Happy zaterdag 28 februari 2009

Ondanks de drukke week ben ik toch tevreden omdat ik toch een beetje evenwicht heb kunnen bewaren. Zo zijn mijn liefste en ik als twee verliefden teruggekomen van een fantastische citytrip en heb ik in die drie dagen (gisteren dus)  zelfs nog een toerke van 8 km gelopen. Niet bijster veel, maar alle kleintjes tellen, zeker als het over The Challenge gaat.

Vandaag stond er geen lopen op het menu, maar wel fietsen. Het was heerlijk weer. Ik wou een tweede testritje op mijn fiets maken en dit keer wou ik alleen fietsen. Het liefje was precies een overbezorgde vader ! Hoeveel keer heb ik niet moeten horen dat ik voorzichtig moest zijn, niet te snel mocht rijden (hm ?), moest controleren of mijn helm vastzat,… want … zo zei hij ‘je bent nog niet stuurvast’. Ha, wat zou dat in hemelsnaam betekenen ? Met de beflote dat ik de GSM meenam ging ik nu dus alleen op pad. Wel, mijn fiets heeft een roeping en die roeping ben ik ! Die fiets lijkt werkelijk in alle opzichten maatwerk voor mij, alsof hij speciaal voor mij gemaakt is. En zo lijkt het dan ook alsof ik al mijn hele leven fiets, wat natuurlijk niet waar is en wat nog meer duidelijk blijkt door onderstaande cijfertjes.
Ik weet nog niet goed wat ik kan en niet kan en had mezelf voor genomen dat als ik tot Averbode zou rijden ik mezelf op een ijsje mocht trakteren. Dat zou een tochtje van iets boven de 20 km zijn. Ik wou ook perse de gemiddelde snelheid boven de 20 km/uur hebben. Nog allemaal niet zo ferm, maar kom, de uitdaging is te rijden tegen mezelf en niet tegen een ander.
Wel, ik heb mijn ijsje gehad en ik vond het fietsen o zo heerlijk. Ik vind het nauwelijks met lopen te vergelijken, het is gewoon anders. Dat ik van mijn looptraining profiteer bij het fietsen voel ik wel. Dat hart kan wel een serieus tochtje aan. Omgekeerd hoop ik ook dat het fietsen een beetje bijbrengt voor het lopen, al was het maar een vorm van conditie-onderhoud.

cijfertjes fietsen*

vanuit de hemel gezien

Ik ben opnieuw vergeten om mijn Garmin op ‘nieuwe workout’ te zetten. Of toch zoiets. Hij heeft gelukkig wel van O geteld maar hij heeft wel de datum van de vorige training genomenen de rit van vandaag als “2de ronde” gezien. Ik moet eens zien hoe ik die datum kan veranderen.

hoe sneller hoe trager ! dinsdag 24 februari 2009

Sommige mensen zullen echt wel werk maken van hun ‘warming up’, ik doe dat zelden. Maar vandaag het nuttige aan het aangename (hmm !) gekoppeld en mijn warming up heel origineel in onze fitnessruimte gehouden. Ha, waar anders, zal u zeggen, als ik toch van plan was daar mijn training af te werken ? Inderdaad ! Ware het niet dat ik met emmers, dweilen, warm water, trekkers, borstels en nog van dat leuks de zolder op moest sleuren. Want we hebben wel veel in de zolder, maar geen lopend water. Ik zou de fitnessruimte eens goed onder handen nemen.

Dat fysieke werk deed me wel deugd, want ik had de hele dag (ja, het is vakantie !) gewerkt … voor het werk. Volgende week zijn er studie-uitstappen en die moeten nog worden voorbereid. Vorige week was er themadag, dus daar is al mijn energie de voorbije weken in gegaan. Zo blijven we natuurlijk bezig !

Maar goed, nu nog lopen nadat ik gisteren bij het fietsen een beetje te overmoedig was geweest ? Op het schema stond 8 km tegen 6:20.
Ik had daar mentaal (en fysiek ?) compleet de moed niet voor. Toch dacht ik : je kan beter iets doen dan niets (werkt altijd bij mij) en uiteindelijk heb ik 8 km tegen 6:36 gelopen. Had ik nou echt niet sneller kunnen lopen ? Eigenlijk wel. Maar omdat ik nog altijd voor The Challenge loop kon ik eu … niet sneller lopen of ik moest méér lopen. Ik heb even sneller gelopen en toen bleek de I-pod mij als ‘trager’ te registeren. Hoe dat kwam was logisch : ik neem bij het sneller lopen grotere passen. Over het algemeen loop ik met kleine pasjes, heb ik altijd gedaan, kost mij relatief weinig moeite en her en der is al eens gezegd dat dit de reden is waarom ik geen blessures heb. Maar dat gaat natuurlijk allemaal goed zo lang je niet snel loopt !

