Er lag een cadeautje voor me klaar in België. Mario had weer hard gewerkt aan een schema voor de komende halve marathon. Hij wist dat ik meer dan een maand niet gelopen heb. En dat de maand ervoor ik voornamelijke korte intervaltraining deed (snelheidstraining) en dus niet meer gewoon was om ‘lang’ te lopen. Diezelfde “maand ervoor” werd ik ook geplaagd met infecties op de luchtwegen en nog van dat lelijks. Kortom : twee maanden niet echt getraind. Helemaal stilgezeten ook niet, maar toch.
Hij schreef me : het kalm aan te doen, kwestie van geen blessures te lopen. Dit was mijn eerste opdracht :
2 x 5 km en daartussen de hartslag volledig laten zakken.
Omdat ik zo lang niet gelopen heb en stelde ik mijn Garmin in op 2×5 km tussen de 8 en 8,5 km per uur. Dat ik op de snelheid die ik voor ‘de grote break’ zou kunnen lopen vergat ik al snel. En ik wou ook niet gefrustreerd worden, want dan had ik alle werk om de moraal een beetje op te krikken.
Eerlijk gezegd zou ik al blij zijn als ik voor de eerste training gewoonweg 5 km aan een stuk zou kunnen lopen.
Maar het lichaam liet me niet in de steek en zowel Mario’s opdracht als mijn interpretatie zijn de beentjes goed bevallen. De laatste 2 km was het even doorbijten, maar de overige 8 liepen zalig.
Ook met de hartslag ben ik tevreden. Het hart heeft nog niet echt hard moeten werken.
Ik ben weer … back on track !
