De Liboton Classic 75 kilometer

Die koorts heeft roet in het eten gegooid, ’t is niet dat je de dag dat de temperatuur weer een beetje rond (en niet onder) de 37 gaat, dat een mens er weer vollen bak kan voor gaan. De hele dinsdag dus zweten en in de lappenmand, op woensdag al een beetje beter maar cijfermatig toch niet onder die 37. Werken, tja, met pilletjes gaat dat nog, maar om dan te gaan sporten. Is dat wel gezond ?

Hoe dan ook, tegen donderdag, hup hup onder de 37 graden – was ik werkelijk niet meer te houden. Buiten regende het, waaide het, weer dat voor mij een schitterend excuus zou geweest zijn – ik ben nog beetje ziekjes en zo – maar niet te houden : loopkleren aan en voor het eerst, want zo stond het op het menu, 14 km. Dat zou ik wel niet halen dacht ik, maar hé, dat ging dus weer goed.

Vrijdag rustdag en werd er hier vandaag toch niet een wielertocht georganiseerd, in mijn straat ???  Moest ik voor de vorige inschrijving (loopwedstrijd) 200 meter rechts van mijn huis, nu moest ik zo’n 800 meter links van mijn huis, naar de voetbalkantine ! De Liboton Classic, heette de toer, Liboton (voormalig wereldkampioen) is hier immers in mijn dorp groot geworden en de legende leeft hier. De afstanden waren 55 – 75 en 125. Nog nooit meer dan 60 km gereden (vorig jaar dan nog) en dit jaar niet meer dan zon 40, dacht ik dat 55 km toch wel een schoon uitdaging was. Maar het liep dus anders. Na kilometer 5 reed ik achter een koppel dat precies mijn tempo had. Ik vroeg schoon of ze het niet erg vonden dat ik achter hen reed (nee dus) en haakte mijn fiets als een wagonneke aan een trein. Dat was leuk, geen zorgen over waar ik moest rijden en een constant tempo. Nu en dan een klein babbelke en de kilometers vlogen voorbij. Tot aan de splitsing op zo’n kilometer of 30, want zij gingen voor de 75.
Nu vond ik het echter zo gemakkelijk om achter die twee te rijden dat ik maar gewoon ‘meedraaide’ en dus ook voor de 75 km koos.

Tot aan de bevoorrading (op kilometer) kon ik het koppel goed volgen maar na de bevoorrading moest ik voor het eerst efkes op mijn tanden bijten. Zo’n tien kilometer lang. Het tweede stuk was duidelijk het ‘hellingen stuk’ en daar ben ik niet zo goed in. Toch vond ik m’n tweede adem en vanaf kilometer 60 ging het me weer heel goed af, nu was het de dame van het koppel die efkes de klop van de hamer kreeg. Er volgden nog een paar verschrikkelijke hellingen en de man van dienst op onze trein was echt een toonbeeld : aanmoedigen, techniektips geven en hup, daar was die helling overwonnen !

Uiteindelijk kwamen we terug aan het beginpunt met een gemiddelde snelheid van iets boven de 22 km per uur. Ik sta er zelf van te kijken. 22 km op zo’n rit is best goed voor mij, want in tegenstelling tot wat bij wedstrijden gebeurt, wordt hier wel gestopt bij het rode licht en worden sommige kruispunten heel traag genomen om zeker te zijn dat er geen auto afkomt.

Voor het concept van die tochten van de wielerbond – waarvoor dank aan Herman die mij dit leerde kennen – heb ik niets dan lof. ’t is de eenvoud zelf en het is, voor mensen die Aktivia kennen, juist hetzelfde, maar dan om de fietsen én met gratis bevoorrading. Volgend jaar zal ik zeker zo’n tochten in mijn agenda zetten, nu is het wielertoeristenseizoen bijna voorbij en is het aan de mountainbikers, iets wat mij toch minder ligt. Duur is het ook niet, met een lidkaart van de Wielerbond heb ik 2,5 euro betaald, ik denk dat het 4 euro is als je geen lid bent.

Super vond ik het en ik hoop dat ik het mag meetellen als duurtraining ! Volgend week hopelijk terug alles ‘normaal’ !

Weet er trouwens iemand wat dat betekent, als er van een wielertocht staat dat het een ‘Classic’ is ? 

Advertenties

4 thoughts on “De Liboton Classic 75 kilometer

  1. Mooie duurtraining!! Wel opletten met trainen als je nog maar recent ziek bent geweest hé, altijd eerst goed uitzieken 😉 Af en toe zo’n toertochtje op je eigen tempo is een goeie training, ge zijt goed bezig 🙂

  2. Mooi, mooi, zijn interessante ritten en ge vind altijd iemand van uw tempo. En snelheid heeft geen belang. In voorbereiding op mijn Ironman had ik ook trainingen waar ik maar een gemiddelde had van 24kph op zo 60à70k. Als ge u goed voelt achteraf. Dat is het belangrijkste. En die dipjes, da gaat wel over. Volgend jaar zul je deze tochten “diploos” rijden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s