Toen bleek dat de I-pod mij als trager registreerde ik dus langer zou moeten lopen terwijl ik net sneller liep, besloot ik netjes het tempo aan te houden. Hij content. Ik content !

Of toch niet helemaal. Hij toch niet, want ik hem ‘m weer moeten resetten. Supergevoelig is hij ! Opgelet met bezwete handjes (tja, als je loopt) en dan gaat ’scrollen’. Opgelet bij het synchroniseren als je bv. al I-Tunes openstaan hebt. Gelukkig wist ik ondertussen uit ervaring dat hij bij het resetten niets verliest. Dus erg is dat niet.

Daarnet zag ik dat Londen (ja hoor, de stad) tegen Tenessee loopt. Wel, aan zoiets wil ik ook es meedoen !

Hier hoe het met de dames zit :

Zaterdag beginnen de mannen er ook aan. Tot nu toe moeten ze dus zo’n 240 km inhalen. Wij hebben in deze 11 dagen gemiddeld een kleine 22 km per dag gelopen. Zij moeten dus – als wij dit tempo aanhouden – gemiddeld 44 km per dag lopen, oftewel een kleine 9 per dag per man. Dat is zeker haalbaar, alleen zullen ze sterk moeten kunnen recupereren. Ik ben benieuwd !

Liefde op het eerste zicht ! maandag 23 februari 2009

Ik ga koersen ! Haha ! Manlief loopt al eens een paar kilometerkes mee om mij een plezier te doen, dus ja, ik kan maar beter leren fietsen om hém een plezier te doen. Dus voor mijn verjaardag een ‘koersfiets’. Dunne bandekes, veel versnellingen, licht frame. Technisch (?) gezien is het een fitnessfiets, omdat – ie een relatief recht stuur heeft ipv van de krulling van het stuur van een koersfiets. Ik moet er dus ook gebogen op zitten, maar minder belastend dan bij een echte koersfiets. Voor mij is het echt het ideaal ! De man in de winkel nam mijn maten, hoorde mij praten, en kwam tevoorschijn met een fiets ‘op maat’. ‘Nee, je hoeft ‘m niet te kopen, maar je mag er wel een toerke mee rijden’. Eigenlijk was ik niet van plan om een koersfiets te kopen, toch nu nog niet. Ik dacht eerder aan de grote vakantie, maar manlief kwam met zoveel verleidelijke argumenten (het is nu ook vakantie – we kunnen samen fietsen – en je hebt nu precies de fiets waar je verliefd op bent – het is je verjaardag volgende week) dat ik helemaal bezweek.

Vandaag een eerste echt toerke gedaan. Een kleine 20 kilometer. De eerste kilometers gingen vlotjes aan zo’n 22 km per uur, maar dat kon ik niet echt volhouden. Voor echte ‘koersers’ is dat natuurlijk nog geen snelheid, maar goed, ik ben dan ook geen echte koerser (en geen echte loper). Het was bovenal fun fun fun ! Voor manlief was het ‘rijden op het gemakske’ en dat was eens de omgekeerde wereld, want als hij met mij loopt, dan is het lopen voor mij ‘op het gemakske’, zeker als we eens de 4 km gepasseerd zijn.

Joewie ! Morgen lopen !

Alles werkt ! zondag 22 februari 2009

Het is vakantie en dat is o zo nodig ! Dit weekend ben ik nog niet eens bekomen. Dat de vermoeidheid ontzettend is, valt ook af te lezen aan mijn hartslag bij het lopen. Ik kan ook minder dan normaal, maar traditiegewijs is dit fysiek mijn dieptepunt van het jaar. Volgende week is het mijn verjaardag en ieder jaar is het hetzelfde : ik ben fysiek (en een beetje mentaal) een puinhoopje. Komt het door het eind van de winter of wat dan ook, iedere keer is er die dip, zowel wat stress als fysieke conditie betreft. Dit jaar kwamen er nog die geblokkeerde wervels in mijn schouders bij, wat trouwens nog eens ‘vermeerderd’ is met een ontsteking in de spieren. Maar goed, ook daar is het ergste voorbij.

