Waterloop en verlies van ritme

Na de Vierdaagse had ik mijn ritme wat verloren. Tel daarbij het begin van het schooljaar (ook een nieuw ritme) en er is van lopen niet veel in huis gekomen, 2 keer maar. De eerste keer op vrijdag, shame on me ! Op het schema stond een tempoloop en omdat ze hier in de stad (mijn dorp behoort wel degelijk tot een stad) een loop hadden langs de Demer dacht ik : ik doe gewoon mee met hen. Dus trok ik vrijdagavond mijn loopplunje aan en schreef me in op een paar kilometer van ons huis. Nu was er nogal wat verwarring over de afstand, op de site stond 8 km, op de tafel van de inschrijvingen stond 9 km en op de blaadjes van de inschrijvingen stond 10 km. Nu maakte het me eerlijk gezegd niet veel uit. Er was ontzettend veel volk én het was goed weer. De eerste 400 meter kon je amper echt lopen omdat we met zoveel waren en nog erger werd het toen we allemaal een voetgangerstunnel in moesten, daar was het gewoon stappen. De weg liep voornamelijk naast de Demer en daar was het een beetje treintje lopen. Dat had zijn voordelen en nadelen. Het nadeel was dat je moeilijk kon voorbij steken, zeker eenmaal de snelle lopers ‘terug kwamen’ via hetzelfde pad, het voordeel was (zeker mentaal) dat je kon hangen aan zo’n treintje. Dus ‘hing’ ik aan een treintje met een snelheid rond de 6:30/min. Helemaal volgens schema dus dat liep goed. Op de helft van het traject – het was echt ontzettend warm en ik was al prooi van alle insecten die mijn zweet wel lustten – kregen we water en ik stopte om rustig een volledige beker water te drinken. Mijn ‘treintje’ was toen al weg, want niemand van het treintje nam water. Kwam het daardoor of iets anders, uiteindelijk heb ik mijn treintje ingehaald. Ik ben nog wat bij hen gebleven – een vorm van loyaliteit ? – maar toen zeiden ze dat het niet hoefde. Ik voelde dat ik nog krachten over had en liep precies veel makkelijker  verder én ook een behoorlijk stuk sneller, wat mij uiteindelijk op een gemiddelde snelheid van 6:19/min bracht op het volledige traject. Normaal heb ik schrik voor zo’n lopen omdat ik denk dat ik zelfs de laatste niet zal kunnen bijhouden. Maar hé, er kwamen er dus nog 21 na mij binnen, de schrik is dus niet echt gegrond !

Pluimpje voor die van De Knoet trouwens, keigoed georganiseerd en voor 4 euro kreeg ik niet alleen een flesje drank na afloop maar ook nog een handdoek met de triatlonlogo’s op – hoe vreemd kan het zijn ?

Ik lijk wel zwanger ! (van een loopnummer dan nog !)

Zondags was het weer wisselvallig en dat deed mij besluiten om niet deel te nemen aan de triatlon in Balen. Naar verluidt was het daar wél goed weer en tegen een uur of vijf was het hier ook helemaal opgeklaard om niet te zeggen héééél warm. Geen excuus dus – het weer is trouwens NOOIT een excuus – om niet nog een training te doen. Wisselloop van 12 km stond op mijn schema. Die werd dus ook netjes gedaan, weeral in weer dat veel te warm was.

Thuisgekomen had ik keelpijn maar dacht dat dat door de droogte of van wat er allemaal in de lucht ging. Maandagavond was ik al geveld met 37.9 koorts. En dat terwijl ik juist wou werken aan dat ritme. Dat weer – en zeker die grote verschillen – dat kan echt niet gezond zijn.

Advertenties

One thought on “Waterloop en verlies van ritme

  1. Knap gelopen Kaat. Soms dwingen omstandigheden je ertoe even gas terug te nemen, of dat nu een nieuw schooljaar of iets anders is. Helemaal niet erg om dan te luisteren naar je lichaam, want kijk, een zere keel dat willen weniet he. Veel beterschap! Dat ritme komt sneller terug dan je denkt. Verzorg je goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s