Julie schreef in haar blogje iets heel herkebaars, namelijk dat niets haar roze wolk van de eerste marathon evenaarde. Ook haar omgeving vindt het minder ’sterk’, Julie en marathon gaan blijkbaar sowieso samen.
Ondanks het feit dat ik nog maar een heel korte loopcarrière heb, herken ik het gevoel en heb ik daar van in het begin voor gevreesd. Mijn roze wolk over de Tien Mijl doet nog altijd dienst. Alle andere medailles wil ik eventueel weggeven, maar die niet. Dat was een ontzettende overwinning, in mijn perceptie ‘het onmogelijke’ mogelijk maken. En dat terwijl 10 mijl niet lukt zonder de eerste 5 km natuurlijk en dat dat begin misschien nog moeilijker is dan het ‘verder breien’.
Daarom besloot ik dat ik ieder jaar zou trainen voor ‘een beetje meer’. Zo dacht ik na de 10 mijl aan de halve marathon in Eindhoven (die vandaag doorging). Wegens veel ellende in India en Nepal is dat niet doorgegaan. Maar goed ook misschien, want dan heb ik tenminste een doel voor 2009.
Maar geldt die ambitie nog ? In alle eerlijkheid : ik weet het niet. Want waar ligt de grens ? Na de halve marathon de hele marathon ? Daarna de 100 km van de dodentocht ? Ultralopen ? Voor mij zal de grens wellicht bij de Tien Mijl of ten hoogste bij een halve marathon liggen. Ik zeg het eerlijk : ik kan het misschien nog opbrengen voor die 10 mijl te trainen, maar alles wat meer is, daar kan ik mezelf niet voor motiveren. Het moet plezant blijven.
Altijd een beetje sneller dan ? Mijn aanvankelijke ambitie was : ik wil zo snel lopen dat ik niet meer bij de allerlaatsten op straatlopen eindig. Dus als ik mijn snelheid op korte afstand boven de 10 krijg, dan ben ik al content. Momenteel begint het een beetje die richting uit te gaan (in de zin dat ik sneller loop dan het vorige jaar).
Die roze wolk dan ? Waarschijlijk zal die ook minder zijn als ik bepaalde wedstrijden/afstanden opnieuw loop. Op een bepaald moment zal ik ze ook trager lopen, een mens kan immers niet altijd sneller.
Gelukkig heb ik nog donzige lichtblauwe wolkjes. Als ik ergens ben en er wordt occasioneel gesport, dan kom ik er nooit slecht uit. Onlangs liep ik met mijn eigen leerlingen, ‘de jeugd zelve’, en ik kon lekker meelopen met hen. Lichtblauwe wolk. Veel trappen opmoeten en daarna gewoon verder kunnen. Lichtblauwe wolk.
Ach, de roze wolk verdwijnt wellicht. De oogopslag van de omgeving ook, want veel mensen denken dat wat je één keer kan, sowieso kan herhalen.
Dus hoop ik dat ik gewoon blijf genieten van het sporten en het lopen in het bijzonder. Dat ik gezond oud mag worden en gespaard mag blijven van blessures.
Ik heb ontzettende bewondering voor de reeds geciteerde vrouwen en mannen die na een marathon al in gedachten een volgende hebben. Dat moet je kunnen. Echt. Een eerste marathon lopen is geweldig, dat vraagt zo ontzettend veel voorbereiding en doorzetting dat ik het ontzettend sterk vind dat mensen – die bewezen hebben dat ze het kunnen – het nog eens doen. Chapeau ! Dikke bewondering !
PS : toch kriebelt het hoor. Daarnet een uitnodiging voor de Leuvense Corrida gekregen ! DOENNNN !
PS2 : daarnet de resultaten van vorig jaar voor Gaston Roelants bekeken : als ik de laatste niet wil zijn zal ik toch nog een schepje boven die 10 km per uur moeten doen ! En dat voor 10 km ! ai ai ai ai ai !
Zoals je zelf aanhaalt, Kaat. Het moet plezant blijven. Ik heb wel geleerd: ‘zeg nooit nooit’.
Enkele jaren geleden, toen Edith de lopende blogger was, en ik de supporter, vroegen de lopers me meermaals: “En gij Frank?”. Geen haar op mijn hoofd die dat maar een seconde in overweging zou nemen. Ik was al uitgeput bij de verplaatsing van de zetel naar de snoepkast.