Vandaag kon ik lopen en er van genieten tegelijk. Geen frustratie met de I-pod, geen frustratie met de Garmin, voetjes goed ingepakt met de nieuwe schoentjes. Een Buff rond mijn nek om die lekker warm te houden, want dat helpt echt wel voor de nekpijn. Voor een duurloopje vond ik het een beetje ondermaats, maar goed, de kilometertjes zijn ‘binnen’ en wij vrouwen, staan op de rand van de 200 km. Als we dit zo volhouden, dan moeten de mannen in 14 dagen minstens 400 km méér lopen. Is dat haalbaar ? We zullen zien !

Challengen bloggers/blogsters. De bloggers (mannen) starten 2 weken later.

Ik moet zeggen, als het ding eenmaal werkt en je begint zo je weg te vinden in Nikeplus.com, dan begint het wel te lonken. Het is best leuk. Het is ook super ontspannend. One kilometer to go !
Hier de cijfertjes volgens de NikePlus

 

Garmin geeft mij betere cijfers :

Loop volgens Garmin

 

220 meter meer gelopen volgens Garmin (niet dat ik het erg vond) maar dat ‘hertaalt’ zich natuurlijk ook naar de snelheid. Een pace van 6:59/km  (ongeveer 8,5 km per uur) volgens Nike, 6:44 /km volgens Garmin (8,9 km/uur). Beide niet snel, maar mocht ik echt ‘trainen’ op snelheid zou ik dat verschil wel groot vinden.

Maar goed, ik heb fijn gelopen en dat is wat telt ! (En joehoe, meer calorieën bij Garmin ! Omdat Garmin ook mijn hartslag kent, zal ik ‘m maar geloven

F*ck ! donderdag 19 februari 2009

Frustratie alom

• I-pod wil geen muziek afspelen. Hij toont het muziekje wel, de lijst ook, maar hoeveel ik ook “play” duw, hij weigert. En nee, hij staat niet pauze modus !
• Dit heeft mij een uur gekost van zweten en zuchten en “mensen met verstand” aanspreken om mij te helpen. Resultaat : noppes !
• Het registreren van de kilometers lukte wel nog. Dus dan maar een oude MP3 speler gepakt en zo gaan lopen, de I-pod zou wel registreren. En ja, dat deed hij. Omdat ik al een uur (!) verloren had met uitzoeken wat er met het ding scheelde moest mijn duurloop van 13 km worden ingekort.
• Uiteindelijk maar 6 km gelopen
• I-pod wil niet synchroniseren. Wil zelfs totaal van niets meer weten. Ik kan ‘m niet op of afzetten.
• I-Tunes herkent geen I-pod meer van mij.

Update

Mijn liefje kon het niet aanzien dat ik zo van slag was en zette zich voor mijn laptop. Herstelpunt gezocht, I-Tunes opnieuw geïnstalleerd en de I-pod had een reset nodig. Anderhalf uur heeft manlief zich uitgesloofd om mij te troosten.
De I-pod werkt weer en goed nieuws voor wie ‘m ooit moet resetten : hij bewaart de informatie, dus mijn frustratieloopje was dan toch niet voor niets. Hij bewaart ook de gedownloade bestanden (lees muziek). En I-Tunes herkent ook weer mijn I-pod. En mijn account – maar dat dacht ik wel – anders ging mijn tegoed eraan !

Allez. Hij is de liefste. Want hij is doodmoe van het werk en is dan nog es bereid om mij te helpen. Traantje in mijn ogen heb ik ervan !

geweldige handen woensdag 18 februari 2009

Als ik een partner à la carte zou kunnen kiezen, dan zou ik er een vleugje (flinke scheut !) talent kinesistherapie bij voegen. (Even tussen door aan mijn liefste :  je bent echt de liefste, en je massagetalent is echt goed !). Kom ik daar binnen met spieren die overal pijn doen, na een half uurtje kom ik er als herboren weer buiten. Hoe doet die dat ? Wanneer ik op m’n buik lig (en dus niets zie !) denk ik : wat kan daar nu moeilijk aan zijn ? Maar hij lijkt precies te weten waar het vast zit en hoe hij het los krijgt.
Om de andere dag heb ik met hem een afspraakje en volgens hem begint mijn schouder eindelijk (!) los te komen. Zelf heb ik dat gevoel niet. De ene dag voel ik mij heel goed, de andere dag lijkt het alsof ik mijn rechterarm nog amper zal kunnen gebruiken.

