Het is helemaal gelukt. Mijn tweede halve marathon in Visé was bloedheet (29°) en er werden inderdaad 3 triatlons afgestipt : Kortrijk, Rijkevorsel en Wuustwezel voor de 2de keer.

Omwille van het weer had ik me voorgenomen geen triatlon te doen voor juli, maar dat was buiten de grillen van de natuur gerekend, want het warmste seizoen viel juist in de lente.

2011 vink ik af met 172 activiteiten en goed voor 1534 km. Ook al had (en heb) ik nog geen echt vast schema voor triatlon, toch blijkt ‘de gedachte’ zich al vertaald te hebben in de trainingen.

De 172 activiteiten vallen uiteen in

88 keer lopen, goed voor 855 km (blauw)
18 keer fietsen, goed voor 529 km, (met één uitschieter van boven de 100 km !) en (rood)
41 keer zwemmen (groen)

Al bij al ben ik best verrast. Want misschien lijkt dit een redelijke verdeling, ik blijf toch sporten ‘op goesting’.

Ik vind triatlon een bijzonder avontuurlijke sport maar eigenlijk vind ik vooral de trainingen het allerleukste. Ik heb het zwemmen echt te pakken en doe dat dolgraag.
Dit jaar leerde ik de Wielerbond kennen en heb veel te laat hun toertochten ontdekt. Fietsen is immers niet mijn sterkste kant noch het meest geliefde, maar zo’n toertocht brengt je op verrassende plaatsen en is zo verzorgd dat het zelfs een fijne uitstap is.

Van de 855 km heb ik er 219 op de loopband gelopen. Ook dat vind ik nog meevallen.

Leukste herinneringen zijn

• Gent Zwemt ! Dat was heel apart en wil ik zeker terugdoen !
• triatlon Rijkevorsel : top !
• fietsen op het circuit in Zolder !
• 3 dagen aan een stuk ‘lopen’ tussen de wandelaars van de 4 daagse van de IJzer en de 4de dag 32 km wandelen.

en tenslotte ook de girlpower van Edith, Jess en Odile. Ik geef onmiddellijk toe : alleen zou ik niet deelnemen aan triatlonwedstrijden, terwijl je juist dit nooit op jezelf kan doen !

En 2012 ?
Concrete plannen zijn er nog niet echt, maar 5 keer triatlon zou mooi zijn, alsook opnieuw 1 halve marathon. Of het mag gewoon zijn zoals het was in 2011, want daar ben ik best tevreden mee !

Toch nog één doelstelling : nichtje Charlotte naar de 10 km brengen ! We will rock !

Wordt er nog gesport huize Kaat ? Gelukkig kan ik gewoonweg ja zeggen. Alleen is de klemtoon wat veranderd om de simpele reden dat ik al  zo’n anderhalve maand (of 6 weken dus)  3  of minstens 2 keer ga zwemmen. De laatste twee trainingen werd dat 1500 meter zwemmen (zonder in en uitzwemmen), de keren er voor lag dat iedere keer rond de 1300 – 1400 meter.

Die 1500 meter wil ik voorlopig aanhouden, ‘t is een afstand die mij heel goed ligt en waarvan ik het gevoel heb ‘dit is een training die mijn conditie wat onderhoudt en die mij in staat stelt om oog te hebben voor techniek’. Ook al zwem ik de volle 60 lengtes vrije slag, ik probeer toch nu en dan te wisselen wat focuspunt betreft.

Dat zwemmen gaat me zeer goed af, in alle eerlijkheid moet ik zeggen dat ik nu liever 1500 meter zwem dan bijvoorbeeld 10 km loop.

Ha, lopen dus ! Tot nu toe is het gelukt om iedere week minimaal 10 km te lopen, ik loop dat precies altijd ongeveer gelijk : een uur en 2 minuten, ondanks het wisselend parcours, ‘t zijn maar de seconden die variëren !  Ik leef in de hoop dat ook dit een ‘goed onderhouden‘ is, momenteel is mijn hoofd te druk om specifiek te trainen en moet ik het daar een beetje mee stellen. Misschien moet er toch een tweede (loop-)training bijkomen. Met sprintjes of interval.

Ondertussen heb ik ook de fitness terug ontdekt (lang leve de zolder) en zijn er stilletjes aan alternatieve trainingen bijgekomen : krachtwerk dat zich vooral op de armen en schouders richt, buikspieroefeningen (altijd goed) en verder aangevuld naargelang ik zin heb : fietsen, crosstrainen of op de roeimachine. Al deze laatste toestellen lijken ‘makkelijk’, maar door het vast te stellen wattage kan het flink lastig worden.

