In ons dorp wordt er nogal wat gesport. Het lijkt soms alsof de helft van de mannelijke bevolking aan wielrennen doet, een kwart aan moutainbike en heel wat vrouwen en mannen rijden hier paard, of … lopen ! Sedert ik een beetje kan lopen (een half uurtje) heb ik de gewoonte aangenomen om iedere keer ik een sporter in tegenovergestelde richting tegenkom, mijn duim omhoog te steken. Ik doe het ook als ik in de auto zit of op de fiets.
Ben ik begonnen aan een nieuwe rage ? Want toen ik vandaag in ons dorp liep, reed er een knappe jongeman in open Porche naar me toe met … duim in de lucht ! Leuk !
Die duim verdiende ik trouwens meer dan een beetje. Manlief en ik hebben vandaag ons nieuw terras aangelegd, wat zoveel betekent als sjouwen met stenen, hurken, kortom : een hele dag krachttraining. Toen het erop zat zei ik tot mijn verbazing dat ik nog ging lopen. “Het is toch niet zo zwaar hoor, Mario schreef “45 minuten lopen zonder dat je er moe van wordt”.
“Ben je dan nog niet moe ?” zei het liefje. Natuurlijk was ik moe. Maar er is terrasleggenmoeheid en er is lopersmoeheid. Ik was terrasleggenmoe. Niet loopmoe.
Dus heb ik de opdracht netjes afgewerkt en kan ik morgen genieten van een rustdag.
