jonge hondjes

Woensdag is één van mijn favoriete sportdagen. Dan heb ik meer tijd en kan er eens wat langer gesport worden.

Zondag had ik het al voelen aankomen, het lijf wou niet mee en maandag was het één en al gebibber, lagen maag en darmen ook nog eens overhoop zodat ik alleen maar onder mijn donsdeken wou blijven liggen. De duizeligheid maakte het er niet beter op.

Dinsdag was er op het werk een bijzondere dag waarop eigenlijk geen mankracht gemist kon worden. Ik wapende me met warme kledij en een heel arsenaal medicamenten. Ik wandelde wat kilometers (werkgerelateerd) en zag nu en dan sterretjes voor mijn ogen. Een paar keer vroegen mijn collega’s of het wel ging, het kleur trok zo uit mijn gezicht en ik dacht echt dat ik tegen de vlakte zou gaan. Maar al bij al heb ik de dag tot een goed einde gebracht. Doodop, dat wel.

Woensdag en ik hoef niet naar het werk. De duizeligheid is er nog altijd en ondertussen word ik lichtjes gek. Eigenlijk wil ik alleen maar onder de dons en lijk ik zowat overal in slaap te vallen en soms lijkt het alsof  ‘het licht’ uitvalt. Nog meer medicatie, proberen goed te eten (wat niet echt lukt) en een hele innerlijke dialoog van ‘dat gaat hier toch niet blijven duren zeker ?‘ of een verwijtende binnenstem die zegt “doe niet onnozel, verman u !”

Dus dacht ik, heel verkeerdelijk, ‘als ik gesport heb, zal ik mij beter voelen’. Tenslotte is dat doorgaans een waarheid als een koe, of het nu een goede of een slechte training was, daarnà gaat het altijd goed. Het lief zei nog ‘is dat wel verstandig, als je je niet goed voelt ?’, maar ik vulde al mijn camelbak, legde mijn fietshelm klaar en keek even een MTB-route na, ging de trap op om mijn sportkleren te halen en was toen helemaal kapot.

De illusie van te gaan MTB-en was voorbij. Als dit al zo slecht ging…

Mijn lichaam geeft echter tegenstrijdige signalen. Ja, er zit een of andere infectie in mijn lijf en die verzwakt vooral mijn hoofd, nek en darmen. Maar die spieren die zijn als jonge hondjes die nu en dan  uitgelaten moeten worden en die roepen ‘naar buiten, bewegen !’. Die breken zowat het kot af als ze stilletjes tussen twee muren moeten blijven.

Ik wou dat ik mijn benen alleen op pad kon sturen. Want die zien het wel zitten.

Advertenties

One thought on “jonge hondjes

  1. Ai ai Kaat, ik wens je veel beterschap. Goed dat je uiteindelijkk niet gaat sporten bent. Ik heb ook wel altijd zoiets bij een beginnende verkoudheid: “ik ga lekker sporten om het eruit te lopen”. Meestal loop je het er inderdaad uit, maar als het niet zo is, dan is het dubbel zo erg achteraf. ik denk dat je deze keer de juiste beslissing hebt genomen. Je zou op je MTB het einde van de straat niet gehaald hebben. Maar hihi, da’s wel een leuke, je benen alleen op stap sturen. Daar zouden mensen naar kijken! Verzorg je goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s