Na de kiné volgt de kraaktherapie. Tenminste zo noem ik het. Deze ex-triathloner rukt dan maar wat en kraak, kraak, kraak. Met volle kracht doet hij dat en de eerste keren beefde ik als een rietje. Ik ben wel geen boom van een vrouw hé ?

Ondertussen blijf ik sporten en hij is overtuigd dat ik er inderdaad beter van word. Want als ik gesport heb zit het inderdaad wat losser.
Sporten is er vandaag niet van gekomen al lonkt het heel erg om er toch nog een paar kilometers bij te doen. Nooit gedacht dat die challenge mij zo zou pakken. Ik ben immers alles behalve competitief, ik zie er intellectueel het nut niet van in. Veel stress betekent zoiets voor mij dus is de rekening gauw gemaakt. Loopwedstrijden zie ik als uitdagingen tegen mezelf. Lopen al die andere sneller : so be it. Dat ik dus gevoelig zou zijn voor die challenge, dat verwondert mij. Maar ‘t zijn de dames die het doen. De sympathieke dames. Want ik wil toch mijn steentje bijdragen, of lees : mijn kilometerke.

overwerk dinsdag 17 februari 2009

Back to Mario was het devies vandaag. Op het schema stond

8 km aan 6:30 min/ km (ongeveer 9,2 km/uur)

Ondertussen was het mij al gelukt om muziek op mijn I-pod te zetten. Ik startte de workout ‘8 km’ en begon te lopen. Ik zette de loopband op 9,3 en zette ‘m na de helft (4 km) hoger tot 9,5 en de laatste kilomter zelfs aan 9,7 km/uur.
Voor het eerst hoorde ik ‘de stem’. “One kilometer” zei een dame, maar op mijn loopband zat ik toch al over die kilometer. Dat bleef zo maar doorgaan wat betekende dat ik 8,4 kilometer moest lopen om een ‘beloning’ te krijgen van 8 km. Ha, 400 meter er naast, 50 meter per kilometer ! Goed dat ik geen marathon moet lopen, want dan zo dat maar eventjes meer dan 2 kilomter surplus zijn en iedereen weet : de laatste loodjes wegen het zwaarst !
Mijn ‘pace’ klopt dus ook niet, mijn afstand was immers langer.
Maar goed, het was best leuk en ondertussen ben ik toch wel een beetje in de ban van die challenge. Want – al heb ik het hier niet geschreven – gisteren heb ik ook een loopje in ‘t dorp gedaan voor ik naar de kiné mocht. Niet dat ik er zo’n zin in had, maar plots wou mijn liefje persé buiten lopen. Eergisteren zoonlief die een sportieve uitbarsting kreeg, nu manlief die een loopgoesting kreeg. Ik kon dus niet weigeren ! 3 dagen na één lopen, ik denk niet dat ik het al veel gedaan heb. 10 – 5 – 8 km, goed voor 23 km in 3 dagen. Morgen staat er in principe een duurloopje op het programma, maar misschien moet ik dat toch maar verhuizen naar donderdag en morgen gewoon gaan zwemmen. Want ja, ook dat is weer ‘in’, manlief en ik zijn vorige week gaan zwemmen. Baantjes trekken. Weeral goed voor een kilometer. Spijtig tellen die niet mee voor de challenge !

op de zolder zondag 15 februari 2009

Zoonlief had niets te doen voor school en besloot maar wat te kuieren op onze zolder. Of met andere woorden : een beetje te sporten. Ik dacht : waarom ga ik niet even mee ? Ik had niet echt iets voorzien vandaag maar wou ook nog een beetje met het nieuwe speelgoed spelen. En dit is het resultaat :

klein loopje

Meteen weer 4 en een pruts bij voor de Challenge. Voor mij is het toch een heel nieuwe omgeving, zowel wat Nike betreft als wat I-Tunes betreft. Het is een beetje Nike versus Garmin en I-Tunes versus MediaPlayer van Windows. I-Tunes kende ik al een beetje omdat ik er soms liedjes koop. Maar die zette ik dan over op een gewone MP3 speler. Nu is mijn pc al de hele namiddag bezig om de vele gigabytes muziek die wij hier op een aparte schijf hebben, te converteren naar Apple-leesbare bestanden, want die kan niet overweg met WMA-bestanden lijkt het.

