Vandaag leek het lente ! Toch genoeg om in de voortuin te werken en mij aan een fietstocht(je) te wagen !
Ik had mijn route geïnspireerd op de ‘knooppunten’ , waarvan ik de cijfers op m’n hand had geschreven. Toch flink verdwaald gereden !
Het was best een pittig ritje, … dat mensen daar nog eens een vierde ‘bijlappen’ om een marathon te lopen, jongens (en meisjes !) … dat is toch vééééél ! Alle respect !
Misschien is back to basics evengoed back to Mario ! Geheel en al ‘over de lijn getrokken’ de 2 enthousiaste Leuvense loopsters (Jess & Lies) trok ik vandaag mijn stoute schoenen aan om nog eens het straffe werk te doen. De laatste straffe training - zucht en puf, geleden van 11/02 ! - die ik van Mario had gedaan voor het Nikeavontuur zou ik vandaag herhalen als ultieme test. Erop of eronder !
De opdracht luidde :
2 reeksen van 5 keer 300 meter aan 30 sec/100 meter (= 12 km/u)
2 minuten rust tussen de intervallen, 1 km loslopen tussen de reeksen
De vorige keer heb ik maar 6 reeksen afgewerkt, vandaag heb ik er met zwier 10 afgewerkt. Weer heb ik de rust ingekort (ik ben ongeduldig !) tot anderhalve minuut en ook het inlopen en uitlopen heb ik gehalveerd. Ik heb de training op de loopband gedaan omdat ik het heel moeilijk vind om ‘die bepaalde snelheid’ voor 300 meter te lopen. Het resultaat geeft me weer wat vertrouwen in mijn kunnen, want ik heb het merkelijk ‘makkelijker’ gedaan dan de vorige keer, wat niet wil zeggen dat ik veel overschot had !
De hartslag zat ‘op top’ op 165 bpm, maar dat vind ik redelijk gezien het om de pieken van een intervaltraining gaat. Nu nog hopen dat we weer gelanceerd zijn !
10 reeksen van 300 meter aan 12 km/uur
Omdat ik het leven achterna loop en nauwelijks nog toe kom aan iets rustigs, heb ik mezelf vandaag getrakteerd op een lekker ontbijt. Ook al vind ik het ontbijt het lekkerste van de hele dag, omwille van tijdsdruk heb ik het de voorbije weken vaak laten staan, ondanks de verwoede pogingen van mijn echtgenootje om mij toch aan het ontbijten te krijgen.
Nu weet ik dat je in tijden van stress vooral niet moet gaan ‘knoeien’ met je eten en de tijd die je slaapt, het wordt alleen maar erger. Dus vandaag een poging gewaagd : maisbroodjes, krentebroodjes, sinaasmarmelade en een potje yoghurt.
Misschien geeft mij dit vandaag net genoeg energie om er weer (goed !) tegen te kunnen.
De krentebroodjes heb ik omwille van de suiker en het vet toch maar laten staan…
Als ik ook nog aan sporten toe kom … wordt het helemaal goed !
Dat het gisteren zo slecht ging, dat wou ik niet laten duren. Niet dat ik o zo positief ben dat het zomaar te keren is, maar opgeven, niet meer sporten of lopen, nee hoor ! Mijn eerste voornemen is dan gewoon weer te genieten van te sporten en vooral goed te blijven sporten. Ik wil op het eind van deze week weer wat positiever ‘lopen’ !
Waarom doen we het ? Om te genieten ! Doelstelling vandaag was : genieten en 40 minuten cardiotraining doen. Omdat ik schrik had dat het lopen dik zou tegenvallen zette ik de I-pod op 20 minuten lopen (loopband). Ik liep boven de 10 km per uur. Het ging best. Ik kreeg trouwens feliciaties van Tiger Woods, voor mijn ‘fastest mile’ !
Na die 20 minuten had ik 20 minuten crosstrainer gepland en zo’n crosstrainer is niet te onderschatten ! Zie maar naar de hartslag, die kreeg ik ongeveer even hoog als toen ik daarvoor voor mijn doen redelijk snel liep !
Nee, het zijn geen straffe toeren die ik gedaan heb, maar ik hoop zo weer de goesting te krijgen en vandaag viel dat dik mee. Kleine stapjes, maar straks komt het misschien allemaal terug. Maar stoppen met sporten/lopen ? No way !
