Centrumloop Mol – alles perfect zondag 30 augustus 2009

De centrumloop in Mol stond al lang in mijn agenda, ware het maar omdat het de thuisbasis is van Mario, Wendy en Stef. Ware het maar omdat mijn PR op de 5K daar gelopen werd, zij het in barre omstandigheden.

Dit jaar zouden we niet te laat komen, dus vertrokken we 2 uur op voorhand om de dikke 30 km te overbruggen. Veel verwachtingen had ik niet, met grieptoestanden, meer aandacht voor fietsen en wandelen dan lopen de voorbije anderhalve week wist ik dat ik naar mijn doen niet scherp stond.
Daarenboven ben ik ouder en wijzer geworden : mijn oorspronkelijke doelstelling was sporten voor de conditie en genieten van het lopen. Ik ben geen wedstrijdbeest. Ik heb dat wel geprobeerd maar ik mankeer de drive ervoor. Ik word dan zo zenuwachtig en ongenadig voor mezelf dat het werkelijk een hel wordt en er niets plezants meer aan is. Voor sommige mensen is die drive positief : Jess overtrof zichzelf in Mol, Wendy kreeg weer haar vleugeltjes, Stef en Mario lopen o zo snel alsof het geen moeite kost. En Bert. Ha, de nieuwkomer Bert ! Snel, snel, snel ! Holalala !

Maar goed, ik stond aan de start voor de 5 kilometer en hip hip hoera had geen last van zenuwen. Dat is al een overwinning. Ik schatte mijn tijd snelheid op 6:14 ; het is 6:12 geworden, dus goed geschat. Misschien ben ik te snel gestart. De zenuwen waren er dan wel niet, de schrik wel een beetje. Het was weerom een irreeële schrik, namelijk dat ik de eindmeet niet zou  halen. Maar goed, ik kreeg mijn hoofd helemaal helder en deed aan sightseeing in Mol. SlakjeJogt kwam me een tijdje vergezellen. Daarna zag ik een ouder koppel dat ik in de gaten bleef houden en bleef aan hen plakken. Het ging goed al sloegen ze er de laatste kilometer een serieuze bres in. Ik kon ze niet meer inhalen.

Uiteindelijk haalde ik de finish en was meer dan content. Onmiddellijk bij de finish hoorde ik dat Wendy de geplande tijd gehaald had en dat ze nu ronde 2 met Jess liep. Ik zag Peggy en de kids en na wat gebabbel kwamen de andere bloggers  van de 10K binnen, met als eerste Bert die onder de 40 minuten dook.

Douche in, een goeie smos en een drankje en bijpraten in de kantine. Een gezellige bende. Bij de prijsuitreiking bleek ik nog es ‘prijs’ te hebben : een loopbroek voor een man  en … juist de maat van mijn echtgenootje. Als dat geen teken uit de hemel is !
Voor mij was het gewoonweg perfect : genoten van de loop, goede organisatie (dat is toch heel belangrijk !), geen zenuwen (dat is een prestatie !) en tja, … perfect gezelschap !
Volgende week terug in Mol !

de onweerstaanbare sportkriebel woensdag 26 augustus 2009

Gisteren was het ergste van de griep verdwenen.  De lysomucil leek haar werk te doen en mijn longen raakten een beetje los. Ik had sedert donderdag niet meer gesport (de vierdaagse), ook al omdat de griep toesloeg op zaterdag. Ieder beetje sporter weet dat wanneer je echt niet kàn sporten de sportkriebel driedubbel hard toeslaat. Die kriebel voelt anders nooit zo jeukerig.
Goed, vandaag zou ik het dus proberen, al stond ik duidelijk postgriep op : de longen nog niet op volle toeren en ondanks een redelijke nachtrust toch gewoonweg moe.
Ik keek op Mario’s schema en zag een wisselloop van 10 kilometer staan. Daar had ik best zin in.
Maar dat was buiten het liefje gerekend die weer een ‘ik fiets liever dan ik loop’ periode heeft. (die worden uiteraard afgewisseld met ‘ik loop liever dan ik fiets’ periodes). Voor hem is deze dag de laatste vakantiedag en dus was het nu of … een stuk later. Sporten is leuk, maar sporten met het lief is natuurlijk gewoonweg zalig !