Tenslotte is ook het dieetplan gelukt. 8 kilogram in de zomervakantie afgevallen en daar is niets van bijgekomen. Ook dit is nu een beetje ‘te onderhouden’.

Omdat het in mijn hoofd zo druk is en er van alles gaande is (no worries !) heb ik de laatste weken resoluut gekozen voor wat ik graag doe. Uiteindelijk train ik toch nog minstens 4 keer per week en hoop daarmee alles goed te onderhouden. Het genieten en vooral het ontspannen staan voorop. Met een beet je geluk moet ik normaal gezien toch vrij snel terug kunnen aanpikken. Tenminste dat is echt mijn hoop !

Eigenlijk moest ik op 9/10 de Halve in Eindhoven gelopen hebben. Ik had er ook goed voor getraind tot en met de zwaarste dus netjes tot twee weken ‘voor datum’. Ik had mooi de langste tocht gedaan 18 km en vele tochten van 14 – 15 -16 km. Maar bij die laatste tocht verloor ik plots alle goesting, werkelijk àlle goesting.

Ook Edith twijfelde tussen Eindhoven of iets anders, tussen wat voor afstand ook. Uiteindelijk kozen zowel Edith als ik voor Hasselt. Bij de inschrijvingen moesten we nog beslissen welke afstand we zouden lopen. Ho … wat zouden we doen ? We kozen voor 10 en Edith besloot meteen ook om bij mij te blijven, wat de reden is van dit schoon PR en een droom die ik al lang heb.  Al bij al werd het een bijzondere leuke loop en is de goesting weer helemaal terug. Dat ik een PR op snelheid heb terwijl ik al een paar maanden ‘traag’ train juist omwille van HM, tja, ‘t is raar.

Maar dik content !

Wendy werd eerste en ook Jess liep supersnel op de 15 en naar verluidt zijn er ook in Eindhoven (oude) PR’s gesneuveld ! Proficiat aan allen !

En er zijn er dan ook die mij plots herinneren dat studeren fijn is. Zeker als het iets totaal anders is dan de gekregen opleiding. Dus zie me hier zitten, met mijn neus in de boeken en al meteen met mijn echtgenoot als coach en lesgever !

Blijf dus vooral bloggen, ‘t is niet dat ik inspiratie tekort heb, maar jullie verruimen mijn blik en bijgevolg wellicht ook mijn leven !

Ps : het is zeer interessante materie en geheel nieuw is het niet,  maar ik moet er flink op ‘bijten’, ‘t is niet dat het er als pap ingaat ook .

voor het lieve nichtje zijn een feit. Wonderbaarlijk goed deed ze dat : nog nooit buiten gelopen, enkel op de loopband en hup, schoontjes en boven alle verwachtingen gefinished ! You did it girl !

Ik eindigde op plaats 1755 van de 3000, in ‘relativiteit’ zal dat een van mijn sterkste prestaties zijn, al vond ik het bovenal super gezellig : de lichtjes, Wim de trein, Jess die ‘kaaaaat’ riep en ik die ‘Jesssss’ echoode. Schoon was dat !

Tegen middernacht was ik alweer thuis en stond s’ morgens op voor het grote plan om deel te nemen aan de RenLadiesBike, een toertocht van de VWB en eentje speciaal voor vrouwen (maar de mannen mochten mee).  Na mijn avontuur de nacht ervoor dacht ik moedig dat de 65 km wel zou gaan. Het lief ging mee (hip hip hoera) en terwijl het liefje de fietsen ineen zette, zou ik mij alvast inschrijven. De sporthal gevonden, de tafel van de organisatie gevonden en wat hoorde mijn oor daar ? We waren een dag te vroeg. Een hele dag ! De teleurstelling moet nogal op mijn gezicht te lezen zijn geweest want toen zeiden ze : ‘ach, we de pijlen zijn er toch, als je het niet erg vindt dat er geen bevoorrading is krijg je je pakket en kan je toch meedoen’. Ik haalde de centjes boven en hoorde nog even de vrouwen discussiëren over het al dan niet aangebracht zijn van de splitsing van de 65/100 maar dat bleek geen probleem. Dus hup, de cadeautjes de auto in (ook voor manlief trouwens) en op die fiets richting 65km. Pijltjes volgen en maar beuken op die fiets. Nu heb ik toch een ietwat innerlijk kompas en begon mij na 50 (!) km te vragen of wij al niet lang terug richting Tessenderlo moesten fietsen. GPS (smartphone) bovengehaald en tot de conclusie gekomen dat we zowat op het verste punt zaten van route 100 ! Honderd kilomter ! Vorige week had ik pas mijn afstandsrecord van 75km gehaald en vond dat een ‘tour de force’ ! En wij hadden geen eten bij ! En maar één flesje drank ! Ik geef eerlijk toe dat de moed mij toch wel even in de (fiets-)schoenen schoof. Maar na wat heen en weer gepraat beseften we ook dat er niets anders opzat dan gewoon nog 50 km terug te fietsen en verder de pijltjes te volgen. Wij wisten immers ook amper waar we waren ! In Borgloon zijn we even van de route afgeweken om wat te eten – anders wat ik echt door mijn benen gezakt, met twee boterhammen die ik voor ontbijt gegeten had – en zo werden er op deze dag 100 km gefietst.
Normalitair moest daar nog een duurtraining van 16 km bijkomen, maar weer hoop ik dat 100 km fietsen ook wel voor duurtraining kan doorgaan. ‘t is een schoon getal natuurlijk, 103 om precies te zijn, maar ondanks het feit dat ik het best leuk vond, ‘t is toch echt wel ver ook !

