Het is een topic die me heel erg bezig houdt sedert ik loop. Van sporten word je fit. Dat klopt. Ik loop makkelijker een trap op, ik kan het fysiek veel langer volhouden. Van sporten krijg je energie. Ook dat klopt. Mentale energie dan, want sporten geeft mij een mentale boost.
Maar ik word er ook ontzettend moe van. In de voorbereiding naar de Ten Miles kon ik zelfs niet meer slapen. Dat bleek – na medisch onderzoek – door de combinatie van teveel en te laat te trainen, waarbij ‘te laat’ niet later was dan 3 uur voor het slapengaan. Biochemisch stonden mijn hersenen voor het slapengaan echter nog volop op ‘actief’.
Het gaat niet om de vermoeidheid na het lopen zelf, die voelt als natuurlijk aan en na een douche is die zelfs al vergeten. Het gaat om de vermoeidheid waarmee ik dan opsta, alsof ik de hele nacht nog doorgelopen heb.
Vermoeidheid is mijn grootste handicap voor mijn looptrainingen. Meestal loop ik wat ik moet lopen. Ik heb geen pijn en ik moet wel doorbijten maar ik moet mij fysiek niet forceren. Na een aantal lopen word ik echter zo moe dat de meest simpele zaken al te zwaar lijken, en dan heb ik het niet eens over een volgende training. Dan lig ik soms bijna letterlijk in de lappenmand.
Tot nu toe heeft de sportarts daar weinig concreets over te vertellen. Eet ik wel genoeg en juist ? Bloedonderzoek liet niets specifieks zien. Slapen doe ik genoeg, toch 8 uur op een dag, en de rest van mijn dagen zijn fysiek niet bijzonder vermoeiend.
Er zijn dagen dat ik zo moe ben en dat ik weet : dat komt door al dat lopen.