Moe en met halve longen begon ik aan de voor mij langste afstand in jaren : de oude spoorwegroute tussen Aarschot en Herentals. De eerste 30 kilometer gingen gezwind, we hadden dan ook de wind in de zeilen ! De terugrit was minder en hoezeer mijn beentjes ook juichten (ik denk echt dat zoiets bestaat : getrainde spieren die content zijn dat ze weer mogen werken !) protesteerden mijn longen uitermate.

Teruggekeerd stond de teller op 55 kilometer aan een gemiddelde van 20 km per uur. Hoe recht de oude spoorwegroute ook is,  bijna om de halve kilometer staat een een soort hindernis waardoor je heel erg moet vertragen en soms ook moet stoppen. Heel erg vervelend maar o zo noodzakelijk, want die hindernissen staan op punten waar straten de spoortweg kruisen.

Ik heb er van genoten maar heb ook de duidelijke boodschap van mijn lichaam gekregen dat ik nog niet geheel van alle griepsporen verlost ben. Nu maar hopen dat er geen herval of zoiets komt.
Lastig hé ? Die sportkriebel.

miniblogje zondag 23 augustus 2009

Sportieve activiteit van vandaag tot nu toe :  van zetel naar toilet, naar zetel, naar keuken en dat een paar keer op en neer. En dat terwijl er pal voor ons deur (de straat is geheel afgesloten) een ‘dorpskoers’ doorgaat voor de allereerste keer. Nu ken ik daar niets van, maar ik zou dus koninginneplaatskes gehad hebben : terrasje vanuit het eigen huis en daarna weer een serieuze kick om zelf te sporten bij het zien  al dat atletisch geweld.

Maar goed. 3de dag ziek. 3de dag griep, 3de dag niets doen. Want bij het zetten van 10 stappen val ik al compleet zonder adem. En jullie zijn allemaal zo goed aan het sporten ! Doe zo verder ! Het is prachtig weer !

De (halve) vierdaagse van de IJzer vrijdag 21 augustus 2009

Kozen we vroeger voor de 32 kilometer, dit jaar kozen we resoluut voor de 16 km. In de edities 2004 en 2005 liepen we 3 keer 32 en daartussen 1 keer 16 km, maar bij aankomst waren we altijd kapot. Dit jaar wilden we er behalve een sportieve prestatie ook gewoonweg vakantie van maken. Daarenboven logeerden we bij een vriend die – wat een luxe ! – bijna tegenover het startpunt van Oostduinkerke woont en we wilden echt niet dat hij vodjes van vrienden in huis kreeg !
De eerste dag waren we vol verwachting … al wisten we niet meer wat we moesten verwachten. Wat is eigenlijk een goed staptempo ? In de vorige editie liep iedereen er ons werkelijk af, dit jaar zou dat niet gebeuren. De afstand was tenslotte gehalveerd. We zouden gewoon meelopen (op het gemiddelde tempo dus) en genieten.
Het werd een prachtige route langs zee en in het polderland !

de 'mini' - 16 kilometer

Ons tempo was 5,1 kilometer per uur, dat is inclusief de (kleine) pauzes om te bevoorraden, want daar zorgen ze heel goed voor : je krijgt een brikje water dat je hier en daar aan speciaal daartoe voorziene kranen kan aanvullen, garnaalsoep, wafel, energiereep, speculoos, melk… ze verwennen ons daar wel !