20 minuutjes lopen
En hier de hartslag van 2 keer 20 minuten trainen :
hartslag, 20 minuten lopen, 20 minuten crosstrainer
Een gemiddelde hartslag van 139 bpm dus, ik denk dat het lopen iets rond de 145 was.
Er bestaat wel degelijk iets als loopdepressie. Tenminste, dat denk ik omdat ik het al meermaals heb meegemaakt. Ik ben jaloers op Wendy, die lopen als passie omschrijft. Ik kan mij voorstellen dat ze ’s morgens opstaat en al aan lopen denkt. Of al die andere lopers, die zo ‘genieten’ van dat lopen. Voor mij is het genieten tijdens het lopen – en ook dat heb ik al meermaals geschreven – er meestal niet echt bij. Het is een kwestie van doorbijten en mijn best doen, van te genieten van het weer en het landschap en m’n oog op m’n Garmin te houden zodat het niet al te bont (lees : te traag, te kort) wordt.
Vandaag heb ik het, na 11 looploze, maar niet sportloze dagen, opnieuw geprobeerd. En ach, ik vond het saai en lastig. Ik liep ‘gewoon’, zonder schema en had dat misschien beter niet gedaan. Ik kon eender welke training van Mario hebben gelopen, dat zou mij wellicht meer gemotiveerd hebben, wat minder ‘afdraaien’. En ik moet dringend op zoek naar nieuwe routes, ondertussen weet ik welk vuil waar ligt, en er ligt er nogal wat, zelfs in het landelijke Hageland !
En natuurlijk dacht ik ook op de weblogtraining aan zee, waarvoor ik was ingeschreven, maar niet naartoe gegaan was. Sedert dinsdag vertrekken we hier immers meermaals richting Intensieve Zorgen op Gasthuisberg, en wie dat hoort weet natuurlijk dat er een donkere wolk boven huis en onze familie hangt. Misschien is een duurloop dan niet zo geschikt, want dan ga je natuurlijk nog meer piekeren.
Duurloop. 7 armzalige kilometerkes werden het. Ook de hartslag was buiten z’n doen. Maar goed, een mens moet ergens beginnen en ik heb er alle hoop op dat het weer alleen maar beter zal worden. Het lief zei dat ik er ‘zo rood’ uitzag, en begon al lichtelijk te panikeren.
Morgen beter. Want morgen weer sporten. Want als er iets helpt tegen donkere wolken, dan is het wel sporten. Welke ook.
Ik hoop snel verslag te lezen van de weblogtraining !
PS : ondanks het feit dat ik voor de training duidelijk ‘rennen’ => kies deze sport (Garmin) heb gekozen, heeft hij het toch opgeslagen onder ‘Multi-sport’ en dan ‘Rennen’ ipv hardlopen. Iemand een idee hoe ik dat komt ? Ik kon het niet naar de andere map kopieren of verplaatsen. Deze week heb ik Garmin wel al gebruikt om te fietsen. (En dan ‘fietsen’ => kies deze sport gekozen)
de cijfertjes
Ja, ik weet dat dit een loopblogje is, maar de voorbije week had ik echt een loopdepressie. Ik wou het natuurlijk wat rustiger aandoen na de Challenge, maar eerlijkgezegd was ik het lopen gewoonweg beu. Het was een soort verplichting geworden en gewoon kilometers malen, niet meer en niet minder.
Vandaag zou ik misschien gaan lopen zijn, maar de goesting is nog altijd ver weg. Dan maar op de ‘koersfiets’. Ik moet daar nog altijd leren mee rijden en vandaag was het thema ‘versnellingen’. Je kan dat maar beter kennen als je hier in het heuvelland rijdt !
Ik ben een uurtje gaan fietsen en heb zo’n kleine 25 km gefietst aan een redelijk tempo van een kleine 22 km per uur. Dat was nog niet ‘alles geven’, maar nog altijd ‘leren rijden’, en leren met die versnellingen omgaan. Het tochtje dat ik voor ogen had, had ook heel wat ‘ups and downs’, dus was ik wel verplicht om met die versnellingen te werken.
Ik kwam echt als een herboren mens terug thuis, van fysieke depressie was niets meer te merken.