Uiteindelijk dan toch… Wedstrijden? Nee, dat zeker niet. Ik loop voor het plezier… Een 2 tal maand na mijn start liep ik een eerste wedstrijdje van 5 km… Dan 10 km, dan 15 km, dan 10 miles… Vorige zondag de halve Marathon…
Een Marathon heb ik nooit ‘menselijk’ gevonden. Een echte aanslag op je lichaam. Maar als je dan die uitgeputte lopers ziet arriveren, en de euforie die ze dan beleven, dan denk je wel eens: ‘Misschien…”
Dit is allemaal gekomen door de gezonde motivatie van de bloggers. Het blijft gezond. Iedereen is fier op de prestatie van iedereen. Ieder doet het op zijn manier, op zijn tempo. De felicitaties zijn er niet minder om! En het is steeds gemeend! Er is geen competitiedruk. Dat maakt/houdt het leuk. Blijf gewoon je ding doen. Die Halve of misschien Hele zit nog in je hoofd! Je schrijft er immers regelmatig over.
Ik ben er zeker van: Die komt nog!!
Gewoon doen en lopen voor je plezier Kaat, dat is uiteindelijk het enige dat telt. En wat die roze wolk betreft, zelf ben ik nog altijd héél trots als ik een marathon loop, en als m’n omgeving dat normaal begint te vinden… awel, dat ze het dan zelf eens proberen
Die corrida in Leuven heb ik in 2006 meegedaan, was wel leuk, nadien kregen we allemaal een fles wijn. Gaston ROelants is ook sfeervol, maar een allesbehalve plat parcours. Ga ervoor en je gaat nog verschieten wat ke allemaal kan doen!
Dag Kaat ,
je hebt al 2 zeer mooi reactie’s gekregen waar ik me voor de volle 100 % kan achter zetten ! Je hebt een beetje een dipje achter de rug door Nepal . Dat ligt nu achter je , en we moeten als loper altijd voorwaarts ! Iedereen heeft een doel als loper of sporter . Sommigen vinden pas voldoening als ze echt overal de beste in zijn , maar het zijn ook die personen die het minst lang aan sport doen ! Wij , en dan bedoel ik echt elke weblogloper , zijn allen amateurs , recreatieve sporters , die elk appart wel een motivatie of drijfveer hebben om voldoening uit hun sport te halen ! Een mooi voorbeeld vind ik Koen van steenkiste . Hij loopt de ene marathon na de andere , zonder de wedstrijdjes tussen door nog mee te tellen . De snelheid die hij behaald laat hem volledig koud , maar het zijn de aantal marathons die hem bezig houd ! Niemand van de bloggers doet hem dat na , maar dat is koen zijn drijfveer en iedere blogger respecteerd dat en feliciteerd hem maa met de bezorgde woorden , koen toch oppassen he !!
Jij hebt ook doelen , die ik bizonder vind ! Niemand zegt dat jij een marathon hoeft te lopen , en ook je eigen lichaam zal daar op dit moment niet om vragen ! Je zegt dat je doel is om zeker niet als laatste te eindigen op een 10 km wedstrijd , dan is dat een zeer goed doel , dat ik en de bloggers met veel respect benaderen , al denk ik dat je dit doel altijd zult bereiken ! Als een 10 mijl jou max. is , dan is dat zo ! Loop je die de volgende keer ietske trager , dan is er zeker weer een licht blauwe wolk voor je gereseveert , is het sneller , dan zal die roze wolk er weer zijn , maar wees altijd fier , (al is dit soms een uurtje na de wedstrijd )op wat je presteert ! Lopen is iets dat plezant moet zijn en is niet enkel een bewondering waard als je de beste bent ! Naar het schijnt waren de éérste marathon lopers in eindhoven al thuis tv aan het kijken toen ik aankwam !
Je zal er in schitteren !!
Vlg goed je schema of misschien een nieuw met je nieuwe plannen erin , met een duidelijke beschrijving wat je wil !! Je bent voor mij ook één van de belangrijkste schema volgelingen ! Denk niet omdat je snelheid een beetje lager ligt dat je minder belangrijk bent ! Iedereen die gemotiveert aan de loopsport doet vind ik even belangrijk !
Ik ga volgende week je T-shirt opsturen . Had al gebeurt geweest maar de post zijn ze hier aan verbouwen en moest ervoor veel verder rijden waar ik te lui voor was !
Kop omhoog , loopschoenen aan , lopen maar !!
groetjes je coach mario