De tweede dag hebben we er echt een beetje sport van gemaakt. Het liefje en ik liepen grote stukken uiteen. Voor ons en achter ons liepen altijd honderden mensen. Tot ver in het landschap zag je mensen van de Vierdaagse lopen, het was alsof half Vlaanderen op bedevaart was ! Ieder kruispunt was voorzien van Militaire Politie alsof we bezig waren aan een wielerwedstrijd. Pure luxe !
Het tempo werd opgedreven en zo belandden we aan net geen 6 km per uur (5,9 om exact te zijn), met inbegrip van de pauzes, want ik heb op geen pauzeknop geduwd. Dus zullen we de 6 per uur wel gehaald hebben.

Mini - 16 km - Poperinge

De tweede dag had ik echter ontzettend veel ‘loopheimwee’. Het wandelen ‘lijkt’ wel op het lopen en iedere keer ik er de pas goed inzette leek het alsof mijn beentjes smeekten om te lopen. Het lichaam voelde de tweede dag ook o zo goed, dat het wel leek alsof ik dat ook zou kunnen lopen (wat niet het geval is, toch nog een te grote afstand !). Bovendien was het ook 30 graden en aangezien er hele stukken in de velden waren, was er geen glimpje schaduw te bekennen ! Toch waren er mensen die wel degelijk liepen, ik denk dat ik er de eerste dag ongeveer 5 gezien heb en de tweede dag zelfs 8.  Het zweet liep van hen en ik denk dat het best een zwaar parcours was (zeker dag 2) omdat het soms veldwegjes waren met stenen. Chapeau voor die mensen die zich meteen aan een 10mijl waagden.
Ik kon het niet laten en heb de laatste halve kilometer gelopen, met wandelschoenen (!).  Het voelde geweldig goed. Na 16 kilometer had mijn lichaam iets van : eindelijk, ze loopt !
Tot mijn verbazing (haha) deed ik het meteen aan mijn intervaltempo van de laatste Mariotraining !

Laatste kilometer, ik kon het niet laten !

 

Twee dagen Vierdaagse hadden we gepland. Vandaag – dag 3 van de Vierdaagse – zijn we dus thuis en toch met een beetje heimwee. In tegenstelling tot de vorige edities hebben deze wandeltochten geen weerslag op mijn lichaam. Ik voel mij nergens stijf (vorige edities raakte ik na 4 dagen niet uit mijn stoel, maar weeral, toen waren er meer dan 100 kilometer gewandeld, nu 32 !) en ik ben ook niet bijzonder moe. Blaren kreeg ik wel, maar met een prikje behoren die ook al tot het verleden.

Volgend jaar doen we wellicht opnieuw mee, en misschien wagen we ons dan toch wel aan de  4 x 32 km. Maar zonder voorbereiding zeker niet. Ik ben niet zo’n ervaren loopster, maar heb toch de indruk dat wandelen en lopen echt wel verschillend zijn. Conditioneel niet, dat is geen probleem. Maar wat spieren betreft lijkt het toch niet helemaal hetzelfde. Mentaal moet er toch ook een knopje omgedraaid worden : 4 keer 7 uur wandelen is ook niet zo evident, en soms komt er nog regen bij of begint de zon wel heel lastig te doen.
Wij hebben geen last gehad van regen en hadden onze wandeling tegen de middag al af.

Hoe dan ook :  ik wil de Vierdaagse – of een deel ervan – echt iedereen aanraden. Super goed georganiseerd en een heel fijne ervaring. En natuurlijk bovenal een dikke proficiat aan iedereen die ‘m meegelopen heeft, in het bijzonder proficiat aan de 32 km wandelaars ! Chapeau !

tevreden dinsdag 18 augustus 2009

Nog voor de vierdaagse een trainingske schema Mario, en wel op de middag als het stikheet is ! Er zat in onze dagindeling anders geen gaatje meer, we moeten immers nog de kilometers richting zee malen én de trap moet nog een ‘couchke’ ! Die trap, die doet dat met intervallen van 4 uur, dus dat moest ook allemaal gepast worden !

