Het is kwart voor zes. Ik ben helemaal in looptenue. I-Pod is voorzien van nieuwe flitsende nummers. Garmin is geprogrammeerd. Alles is klaar.
Het regent met bakken.
Sh*t !
Update :
Na regen komt… zonneschijn. Maar nog niet de motivatie. Niet dat dat moet. Soms is het doel de motivatie voor een kleine stap.
Dus liep ik naar het bureau van mijn liefste met de mededeling ‘ik ga lopen’.
Liefje : nu nog ? Heb je daar wel zin in ?
Ik : nee ik heb geen zin. Maar die marathon komt alleen maar dichterbij en zonder trainen zal het niet lukken.
Instructie van Mario : wisselloop van 9 km, 500 meter en dan een kilometer ‘ietske versnellen maar het moet comfortabel blijven’. Dat betekende dus weer interpreteren, wat is ‘ietske’ ? Over woorden als ‘comfortabel’ lees ik gewoon over, mijn zetel is comfortabel, ik moet voor de meeste trainingen nog op mijn tanden bijten, al loop ik mij ook niet dood.
Dus zette ik de Garmin op 500 meter tussen de 8 en 8,5 km per uur en 1 km tussen de 8,5 en 9 km per uur.
Het is mij weer gelukt om helemaal binnen de lijntjes de kleuren, zie maar :
Toch liepp ik niet ‘met gemak’. Ik geniet nu meer van het feit dat ik het dan toch weer afgewerkt heb dan dat ik van het lopen zelf genoten heb. Ik geniet van mijn conditie die erop vooruit gaat en over het feit dat ik mijn doel bereikt heb.
Het was dus ‘in mijn hoofd’ niet zo’n beste training, maar volgens de cijfertjes heb ik het toch goed gedaan. Oef !
