmen onder de brug, later twee keer fietsen over deze brug. Merk op hoe scherp de hoeken zijn !

Wissel 2
Omdat ik mijn loopschoenen al aanhad hoefde ik alleen maar mijn helm af te zetten en het loopparcours te beginnen. Ik had de tip ‘de laatste kilometer aan een klein verzet’ fietsen goed opgevolgd en hé, mijn benen voelden minder raar dan in Kortrijk, maar daar hadden ze ook veel harder moeten werken. ‘Slakje Jogt’ alias Sven kwam me weeral als een engel vergezellen en hij babbelde mij door de 4 km. Ik was totaal vergeten hoeveel kilometer het was of zelfs hoeveel rondjes er waren. Het lopen ging goed al weet ik weeral niet hoe snel of traag ik liep. Vorig jaar, tijdens mijn eerste ‘echte’ triatlon in Wuustwezel was het afzien en moest Sven me er echt ‘doortrekken’,  nu gingen die 4 km redelijk vlot.

Ik ging over de eindstreep op 1:27:58 en was niet de laatste ! Niet van de dames en ook niet van de heren ! In het totaalklassement land ik op de 217e plaats van de 233. Nog altijd in de staart en daar zal ik wellicht ook blijven, maar toch niet – en dat is mijn enige vrees – ‘buiten’ de staart.

 

Triatlon is leuk, superleuk. Het is één en al avontuur. Terwijl ik in Kortrijk tijdens het fietsen nog innerlijk vloekte ‘waarom doe ik mezelf dit aan’, heb ik hier enkel bij het wandelen naar de zwemstart gedacht ‘waarom doe ik dit ?’ en dat had meer te maken met de drukte die daar was, dan wel de inspanning. Eénmaal de wedstrijd begonnen was de drukte en ook de stress voorbij. ‘Mijn best doen’, meer doe ik niet, en genieten en nog eens genieten.

Rijkevorsel was echt super genieten ! Goed georganiseerd en prima ontspannen sfeer !

Dikke proficiat aan de snelle dames Edith en Jess en sportieve (en supersnelle !) Bert !

oud en versleten ?

Alle bewondering voor deze en ander dames en heren !

Deze week werd er goed gesport mét plezier maar toch ook met veel stroefheid ’s morgens in de spieren en ’t gevoel ondertussen de kaap van de 80 (jaar) bereikt te hebben. Ik heb werkelijk geen idee hoe dat komt, misschien omdat ik nu heel even consequent de 3 sporten beoefen, maar toch. Gelukkig zat het plezier er ook dik in, al blijft de grootste inspanning voor mij nog dikwijls het ‘beginnen’ en starten. Eénmaal op zwier kan de pret niet op.

Deze week werden er uiteindelijk 5 dagen gesport. Ik zou er ‘meer’ willen, maar ook de vermoeidheid speelt me parten, al is dat wellicht meer te wijten aan slecht slapen dan wel aan veel sporten.

Er werd twee keer gezwommen, 2 x een gecombineerde oefening van bilateraal ademend zwemmen en snelheid. Ademen aan één kant was ‘op het gemak’, het bilateraal ademen werd ‘met hogere snelheid’ gedaan, dus zo’n beetje als een wisseltraining. Het was een oefening die me goed beviel en zo zijn er (zonder het in- en uitzwemmen) 2500 meter gezwommen.

Er werd twee keer gefietst, één keer in de regen (35 km) wat goed is voor de mentale training, en één keer heuvel op, heuvel af (34 km). Ik zeg al maar meteen dat dat gewoon afzien was, te meer ik de heuvels totaal niet voorzien had ! Totaal dus zo’n 69 km.

Tenslotte werd er deze week maar één keer gelopen, een wisselloop van 10 km waar ik schrik had dat ik het ‘snellere’ tempo niet zou kunnen halen maar dat toch netjes afgewerkt heb.