Opdracht 2 reeksen van 500-1000-500m a 6min. Niet helemaal perfect gedaan, soms er wat boven, dan weer een beetje eronder maar ik zou mezelf toch geen onvoldoende geven ! 

Het allerleukste was dat mijn liefje mee wou lopen. Hij heeft de voorgestelde snelheden niet gelopen omdat hij zeer blessuregevoelig is en de halve vierdaagse niet wou ondermijnen. Slim van hem !
Ook superleuk : alles netjes in het bos gelopen ! De enige manier om het op zo’n uur vol te houden !
Dik content van de hartslag ! Hij zakt na de inspanning snel – de hartslagen op de rustpauzes op Garmin zijn immers gemiddelden, dus moet hij van hoog naar laag !

Allez, gewoon content dus !

de voorbije dagen maandag 17 augustus 2009

… is er gesport maar ik heb tussen woensdag en vandaag  niets van Mario’s schema gedaan. Shame on me,  er kwam gewoon teveel ander sport tussen !

Ik vind het verhaal van vorige woensdag best grappig maar eerlijk gezegd zat de schrik er bij mij ook in, na 7 kilometer flauwvallen… Men zegt dat piloten die iets voorhebben zo snel mogelijk terug moeten vliegen, … dus heb ik ’s avonds nog 5 kilometer aan een tempo van net geen 6 minuten gelopen. In mijn sportleven valt dat onder ’snel’.

Donderdag hield ik een rustdagje, ik had geen last van vermoeidheid of spiertjes die vervelend deden maar ik zag nu en dan wel een glimp terug van de sterrekes, wat mij wel bezorgde. Het betekent bovenal dat ik toch bewust moet bezig zijn met eten en drinken en slapen. Wankel evenwicht is dat hier !

Vrijdag heb ik een wedstrijdje gelopen met de Start to Runners hier. Ik vond het heerlijk en vind het fantastisch hoe snel en goed ze lopen. Ik liep met het snelste groepje (van onze groep dan) en ben dan bij de laatste van het snelste groepje blijven ‘hazen’ om ze goed over de meet te krijgen. Het is ontzettend dankbaar werk om zoiets te doen. We liepen op een tempo van 6:04.

Zaterdag stond ik op en liep half slapend naar mijn koersfietske. Ik had het te lang gemist en fietste een dikke 33 kilometer aan een zo’n 22 km/uur. Dat is – weeral in mijn sportleven ! haha – gewoon goed doorrijden. Ik kan nog een goed stukske meer geven. Ik had drank én eten bij !

Morgen staat er lopen en verder deze week de Vierdaagse van de IJzer op het programma. In een ver verleden zijn het liefje en ik daar nogal fanatiek in geweest. Nu lopen we en sporten we veel meer en snappen niet meer hoe we dat toen voor elkaar kregen !

Ondertussen is het einde van de vakantie in zicht. Daar denken we natuurlijk niet aan, maar het voordeel van opnieuw te gaan werken al wel zijn dat ‘loopritme’ gemakkelijker weer in te bouwen is. Ik heb niet zo’n mooie trainingen als voor de vakantie, maar in aantal heb ik er meer dan vorige zomervakantie en het aantal wedstrijden kan ook tellen. Het bloggen is zelfs zijn regelmaat verloren waardoor ik niet eens alle wedstrijden hier heb opgesomd, uit concurrentie met FB ook natuurlijk !