De voorbije weken heb ik ook mijn voeding nogal laten ’schieten’. Lees maar : hele maaltijden overslaan en dan snel iets eten dat eigenlijk geen eten is. Dat is natuurlijk heel onverstandig, maar het was hier zo druk dat ik zo onwijs was om de fundamenten van een goede gezondheid over te slaan. Ik slaap ook al een week heel slecht en ik vrees dat het allemaal met elkaar te maken heeft : onrust en drukte, niet goed eten, te weinig sporten. Dingen die ik toch zelf een beetje in de hand heb. Dus vanaf vandaag probeer ik weer netjes 3 keer per dag te eten ! Aan de slaaptijd heb ik nog nooit geknabbeld, omdat ik weet dat te weinig slaap ondermijnend is. Maar als je slecht slaapt en alle uren van de klok ziet, tja, dan baat het natuurlijk niet van je aan je slaaphygiëne te houden.
Nu ik weer ‘in beweging’ ben en ervan genoten heb, zal de drempel om weer te lopen ook minder hoog zijn. Panikeren doe ik niet, ‘t is tenslotte maar een week.
Hier nog een ‘fotooke’ van mijn tocht. Middenin zie je de Demer liggen. Die ‘blokjes’ zijn drankstopjes, maar die duren hooguit een minuut. Ik durf nog niet drinken terwijl ik aan ‘t fietsen ben en ik kan je verzekeren dat ik nogal wat zweet verloren ben !
Heerlijke tocht !
Vandaag gekregen van mijn collega atletiek ! Laat (\’t is maart) maar ik krijg toch dik veel goesting !
Update : Zoals Wendy in het commentaartje terecht schrijft : de kalender loopt pas van maart, dus niets verloren en niet echt laat dan.
De voorbije weken stond ik iedere dag met een zekere vorm van stress op. Hoe stond het met de competitie en hoeveel zou ik vandaag kunnen, moeten lopen ? De strijd is gestreden en ik lieg er niet om : wat minder stress is ook OK. Toch is het echt afkicken, ik heb nu 2 dagen niet gelopen en ik voel nog een vaag schuldgevoel, alsof er achter mij nog mensen lopen die me willen inhalen, mannen vooral (ha !). Maar omdat ik de voorbije weken net niet het dubbele aan aantal kilometers per week gelopen heb, vind ik het maar best dat ik tenminste tot zondag wacht om weer te lopen. 4 rustdagjes dus. En zoals gezegd, ik wil back to Mario, dus niet zomaar kilometerkes sprokkelen.
De voorbije weken heb ik ook alle andere sporten een beetje laten varen, dus tijd om ook daar weer van te genieten.
Ondertussen is de nationale challenge begonnen en kan iedereen meedoen. Ik ga even spieken bij Lien : Iedereen kan nu aansluiten. Heren, wees voor één keer een dame en meld je aan bij de damesploeg! Wil je ook meedoen? Heb je een iPod Touch (2de generatie)? Dan heb je enkel een sensor nodig (19 euro). Heb je een iPod Nano? Dan heb je de Nike+ set nodig (29 euro). Heb je geen van beide? Dan heb je een iPod Nano + Nike+ set nodig (139+29 euro). En anders supporteren, hé!
Ik zou iedereen die voor ‘t plezier loopt en zorgeloos wil lopen toch wel die Ipod Nano en de Nike+ sensor aanraden. Lopen met muziek is sowieso genieten, en ‘t is fijn dat iemand je vertelt hoeveel je al gelopen hebt en hoeveel je nog te lopen hebt. Wie bv. gericht op calorieën wil lopen kan x-aantal calorieën instellen en je I-pod laat je lopen tot je je streefgetal hebt bereikt. Het lijkt duur, maar zo’n nano is kwalitatief hoogstaand en je kan ‘m natuurlijk overal en nog ergens gebruiken, ook als je niet aan het lopen bent. Zo bestaan er voor de I-pod prachtige boxkes, je plugt ‘m gewoon in en je hele bureau, huis is een concertzaal met jouw muziek. De Nano’s hebben tegenwoordig 8 gig in huis, dus je kan er al het een en ander op opslaan !
Loopschoenen heeft iedereen sowieso nodig. De ene schoen is de andere niet – lees maar mijn vorig postje – maar Nike heeft zoveel schoenen dat je wel je gading vindt. Misschien zelfs teveel om te kiezen !
rust !
De dames hebben gewonnen ! Joepie ! Al moet meteen gezegd worden dat de mannen dat ook schitterend gedaan hebben, want hun achterstand verkleinde alsmaar.
Het doel is zeker bereikt : lots of fun en bovenal zeer gemotiveerd om veel te lopen. !
Tijd om vandaag eens met de beentjes te rusten. Tijd ook om es een woordje over de schoenen te zeggen.