 

Met deze trainingen wijk ik af van mijn loopschema en ja, daar zit ik wel mee. 5 trainingen per week, voor een totaal 5 tot 7 uur per week zoals dat deze maand (zonder Griekenland) is geweest. Op mijn loopschema staan 3 looptrainingen… maar dan wordt er natuurlijk niet echt gefietst of gezwommen.

Ik weet eigenlijk niet goed hoe je dat doet, voor triatlon, de combinatie van die trainingen. Overal lees ik maar dat je dat als één sport moet zien en niet als 3 sporten en dat laatste kan ik best geloven, ik zou kapot zijn ! Anderzijds wacht er mij volgende week (De Bres, Rijkevorsel)  en de week erop (Sterke Peer, Wuustwezel) nog 1 triatlon en dan is het wellicht gedaan, misschien Viersel nog. Vanaf dan kan ik weer volop gaan voor het lopen. Het zwemmen komt er zeker bij, om de simpele reden dat dat – tot mijn eigen verwondering – de sport is die ik het allerliefste doe. Ik hoef mezelf nooit te motiveren om naar het zwembad te gaan !

 

Zit er meer in ? Nee. Fietstrainingen en looptrainingen kan ik onderling wisselen, maar er één bij doen, ik denk het niet. Teveel zeurende pijn de hele dag door : stroefheid, schouderpijn … al moet ik onmiddellijk zeggen dat ik het vermoeden heb dat het ‘gezeur’ van het fietsen en het zwemmen komt en niet van het lopen. Misschien moet mijn lichaam zich nog aanpassen, wie weet.

Hoe dan ook, we blijven sporten, maar bovenal voor het plezier !

Alle (her-)begin is moeilijk *

heuvel op, heuvel af

Voor de Griekenlandreis (maandag 11 juli vertrokken) had ik een week goed gesport : net geen 7 uur (6:52), met het gedacht dat er in Griekenland toch niet gesport zou worden. De laatste training dateerde van vrijdag 8 juli. In Griekenland had ik geen loopschoenen mee, heel bewust, niet omdat ik dacht dat je er in zo’n hitte niet kon lopen – het tegendeel heb ik al bewezen – maar eerlijk gezegd omdat ik mij eens gewoon ‘los’ van het schema wou zien en uitdrukkelijk wou kiezen om niet aan een schema vast te zitten. Of dat uiteindelijk een goede beslissing is geweest weet ik nog niet.

In Griekenland werd er ontzettend veel gestapt, heuvel op en heuvel af en inderdaad in temperaturen waar ze hier maar kunnen van dromen (of juist niet) : net onder de 40 graden en één keer zelfs dik er boven ! Het stappen voelde ik ’s avonds echt wel, en dat vond ik raar, omdat ik toch het één en ander gewoon ben. De ene dag had ik last van de ene knie, de andere dag van de andere, dan weer een hamstring en zo ging dat verder. Nooit echt last gehad of maar iets gelaten, maar toch, ik verwachtte wel iets anders.

Maandag 18 juli was ik om middernacht terug in België, dus zo goed als dinsdag eigenlijk, en op die dinsdag werd er dan ook voornamelijk gewassen, valiezen uitgepakt en herinneringen gedeeld.

Woensdag was het tijd om opnieuw te sporten. Ik koos veiligheidshalve voor zwemmen, dat zou mijn spieren het minst belasten. 1250 meter met 1 lengte lateraal, 1 lengte bilateraal zwemmen. Dat bilateraal zwemmen (om de 3 slagen) gaat goed en kan ik goed volhouden maar ik besef dat ik tekort ga komen om dat ook in open water te doen, het is lastiger omdat ik te weinig zuurstof binnen heb en bovenal voel ik dat mijn ritme niet perfect is. Bij lateraal ademen lijkt het alsof alle bewegingen van mijn lichaam helemaal op elkaar zijn afgesteld, bij dat bilateraal zwemmen is het toch nog geen vloeiende beweging. Komt daarbij dat je bij een wedstrijd meer stress hebt en volgens mij is je ademhaling dan sowieso nog meer belast. Moraal van het verhaal : Oefenen, oefenen, oefenen !

