Eerst en vooral : dit is een loopblogje. Als ik niet happy ben met het lopen, dan doet het mij wel wat, maar ik hoef maar even rond mij te kijken om te voelen dat ik een gezegend mens ben ! Anderzijds weet iedere regelmatige loper dat lopen ook een beetje lifestyle is en ‘t wel in je hoofd blijft hangen.
Maar goed, coach Mario kwam ter hulp met een aangepast schema en de opdracht was 8 kilometer tegen 7 minuten lopen. Omdat mijn zelfvertrouwen onder nul zat en stress mij bijna letterlijk verlamt in deze, had ik mij voorgenomen om NIET naar de Garmin te kijken en gewoon 8 kilometer te lopen. Genieten stond voorop !
Dus wapende ik me mij met de I-pod (goei muziek !) en liep eens een andere baan. Gewoon de steenweg op en neer. Daar zijn bomen en een apart fietspad en ‘t is bijna een loodrechte lijn. Dit zou mij het voordeel geven dat ik bij ‘t terugkeren heel goed zou weten ‘hoeveel nog’ én (haha) het zou het mij onmogelijk maken om de rit in te korten. U herinnert zich nog wel : de korste afstand tussen punt a en b is een rechte. Ik kon dit dus niet inkorten. Als ik vroeger zou stoppen moest ik de hele afstand afwandelen. En het was al negen uur toen ik startte !
Een bijkomende motivatie was het feestje dat net achter de rug was : dessertenbuffet, bubbeldrankjes met behalve bubbels natuurlijk ook calorieën !
Hoe dan ook, ‘t liep geweldig. Toen ik het gepiep hoorde dat de 8 km ‘gedaan’ waren trakteerde ik mij op een extraatje en zie : ik had nog overschot om er een lapke bij te geven : de laatste kilometer heb ik aan 6:11 min/km gedaan oftewel 9,7 km per uur.
Ik kwam thuis en zei aan ‘t liefke : ik kan het nog. En ik heb overschot ! JOEWIE !
eindelijk weer eens genieten !
Morgen wordt evenwel mijn bloed gecontroleerd. Misschien is daar toch iets mis mee ? Veel versta ik echt niet van de voorbije weken. Hopelijk wordt dit ‘t begin van de ommekeer ?