Thuis gekomen wat moe, maar eenmaal zondag voelde ik er niets meer van. Dus dat lijkt allemaal goed verteerd !

En zie, wat een mens allemaal verzamelt op amper 24 uur :

Deze week worden het de lange (en langste ?) duurlopen voor Eindhoven en we gaan zien of ik die 18 km al dan niet vlot haal. Ik heb er een redelijk goed oog in, maar goed, ze moeten nog altijd gelopen worden en in Eindhoven moeten er zelfs nog eens 3 extra bij ! Uitlopen en genieten is het hoofddoel. Genieten van al dat sporten doe ik de laatste tijd bovenal, met de gekste ideeën soms.
Ook hoop ik dat ik weer een wekelijkse dag, of twee zelfs, vind om te zwemmen, want ook al is mijn werkschema ‘zwemklaar’ ik moet het gewoon nog in mijn routine krijgen !

Hoe dan ook, tegen donderdag, hup hup onder de 37 graden – was ik werkelijk niet meer te houden. Buiten regende het, waaide het, weer dat voor mij een schitterend excuus zou geweest zijn – ik ben nog beetje ziekjes en zo – maar niet te houden : loopkleren aan en voor het eerst, want zo stond het op het menu, 14 km. Dat zou ik wel niet halen dacht ik, maar hé, dat ging dus weer goed.

Vrijdag rustdag en werd er hier vandaag toch niet een wielertocht georganiseerd, in mijn straat ???  Moest ik voor de vorige inschrijving (loopwedstrijd) 200 meter rechts van mijn huis, nu moest ik zo’n 800 meter links van mijn huis, naar de voetbalkantine ! De Liboton Classic, heette de toer, Liboton (voormalig wereldkampioen) is hier immers in mijn dorp groot geworden en de legende leeft hier. De afstanden waren 55 – 75 en 125. Nog nooit meer dan 60 km gereden (vorig jaar dan nog) en dit jaar niet meer dan zon 40, dacht ik dat 55 km toch wel een schoon uitdaging was. Maar het liep dus anders. Na kilometer 5 reed ik achter een koppel dat precies mijn tempo had. Ik vroeg schoon of ze het niet erg vonden dat ik achter hen reed (nee dus) en haakte mijn fiets als een wagonneke aan een trein. Dat was leuk, geen zorgen over waar ik moest rijden en een constant tempo. Nu en dan een klein babbelke en de kilometers vlogen voorbij. Tot aan de splitsing op zo’n kilometer of 30, want zij gingen voor de 75.
Nu vond ik het echter zo gemakkelijk om achter die twee te rijden dat ik maar gewoon ‘meedraaide’ en dus ook voor de 75 km koos.

Tot aan de bevoorrading (op kilometer) kon ik het koppel goed volgen maar na de bevoorrading moest ik voor het eerst efkes op mijn tanden bijten. Zo’n tien kilometer lang. Het tweede stuk was duidelijk het ‘hellingen stuk’ en daar ben ik niet zo goed in. Toch vond ik m’n tweede adem en vanaf kilometer 60 ging het me weer heel goed af, nu was het de dame van het koppel die efkes de klop van de hamer kreeg. Er volgden nog een paar verschrikkelijke hellingen en de man van dienst op onze trein was echt een toonbeeld : aanmoedigen, techniektips geven en hup, daar was die helling overwonnen !