Ondertussen heb ik ook wat op de Nikesite ‘gewandeld’ en er zijn leuke dingen bij, nl die Challenges. En dan heb ik het niet specifiek over diegene waar ik nu aan deelneem, maar aan het feit dat je gewoon met iedereen over de hele wereld kan ‘challengen’. Stel dat 2 mensen zeggen dat ze in een half jaar – je kiest zelf de periode – 100 km willen gelopen hebben, dan kunnen ze elkaars evolutie volgen. Het is maar een voorbeeld. Of je kan ook tegen jezelf lopen, nog beter ! Je kan jezelf doelen stellen en jezelf ‘meten’ tegenover je doel. Grafisch is het allemaal best leuk.

Er zijn ook tal van widgets voor op je blog, maar die werken spijtig genoeg niet voor wordpress, en dat ligt niet aan Nike maar wel aan WordPress. Op ‘de wereld’ kan ik ze wel installeren.

Maar goed, ik begin er een klein beetje mijn weg in te vinden. Een heel klein beetje maar, want er zijn nog tal van mogelijkheden die ik nog niet gebruikt heb. Zo kan je ‘horen’ hoe snel je loopt en hoeveel je afstand is. Tot nu toe heb ik het zonder oortjes gedaan en ben ik voortgegaan oftewel op mijn Garmin (voor de wedstrijd) of op de aanduiding op mijn loopband. Komende week ga ik eens kennismaken met de sprekende dame ! (heer ?)

Valentijnsloopje zaterdag 14 februari 2009

De loop in Lier van vandaag was totaal niet voorzien en ik heb er een een beetje mijn hart voor moeten forceren. Hmmm ! Want vandaag was het Valentijn én de eerste dag van de Nike+ Challenge. Ik had gisteren rond middernacht mijn gear van Nike gekregen en wou vandaag al een wedstrijdje met Jess lopen. Maar het ding moest nog gekalibreerd worden. Ik moest in Lier geraken. Dus was ik deze morgen vroeg wakker. ‘Happy Valentine’ zei mijn liefste, ik beaamde lief, en dacht ‘ho, wanneer durf ik zeggen ‘zouden we niet opstaan en wil jij eens zien om te kaliberen ?‘. Dat is niet zo romantisch. Dat ik meer bezig was met die loop dat met Valentijn. Shame on me Kaat ! Ik had echt van alles voorbereid en leuke cadeautjes en zo, maar tijd is natuurlijk nog altijd het beste. Valt Valentijn dan eens op een zaterdag !

Maar goed, mijn liefste zou mijn liefste niet zijn als hij wel iets ‘voelde’. ‘Jij wil zeker graag dat ik nog eens zie om je Ipod in orde te brengen ?’. Grijns van hier tot ginder. Niet dat ik het zelf niet zou kunnen, maar ik ben nogal een zenuwpees en I was running out of time.
Dus trokken we naar de zolder alwaar mijn lief zei : en nu een halve kilometer aan constante snelheid lopen. Het klopte niet meteen dus moest ik dat een paar ik over doen. Poewie, stond ik mij daar al in het zweet te lopen en ik was nog geeneens begonnen ! Het lukte niet echt en rond half twaalf liet ik mijn liefste al achter terwijl hij (snif snif !) héél lekker aan het koken was. Ik had 2 broodjes op en vond de tijd niet om nog meer te eten. Als ik zenuwachtig ben, dan krijg ik sowieso niets binnen.
Dus reed ik richting Lier om nog es om te rijden op de Lierse ring ook. Gelukkig wist Jess me via GSM te vertellen waar het juist was, want de Aarschotsesteenweg was wel heel erg lang !
Jess moest nog alles kalibreren. Hoe ze het deed weet ik niet, maar in minder dan 10 minuten leek het in orde. Ik groette Mario en Stef die voor de halve marathon gingen. Jess en ik hadden afgesproken om niet te snel te lopen. We liepen op een mooi tempootje … alleen … ik ben het niet gewoon van zoveel te babbelen tijdens het lopen (ik loop alleen !) en voelde voor het eerst dat dat toch een extra inspanning was. Anderzijds liepen we die 10 km zo voorbij. Jess liep makkelijker dan ik, had ze alleen gelopen, dan was ze toch ruim voor mij geëindigd. Ik vond moeilijk mijn ritme. Komt het door de spierverslappers die ik moet nemen om mijn geblokkeerde nek, komt het door de nieuwe schoenen die toch ‘raar’ (ja, nieuw dus !) aanvoelden, kwam het door onvoldoende eten en drinken op voorhand, ik weet het niet, ik was wel aan het onderpresteren. Niet dat het zo belangrijk was – de afstand telt voor de Challenge en niet de snelheid – maar ik heb toch een sikkepit afgezien. Of kwam het door de 3 laagjes die ik aanhad terwijl Jess wijselijk in topje liep ? De zon straalde immers heerlijk.