Ik heb in het begin niets over de schoenen geschreven omdat ik nieuwe schoenen nooit echt goed vind, het maakt niet uit van welk merk, hoe duur ze ook zijn. De oude vond ik altijd beter. Dat heeft natuurlijk te maken met gehechtheid, want lopers zijn aan hun schoenen gehecht. Je gaat niet zomaar met eender wat aan je voeten lopen. Daarbij komt dat slechte schoenen voor ontzettend veel ellende kunnen zorgen en dan heb ik het niet over de alom bekende blaren (die toch verdwijnen) maar over regelrechte rugpijn, spierpijn … pijn die echt door de schoenen komt.
Dat ik onmiddellijk meer dan 100 km gelopen heb met nieuwe schoenen zonder af te wisselen met de oude, was dan ook een beetje om ellende vragen. Alleen … mijn Nikes hebben de test met grote onderscheiding doorstaan, want er is werkelijk niets gebeurd : geen blaren, geen spierpijn, geen waggelen…
Wat mij bij deze Nike Air ZM Structure Triax+ 11 onmiddellijk wél opviel, was het lichte gewicht. Je kon dat zo al met de hand voelen dat ze behoorlijk lichter waren dan mijn gebruikelijke Saucony’s. Dat kan natuurlijk alleen maar voordelen hebben.
Het was wel een beetje wennen aan de korte veters die ik niet kon strikken, maar ‘t duurde niet lang of ik zag er alleen maar voordelen van in : minder gevaar !
Dus behalve de dames, hebben voor mij ook de Nike schoenen gewonnen. Want als ze ‘uitgelopen’ zijn, koop ik gewoon juist dezelfde !
We are the champions, the girls !
Individuele standen
Het is kwart voor acht wanneer ik dit schrijf en dit betekent dat we 3 uur ver zijn van het afsluiten van de Nike+ Challenge. Ik heb een bijzonder zware dag achter de rug en vraag me af of lopen nog ‘moet’ of zinvol is. Wij, vrouwen, staan dit moment 150 kilometer voor op de mannen. Het ziet er naar uit dat Bruno zijn laatste loop al ‘geuploaded’ heeft : een kleine 10 km. Natuurlijk is het mogelijk dat er nog wat mensen kilometers ‘gespaard’ hebben en die gehouden hebben om nu net voor middernacht up te loaden. Ik heb daar niet aan gedacht. Ik heb dus niets meer achter de hand.
Kunnen de mannen ons nog inhalen ? Het zou sterk zijn, maar zondag stonden ze een dikke 170 kilometer achter, wat betekent dat ze toch nog altijd ‘bij benen’.
Sinds de mannen meelopen ben ik behoorlijk meer gaan lopen. Eerst liep ik gewoon ‘een beetje meer’, maar toen ik de kracht van Bruno zag ben ik veel meer gaan lopen, het maakt dus wel degelijk iets uit als je met iemand loopt dan wel tegen iemand.
Die dames – enigszins willekeurig gekozen via hun blog – waren/zijn fantastisch. Ik heb Jess voor het eerst ontmoet op een wedstrijd in Lier (de dag dat de Challenge begon) maar de andere dames heb ik nog niet gezien. Ik hoop dat het niet zo blijft. Als alles goed loopt zullen we elkaar wel eens in levende lijve zien, misschien liefst zelfs op een relaxed tempo lopend !
Voor Lies wil ik graag eens supporteren. Dat is ons loopbeest (no offence !). Die madam doet dingen waar ik niet eens van droom maar waar ik wel mijn hoed voor afneem. Chic zeg ! Voor mijn aanvoelen heb ik best veel gelopen voor deze Challenge en mijn bewondering voor al die webloggers die voor de marathon trainen is weer maar eens gegroeid. Die doen dat veel langer en met veel langere afstanden. Chapeau af ! Ik denk spontaan aan Edith, Julie, Ruthje, Wendy, Katrien …
Natuurlijk gaan mijn (bewonderende) gedachten ook naar de mannen en mijn coach, maar ik denk dat het voor vrouwen toch altijd iets moeilijker is. Misschien is dat een vooroordeel ?
Hoe dan ook, dit alles doet mij voor jullie diep buigen. Respect !
Error: Twitter did not respond. Please wait a few minutes and refresh this page.
 | Wendy op Zumbamarathon… 2 uur fun… |
 | Katrien op Zumbamarathon… 2 uur fun… |
 | coach mario op Doel : genieten ! |
 | Julie op Doel : genieten ! |
 | rinus op Doel : genieten ! |
