spannende week

Vorige week liep ik 10 km buiten (lenteweertje) en  maandag opnieuw 14 km. Het was al het iets zwaarder wegens ‘golvend’, de eerste training ‘buiten’ had ik redelijk ‘plat’ gehouden, al is plat iets wat niet echt de streek waar ik woon omschrijf.

Maandag zat er één serieuze helling in, maar ook die pakte ik in één keer. Eenmaal de heuvel boven was het een soort ‘plateau’, (daar is op de grafiek niet veel van te merken precies) en laat ik daar in een klein putje mijn voet omgeslagen hebben. Het was donker en ik heb het putje niet goed gezien omdat er net een tegenligger auto kwam in het smalle straatje. Ik voelde mijn voet wijken maar, checkte even of ik ook maar een beetje pijn had – ik zou echt niet meer lopen dan, les geleerd ! – maar ik voelde niets.

Later hoorde ik dat dat normaal was, alles is soepel en warm en je kan dan nog lopen zonder pijn. Dagje niet gelopen (dinsdag) en ik dacht : dat zit goed ! Tot ik ’s avonds het eitje op mijn voet zag. Nog altijd geen pijn maar ook geen ontkennen aan, er is ‘iets’ gebeurd !

Woensdag nam ik deel aan de zwemtraining. Ik zou wel zien. Opnieuw : geen pijn. De enkel werd immers niet eens belast met mijn lichaamsgewicht of met de volle zwaartekracht. Ik besliste om, zoals voorzien, deel te nemen aan de twee trainingen, in totaal twee uur. Eerste uur druk oefenen op techniek, tweede uur ook techniek maar vooral duurzwemmen. Het ging allemaal heel goed, maar o wee, donderdag voelde ik opnieuw toch een uitzonderlijke vermoeidheid. Het was niet zo erg als de vorige keer (ik had me een beetje gespaard) maar echt ‘happy’ liep ik er niet van. Op donderdag nog lopen kan ik echt wel vergeten.
Ik sta er van te kijken, dat je van zwemmen zo moe kan zijn. Tijdens het zwemmen valt het allemaal heel goed mee, ik doe mee met de groep en voel wel dat ik mijn best moet doen (het tweede uur, het eerste niet echt) maar ach ja … Bij het lopen is dat anders, daar ben ik soms moe tijdens het lopen, maar na de douche is dat meestal al weer over en recupereer ik snel, toch wat vermoeidheid betreft.
Geen idee hoeveel wij zwemmen in zo’n twee uur, ik heb het nooit geteld, maar we zwemmen wel constant baantjes met hier en daar een minuut tussen 8 of 10 baantjes als de coach nieuwe instructies geeft.

Ben ik bij de eerste groep bijna de sterkste, in de tweede groep is dat geenszins het geval. Ik ben natuurlijk al meer vermoeid tegenover de ‘frisse haantjes’, maar sta toch versteld hoe hun ervaring hier zwaar doorweegt. Er is één ding dat ik wel met gemak kan (en zij dan weer niet) : dat zijn de oefeningen waar je veel slagen moet doen zonder ademen. Ik kan gerust baantjes zwemmen met om de 5 slagen ademen. En zo lang het niet te snel moet gaan kan ik het sowieso wel lang volhouden. Is dat een voordeel van lopen ? Of word ik ook in het zwemmen ‘de sporter zonder snelheid‘ ?  Ik lig er totaal niet wakker van. Tot mijn grote verwondering zwom ik het uitzwemmen ‘in slag naar keuze’ zelfs in crawl, wat alleen maar kan betekenen dat ik er plezier in heb.

(hier nog even mijn idool)

Op vrijdag begon mijn geduld om niet meer te lopen redelijk op te geraken. Weer ging ik al mijn collega’s LO af. Zalig is dat ! We hebben iemand die optie atletiek gekozen heeft, maar ook iemand wiens specialiteit zwemmen is, we hebben er die tennisles geven … sportleraren genoeg ! Leraren met ‘blessure-ervaring’, want natuurlijk zien zij ook van alles met al die leerlingen/volwassenen binnen en buiten school. Zonder zich medische kennis aan te meten dachten ze dat de zwelling op mijn enkel ‘vocht’ was en niet zo erg : ik kon alles nog bewegen en nergens pijn.

Toch besloot ik te wachten tot vandaag, zaterdag, om mij opnieuw aan het lopen te wagen. 10 km tempoloop stond op het programma. Ik kan je zeggen, de schrik zat er diep in. Vorig jaar heb ik 9 weken niet kunnen lopen en het fatale moment was op 4 april. Ik was toen echt goed bezig voor de 20K van Brussel… zou het nu ‘weer van dat’ zijn ? Ondanks de verleidelijke zon besloot ik om op de loopband te lopen om het ‘te proberen’ : betere schokdemping en als het zou gebeuren was ik thuis en geen 5 km van huis met de verleiding van 5 km terug te lopen ondanks pijn !

Maar er was niets aan de hand. De 10 km werden gelopen, een klein beetje sneller zelfs dan de opgegeven snelheid.  Vooraf heb ik netjes 10 minuten ingestapt aan 6 km per uur, nadien netjes 10 minuten ‘afgebouwd’ eerst traag lopend, dan snel wandelend, dan gewoon wandelend om nog eens daarna nog eens 10 minuten te strechen, vooral de hamstring, omdat die het gevoeligst is bij mij en NEE ik wil het niet nog eens meemaken.

Dus oef, alles is goed !

Advertenties

6 thoughts on “spannende week

  1. Met een goede conditie kan je lang volhouden als je 1/5 gaat zwemmen. Maar je moet dit wel rustig doen, anders hou je het niet lang vol. Maar het wil toch zeggen dat je de ademhaling goed onder controle hebt. Rustig uitademenen onder water.

  2. Die vermoeidheid vind ik vreemd omdat ze zo lang erna komt. Drink je voldoende voor en na de trainingen? En eet je voldoende? Slapen is ook belangrijk, maar dat is een probleem heb ik begrepen? 🙂 Hoeveel uur haal je per nacht? Het lijkt alsof je lichaam er langer over doet om te herstellen… vreemd…

    • Dillie, je mag mijn coach worden. Ik drink op een hele dag misschien 4 glazen, mijn 1e tas koffie inbegrepen. Slapen : in tijd genoeg, kwaliteit niet. Ik zal maar zwijgen over eten 😉

  3. Pittig getraind deze week. En wat de vermoeidheid in het zwemmen betreft, ik ben meer vermoeid van twee banen te zwemmen dan van 5km te lopen. Maar dat komt omdat ik geen techniek heb in het zwemmen 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s