Het is mijn zoveelste loop die ik compleet met mijn kop ergens anders gelopen heb. Ik begin er zo langzaam een record in op te bouwen. ’s morgens van alles nog, geen goede voorbereiding wat eten en drinken betreft, te weinig tijd om op mijn gemak er naar toe te rijden en dus relaxed aan de start te staan. Ik lijk er een patent op te hebben. Het wordt bijna pathologisch ! Er zijn er – en het zijn experten ! – die zeggen dat dat een vorm van stress is en dat kan ik best geloven. Het stresseert me wel degelijk, zo’n wedstrijden, en dat lijk ik alles ervoor in slow motion te doen, wat mij in tijdsgebrek brengt en natuurlijk nog meer stress bezorgt.

Maar goed, de eerste 10 kilometers zitten erop. 9,5 volgens Nike+, maar die heeft het mis !
Morgen ga ik es zien hoe het zit met de gadgets van Nike voor de weblog en hoe ik mijn kilometertjes kan invoeren.

Nu ga ik bedwaarts, al waar mijn liefste mij weeral is voor gegaan. Vandaag was ik echt er echt niet bij. Niet bij mijn liefste, niet bij de loop. Ai ai ai toch !

Lier 14 februari 2009

Lier en de nieuwe loopschoenen vrijdag 13 februari 2009

Ik moest de schoenen gaan halen in één van de Runnerslabs. Het dichtste bij bleek Duffel te zijn, zo’n dikke 30 km van hier. Ik moest dus Nike loopschoenen hebben met zo’n sensor erin. De man van ‘t Lab kwam met twee paar af en ik mocht de gebruikelijke 50 meter (? ik kan niet goed schatten !) lopen met mijn broek tot aan mijn knieën opgerold. De eerste zaten geweldig goed. Heel erg licht in vergelijking met de Saucony’s die ik meegebracht had (en ik zeg dat nu niet tvv Nike, ik moet er nog altijd mee lopen hé !). Het tweede paar was ongelooflijk slecht. Om maar te zeggen hoe belangrijk het is dat je een juiste schoen is. Ik waggelde op dat tweede paar. Je moest echt geen specialist zijn om te zien dat ik gewoon niet ‘plat’ kun afdrukken.
Dus de eerste dan maar, maar tja, ‘t zijn daar specialisten en die laten je niet zomaar gaan. De maat dan. Het werd een halve maat meer dan mijn gewone schoenmaat. Een volle maat was toch te groot en mijn gewone maat zou mij blauwe nagels bezorgen (nog nooit gehad !).
En het kleine rode dingetje dan ? Dat kreeg ik ook maar het was alsof ze er niet van wilden weten. ‘t is te zeggen, ik kreeg er noppes uitleg bij, ook al vroeg ik dat. Ik poogde nog eens ‘waar moet ik dat steken’ en kreeg alleen maar te horen ‘in de linkerschoen, onder de zool moet er een gat zitten’. Nou ja. Hoe sympathiek en hoeveel moeite ze ook deden om mij goeie schoenen te geven (echt !) hoe weinig moeite ze deden voor de sensor. Spijtig !

Ondertussen mailde Jess me al of er iemand zin had om morgen in Lier te gaan lopen. Ha, Lier, dat was ik net gepasseerd, dus zo ver kon dat niet zijn ( – ik ken de geografie van Antwerpen en Vlaams-Brabant nog altijd veel minder dan die van West-Vlaanderen en Oost-Vlaanderen !). Ik had al iets gelezen bij Mario dat hij daar een halve marathon zou lopen en in ‘t weekend moet ik toch duurlopen. Dus waarom geen 10 km met Jess ? Super : we blijken ongeveer hetzelfde loopritme hebben. En aangezien in het bij de Challenge toch niet om snelheid te doen is, kunnen we dat dus op ons gemakske afhandelen ! Joewie !

Het zijn de Nike Air ZM Structure Triax+ 11 geworden, maar ik vind er geen fotooke van. Zal er zelf eentje moeten nemen zeker ?