Uiteindelijk kwamen we terug aan het beginpunt met een gemiddelde snelheid van iets boven de 22 km per uur. Ik sta er zelf van te kijken. 22 km op zo’n rit is best goed voor mij, want in tegenstelling tot wat bij wedstrijden gebeurt, wordt hier wel gestopt bij het rode licht en worden sommige kruispunten heel traag genomen om zeker te zijn dat er geen auto afkomt.

Voor het concept van die tochten van de wielerbond – waarvoor dank aan Herman die mij dit leerde kennen – heb ik niets dan lof. ‘t is de eenvoud zelf en het is, voor mensen die Aktivia kennen, juist hetzelfde, maar dan om de fietsen én met gratis bevoorrading. Volgend jaar zal ik zeker zo’n tochten in mijn agenda zetten, nu is het wielertoeristenseizoen bijna voorbij en is het aan de mountainbikers, iets wat mij toch minder ligt. Duur is het ook niet, met een lidkaart van de Wielerbond heb ik 2,5 euro betaald, ik denk dat het 4 euro is als je geen lid bent.

Super vond ik het en ik hoop dat ik het mag meetellen als duurtraining ! Volgend week hopelijk terug alles ‘normaal’ !

Weet er trouwens iemand wat dat betekent, als er van een wielertocht staat dat het een ‘Classic’ is ? 

Pluimpje voor die van De Knoet trouwens, keigoed georganiseerd en voor 4 euro kreeg ik niet alleen een flesje drank na afloop maar ook nog een handdoek met de triatlonlogo’s op – hoe vreemd kan het zijn ?

Ik lijk wel zwanger ! (van een loopnummer dan nog !)

Zondags was het weer wisselvallig en dat deed mij besluiten om niet deel te nemen aan de triatlon in Balen. Naar verluidt was het daar wél goed weer en tegen een uur of vijf was het hier ook helemaal opgeklaard om niet te zeggen héééél warm. Geen excuus dus – het weer is trouwens NOOIT een excuus – om niet nog een training te doen. Wisselloop van 12 km stond op mijn schema. Die werd dus ook netjes gedaan, weeral in weer dat veel te warm was.

Thuisgekomen had ik keelpijn maar dacht dat dat door de droogte of van wat er allemaal in de lucht ging. Maandagavond was ik al geveld met 37.9 koorts. En dat terwijl ik juist wou werken aan dat ritme. Dat weer – en zeker die grote verschillen – dat kan echt niet gezond zijn.

In 2004 en 2005 (in een leven waarin ik zetelatleet was) deden het lief en ik een gooi naar de 4 x 32 km. Ongetraind en met het geloof dat ‘dat wel moest kunnen’. We gooiden mis, want zowel in 2004 en 2005 eindigden we met 3  x 32. Schoon, maar toch niet helemaal.

Deze vakantie zocht het lief een uitdaging en zou 4 keer 32 km wandelen. Ik zag dat niet zitten, 10 km wandelen, 15 km wandelen, tot daar aan toe, maar meer en ik beland in een bijna existentiële crisis. Ik begin het ronduit saai te vinden en word ongedurig. Dus zocht ik naar een nieuwe uitdaging, aangezien we daar toch voor 4 dagen waren. Ik nam me voor om 4 keer 8 km te lopen en dat was verkeerd gerekend, na dag 2 wist ik dat daar niet echt veel uitdaging inzat, de dag waarop ik trouwens op het parcours van de 16 km liep en dan maar 12 km liep.
Ondertussen ‘liep’ ik in gedachten ook met Peter, van wie ik via zijn blog wist dat hij voor de uitdaging gekozen had om 4 x 32 km te lopen ! Dàt is pas een uitdaging. Eentje die ik evenwel niet aankan, gezien ik nog nooit meer dan een halve marathon gelopen heb !

De sfeer op de vierdaagse is echt geweldig ! Het is super goed georganiseerd op alle vlakken : de routes zijn goed uitgetekend, en zelfs toen ik helemaal alleen liep en een straat moest oversteken, hield de MP (Militaire Politie) alle verkeer op zodat ik, in mijn eentje dus, geen vaart moest minderen maar gewoon kon oversteken ! (foto van 2004, zo warm was het bij ons niet). Bevoorrading genoeg (zeker drank) en ik heb echt lol gehad met de militairen van dienst. Omdat nogal vroeg terug was (kortste afstand én gelopen) was het daar dikwijls evaluatie van het loopje van dat ‘madammeke’.