In het vooruitzicht staat nog de centrumloop van Mol en zal ik op de weblogtraining zijn. Ik moet nog eens diep nadenken wat ik daar ga lopen . Verder staan ook nog Dwars door Mechelen en Dwars door Hasselt op het programma (nog niet ingeschreven) én de Ladiesrun in Brussel tussen die twee door. Die laatste doe ik omdat het gewoon een geweldig parcours is : van het Jubelplein naar de markt van Brussel !

goddelijke Nederlanders woensdag 12 augustus 2009

Na mijn wedstrijdje zaterdag, de fietseling zondag, was er nog niet veel gebeurd. Ik was vrijdag immers pas geland. Om rare redenen voelde ik mij ook niet helemaal OK. Maar ik dacht dat dat kwam door een andere omgeving en temperatuur en een zich al lang opstapelend slaap- en eetprobleem.

Vandaag zou ik voor een duurtochtje van 10 km vertrekken. Ik wou weer de vreselijke heuvelroute nemen, wat neerkomt op 5 kilometer bergop 2 vlak en de rest uitgestrekt dalen. Het weer zag er best uit en ik nam geen drinken mee. Toen ik de eerste kilometer liep, regende het zelfs. De heuvel werd vooral met mentale kracht bestegen, jakkes wat is dat lastig en moelijk. Het is een hele lange heuvel, de vorige keer had ik 2  keer een halve minuut gestopt, nu zou ik het in 2 delen doen. Jakkes, lastig, lastig. Toen ik uiteindelijk boven op de heuvel was, bevond ik mij meteen ook in het dorp. De muren leken er warmte uit te stralen en ik voelde een en al dorst.  Ik keek hier en daar of iemand aan het sproeien was. Winkeltjes tegengekomen maar ik had geen geld bij en dacht dat het wel over zou gaan.
Terug uit het dorp kwam ik langs zeer landelijke wegen alwaar een bad voor koeien stond. Ik dacht nog : als die koeien dat mogen drinken, waarom ik niet ? (*) maar het bad stond leeg.

Uiteindelijk kwam ik op een soort zandparking waar 2 Nederlandse caravans geparkeerd stonden. Ik stopte en wou wat zeggen maar zag plots alleen maar sterretjes en hup, niets meer. Ik was op de grond neergeploft. Alles zwenkte voor mijn ogen en ook de Nederlandse dame. “Ik zal je wat water geven”, zei ze, en ze haalde een flesje boven waar ik duidelijk ‘eau de Banneux’ zag op staan, en Maria zelf, ook al met allerlei sterrekes rond haar hoofd. Ik had moeten weigeren want waarschijnlijk was het belangrijk water voor die mensen, maar ik kon niet goed nadenken en dronk van het water. Het mocht niet echt baten, want hup, daar ging ik weer, helemaal grondwaarts. De Goede Mevrouw kwam met nog water. Met nog meer Maria. Ik kreeg weer wat bewustzijn en wist waar ik was.

Ik bedankte de mensen en vroeg of ik iets voor hen kon doen. Ze zochten een camping in de buurt zeiden ze. Ik vroeg hun telefoonnummer en zei dat ik hen zou bellen. Ik was nog meer dan 4 kilomter van huis, realiseerde ik me.
“Kaat, je kan het“, dacht ik, en met heilig water in mijn lijf vatte ik de volgende kilometers aan. Maar het zweet gotste van me als nooit tevoren en ik voelde dat ik gewoonweg niet gezond bezig was. Straks lag ik weer in sterrenland !

Ik belde aan bij een goede bekende die gelukkig thuis was. Wil jij naar mijn liefje bellen dat hij mij komt halen ? vroeg ik haar. Ik voel mij niet goed. ‘Ik voer je zelf wel’, zei ze. Redster nummer 2 dus. In de auto vertelde ik haar dat ik vergeten was te ontbijten, drank bij te hebben, wijwater gekregen had en begon door te hebben dat ik echt wel niet verstandig bezig geweest was. Ai ai.

Thuisgekomen en een zeer bezorgd liefje voor me. Ik was blijkbaar zelfs vergeten om een briefje te leggen. Er was geen auto weg en niets wees erop dat ik was gaan lopen. Ze waren al in het zwembad gaan kijken en tot diep in de tuin. Ik kon er mij gewoon niets meer van herinneren. Jeetje.
“Eet nu maar”, zei manlief met strenge blik.

