Ik raakte (bijna !) niet in Ramsel. En zeggen dat Ramsel zo’n dik kwartier rijden is van bij mij thuis. Maar nee, de weg ernaar toe was afgezet. Een andere ook. Tot ik door had dat het juist omwille van de loop was en ik dus wel degelijk onder ‘plaatselijk verkeer’ resulteerde. Maar goed, ik ben er dus geraakt.
Er heerste een ongelooflijke ontspannen én professionele sfeer. Ontspannen : veel kinderen, een megaterras, kraampjes waar je allerlei lekkers kon kopen én goede organisatie zoals gemakkelijk je tassen in bewaring en overal goed aangeduid wat waar te doen was. Het leek wel een soort ‘Mini Dwars door…’, want er ook een start en eindboog. Er was zelfs een ladiesrun en ik heb me dan maar meteen ingeschreven voor de ladiesrun. Ik was toch van plan om 5 kilometer te lopen en die stond het eerst geprogrammeerd. Daarna kon je ook nog eens ‘gemengd 5 km’ lopen. Maar ondanks alle goede organisatie was ik toch weer op van de zenuwen en voelde ik al mijn armen en mijn nek stijf van de zenuwen worden.
Daar moet ik echt iets aan doen, aan die fysieke zenuwen. Mijn benen bibberden zelfs tijdens het lopen. Ik heb precies altijd schrik dat ik er niet ga geraken. Grappig wel, want a) die kilometers zitten in mijn benen b) ik heb geen ambitie wat snelheid betreft en c) zelfs al zou ik moeten stappen dan zou dat toch nog het eind van de wereld niet zijn ?
Maar goed, tijdens het lopen zelf was het ronduit oorlog in mijn kop – misschien toch maar op muziek lopen in het vervolg en mij concentreren op de muziek.
Die oorlog gaat als volgt : “hoe stom kunt ge zijn om te betalen om af te zien ?” / ‘ik doe dit nooit meer’ / ik ben gek / ik kan dat niet / Kaat, zwijgt (ook innerlijke stem) /
Dat gaat dus zo’n halfuurke door. Gezeur aan mijnen kop.
Eenmaal over de eindstreep is dat gewoon in ene keer over. Iedereen kreeg een Aquarius (en laat ik dat nu echt lekker vinden) en ik voelde me alweer kiplekker.
Ik bleef wat hangen op het pleintje en merkte opeens een sympathieke man in weblogshirt. Ik wist z’n naam niet meer dus gluurde ik even op zijn inschrijfstrook. Dirk ! Hij kwam regelrecht van zijn werk (nog z’n sokken van ‘t werk aan !) en kwam hier eventjes 10 km lopen. Dirk was het beste serum dat ik kon krijgen na mijn innerlijke oorlog : hij is o zo relaxed en op het gemakje dat ik al weer moed kreeg voor de 10 km in Geel volgende week.
Ik heb hem niet meer bij de start gezien maar wel bij ‘t lopen. “Goooooeeee beeeeezig Dirk” en hij sprintte verder. Later kwam ik hem nog es tegen, lopend, met grote smile op zijn gezicht. “Gewèèèèèldig Dirk ! Go on !”…
Ondertussen was het al bijna 21 uur en ben ik toch huiswaarts gereden. Geen idee hoe Dirk het er van af gebracht heeft, maar wel leuk hem te ontmoeten.
O ja ! Ik heb exact mijn ‘hoop’ gehaald op de race. Maandag had ik tijdens de training 9,6 km gelopen en ik hoopte dit te evenaren. Dat is gelukt. Ik moest ook 2 keer een brug op, amai, daar moet ik nog veel voor oefenen ! Ik loop op wedstrijden slechter dan op trainingen, gewoon uit pure stress. Dus ik ben dik content !
De officiële uitslag : 30:57. Hiermee ben ik op de 168ste plaats geëindigd bij 231 dames (ladiesrun). Ik neem langzaam afstand van het puntje van de staart 
Ramselloop
Alleen Mol heb ik sneller gelopen. Maar daar had je een snel parcours en vooral een sterk Mario-effect !