Na 3 dagen 27 km te hebben gelopen en gebrek aan uitdaging (die volgende 8 zou er zo bijgelopen zijn) besliste ik om het lief moreel te steunen (we moesten toch weg uit onze B&B) en de 32 km mee te wandelen.  Had het de voorgaande dagen amper geregend, nu viel het met bakken uit de hemel. Gelukkig had ik mijn geheime wapen : regen of wind, en stevig op je hoofd en je hebt de indruk alsof geen storm je kan deren. Gecombineerd met dit en ik zag eruit alsof ik klaar was om de wereld rond te trekken.

Uiteindelijk kom ik na 4 dagen hier op uit

• 27 km lopen (dag 1 + 2 + 3) +  4 km extra wandelen want het eindpunt van de 8 km loop  (dag 2) was op … 4 km van het centrum !
• 30 km wandelen (dag 4)

Het lief bij de aankomst van de 4de dag !

Van de voorbije week is niet veel te vertellen behalve dat ik moe leek te zijn na Wuustwezel. Dat had ik al op de wedstrijd zelf en dat is toch al een poos geleden, dat ik moe was ! Misschien kwam het door twee wedstrijden na elkaar (week ervoor Rijkevorsel) en tussendoor ook nog trainen, of er schuilt gewoon iets in ‘onder de leden’, want ik voelde mij deze week gewoon niet al te best.

Toch wordt hier verder gewerkt aan het halve marathonschema. In alle eerlijkheid heb ik nog altijd mijn twijfels of ik dat wel (opnieuw) ga kunnen maar anderzijds werk ik gewoon het schema af. Kwaad kan dat nooit en als ik de afstanden haal, dan moet die halve marathon ook wel lukken.

Maandag was er de duurloop van 12 km die wat moeizamer ging, maar dat schrijf ik toch op rekening van de triatlon 2 dagen ervoor. Woensdag was ik bij mijn zusje in West-Vlaanderen en heb daar een stuk  (10 km wisselloop) langs de Leie gelopen, een stuk langs het parcours van de Leiemarathon, tenminste dat denk ik toch. Ha, wat een verademing, zo plat ! Het was warm en dat hebben mijn voeten geweten.  Ik deed de loop immers in splinternieuwe loopschoenen ! Op kilometer 6 wist ik al dat ik op beide voeten blaren had ! Ondanks twijfel (zijn het wel goeie) ben ik verrast van de superdemping die ze geven, ik lijk wel op veertjes te lopen !

En dan was er nog de laatste training die ik moest doen, niet eens een lange, maar een ‘snelle’ : lange versnellingen. Ik wou schrijven ‘om de een of andere reden is die opgeschoven tot ik op de laatste dag van de week zat’ maar ‘t is geen ‘één of andere’ reden ! Vrijdag was ik op het gedacht gekomen om de badkamer te schilderen en in plaats van daar een halve dag over te doen zoals voorzien heb ik daar 3 dagen aan gewerkt ! Onze badkamer was nog niet afgewerkt en pffff, ‘t was dus niet alleen schilderen maar ook een hoop voorbereidingswerk om de muren in hun originele staat terug te krijgen ! Tegen de zondag (17 uur) was ik doodop. Tussendoor had ik al een paar keer naar de wielerkoersen gekeken die hier passeerden en kon niet eens buiten blijven kijken omdat het zo heet was ! Om 18:30 zou de stratenloop beginnen en ik was niet van plan om mee te doen. Tot 18 uur dus, tot ik plots dacht : er is hier genoeg gewerkt geweest, moe of niet, ik ga plezier maken ! Dus hop, (nieuwe) schoenen aan, 4 huizen verder gegaan en ingeschreven voor de kortste afstand ! Meteen zou ik van het ‘probleem’ af zijn dat ik nog niet getraind had op ‘lange versnellingen’. De versnellingen (1000 – 2000 – 1000) tegen 6:00, nu heb ik de hele wedstrijd tegen 6:15 gelopen (zonder de minuten pauze) dus ik vind dat wel kunnen ! Superleuk was dat mijn buren mij plots herkenden en volle bak supporterden ! Nog nooit meegemaakt ! Na de wedstrijd moest ik trouwens tekst en uitleg geven aan onze overbuur (de goeie fietser die net als ik niet durfde meedoen met de fietskoers, maar ik ben wel van gedacht veranderd .

En hier de heuvels, eigenlijk was het 1/3 bergop, 1/3 bergaf en 1/3 plat. In het hoofd voelde het toch zo, maar blijkbaar vindt de grafiek iets anders

Volgend jaar doe ik weer mee. Voor mij geen ‘verschot’ wat het parcours betrof (heuvels !!!!) maar een thuismatch. Plezant is dat !