Later ben ik teruggegaan naar de 2 caravans met de Nederlandse dame erin. Stel je voor dat het een en al hallucinatie was ? Lief ging mee. Ik had een lijstje uitgeprint van alle campings in de buurt. Ze waren er niet. Of ze deden een dutje, ik weet het niet. Of ze waren op bedevaart te voet naar Scherpenheuvel. Ik stak de lijst tussen hun ruitenwissers en een klein Mariabeeldje wiebelde heen en weer door de druk op de auto. Tot het gezicht van het beeldje stil hield en me recht aankeek.
Een mens zou bijgelovig worden.

PS : uiteindelijk 7 kilometer gelopen
(*) toen ik mijn liefje, die bio-ingenieur is, vertelde over mijn eventuele poging om het water uit de bak van de koeien te drinken, had hij het werkelijk niet meer. Ik kreeg een opsomming over alle mogelijke vormen van misselijkheid die ik kon krijgen, alle mogelijke toxische stoffen, dat algen geen menseneten is en ik geen koe !
Ik zal teveel op Farmville spelen zeker ?

weekendje terug in Vlaanderen zondag 9 augustus 2009

… en meteen goed gestart !

Zaterdag deelgenomen aan de Holsbeek-Pleinloop die meer helling dan iets anders was ! Hip hip hoera voor mijn liefje-start-to-Runner : hij heeft dat ontzettend goed gedaan, gevolgd met amper luttele seconden verschil, door onze Roel !

Zondag (vandaag) : deelgenomen aan de Hagelandse fietseling !  Goed voor veel fietsen en genieten !

Superkort blogje ! Maar we zitten dus niet stil !

over een ander zaterdag 1 augustus 2009

Vandaag zou een deel van onze groep Start to Runners zich aan een eerste wedstrijd wagen. Dat vond ik werkelijk gewaagd, want ze lopen nog maar maximaal 2 keer 8 minuten aan een stuk met 2 minuten ertussen en nog es 6 minuten. De wedstrijdafstand was 2 km. Ik rekende snel dat dat tussen de 12 en 15 minuten zou liggen voor ons groepje. De wedstrijd begon met een lannnngeee heuvel. Zou het lukken ?

Ik had mij voorgenomen om bij de laatste te blijven. Iedereen was zenuwachtig (herkenbaar !) maar toch ook voorzien van het nodige zelfvertrouwen én de nodige relativeringszin. Wij plaatsten ons achteraan om niemand te storen en ons eigen ritme te kunnen pakken. Het startschot ging af en ik zag het voor mijn ogen gebeuren : ze schoten weg aan boven de 10 km per uur en ik zag de heuvel al ‘dagen’. Eventjes teken gedaan dat het misschien beter wat trager zou gaan… Nog 1800 meter te gaan !

Het tempo werd vertraagd maar was toch meer dan behoorlijk. Er werd rond de 6:40″ gelopen. De heuvel werd goed gelopen. Nog 1 km te gaan… Ik dacht : zou het hen lukken of is die heuvel hen fataal geworden ? Want de heuvel kwam zo’n beetje overeen met een eerste etappe van de trainingen. Nu waren ze ‘rust’ gewoon.
Maar nee hoor, verbeten en zelfs zonder al te veel moeite liepen ze door. En hup, daar was het einde.
Het was dus al gedaan, iedereen over de meet en niemand die had moeten stappen !

De loop (Gelrode) was perfect georganiseerd. Zelfs op de 2 km stonden sponzen en kon je door een soort nevel lopen als je wou. En iedereen kreeg naderhand een leuke goodiebag. Mijn echtgenootje kreeg zelfs een fles Bacardi.

Wat een prestatie van onze groep ! Straks zien we ze niet meer terug op de training en staan ze gewoon op alle podia in Vlaanderen !