Nu het lief een nieuwe sportieve uitdaging heeft en daar flink voor wil trainen (hij gaat voor de 4 x 32) heb ik hem donderdag vergezeld op een tochtje van 11 km wandelen. Dit paste ook helemaal in mijn gedacht van ‘langzaam opstarten’ en vooral die benen – die toch niet in hun gewone doen leken en bleven zeuren met pijntje hier pijntje daar – langzaam voor te bereiden om opnieuw op schema te raken.

Vrijdag zou ik gaan lopen, zat met twee gedachten die mij weerhielden. Ten eerste dat gezeur en ten tweede het feit dat ik nog wil meedoen aan een paar triatlons maar eigenlijk zo goed als nooit op de fiets zit. Het lief zei gisteren droogjes ‘als je beter wil fietsen moet je misschien ook echt eens fietsen !’ Ik heb een rare relatie met mijn fiets of eerlijkheidshalve : met alle zaken die ik niet veel doe. Ik denk dan meteen dat ik het niet meer zal kunnen, wellicht ook een reden waarom ik het lopen uitstelde. Dus alle moed bijeen geraapt en ik zou gaan voor een tochtje naar Diest, ZONDER op mijn Garmin te kijken. Het doel was 30 km (alle begin is ….) en dat werd rustig gefietst tegen zo’n 24 km per uur, wat ik wel prima vind voor iemand die niet fietst. Het belangrijkste echter is dat ik het echt leuk vond en toch behoorlijk gemotiveerd ben om meer te fietsen en dat echt op de planning te zetten ! Yes I can !

Zaterdag werd er dan uiteindelijk gelopen, dankzij de schop onder m’n kont van Chris en Edith. (Merci !) Ik zag het echt niet zitten en de vrees van regelrecht in een blessure te lopen was niet min. Daarom voor de veilige weg gekozen : de loopband. De 12 km gingen moeizaam, vooral spiersgewijs, want condititoneel ging dat allemaal goed. Ik had me evenwel voorgenomen dat als ik écht pijn zou hebben ik onmiddellijk zou stoppen om de zaak niet erger te maken, maar het was weer ‘iets voelen hier’, en dan ‘weer daar’, en het duurde nooit echt lang. Mentaal was deze training belangrijk : oef ik kan het nog en we zijn weer ‘back on track’. De snelheid lijkt helemaal weg te zijn, maar goed, dat is NU niet mijn eerste zorg.

Sedert mijn hamstringblessure vorig jaar : altijd netjes strechen na de sport !

Zondag – vandaag – stond opnieuw in het teken van het lief en er werd een miniwandeling van 9 km gemaakt in het mooie Hageland. (Alsbergwandeling). In principe was het een rustdag, maar kan wandelen eigenlijk kwaad ? Ik dacht ook – en iedereen mag me corrigeren, ik heb er niet zoveel verstand van – dat dit misschien toch een goede oefening was om de spieren weer wat ‘los’ te maken en voor te bereiden op het serieuzere werk.

Alles samen is er op de 6 dagen dat ik terug in België ben een dikke 6 uur (6:38) gesport, zij het dat het nog niet echt intens is.

Ik hoop, dat het lichaam zich langzaam toch weer wat ‘normaal’ begint te gedragen. Ik weet niet wat ik van mijn periode in Griekenland moet denken, zijn de benen/knieën daar juist meer belast (veel heuvels en toch zo’n 5 tal uur per dag wandelen) en draag ik dààr de gevolgen van of is het juist omgekeerd, zijn de benen juist zo weinig belast dat ze nu een beetje protesteren ? Ik zie alvast uit naar de komende weken !

* citaat van schopverkopende Chris !