Net 5 km gelopen op de loopband aan 9 per uur, krachtoefeningen gedaan, 9 reeksen van 25.
10 minuten op de crosstrainer.
Ik lijk van ver te komen. Heel ver.
Eindhoven versus Hasselt dinsdag 26 augustus 2008
Zoals het er nu voor staat is het niet zo zeker meer dat ik mee ga naar Eindhoven. Ik ben dan al wel ingeschreven maar de training loopt niet zo goed. Ik twijfel of het nog haalbaar is maar bovenal komt de stress weer zo erg naar boven, is het weer begonnen (het niet goed doorslapen) dat ik mij afvraag of het dat wel waard is. Anderzijds heb ik net hetzelfde beleefd met de Tien Mijl.
Daarom heb ik voor mezelf een beetje hetvolgende afgesproken. Ik probeer zo goed als het kan toch verder te trainen. Naargelang het goed of minder goed gaat doe ik op 15 oktober ofwel Eindhoven (een dikke 20 km) of Hasselt (15 km). Voor Hasselt kan ik nog op de dag zelf inschrijven.
Natuurlijk zal ik niet wachten tot de week ervoor om te beslissen. Ik zal gewoon zien hoever ik geraak en dat ‘hoe ver’ is eigenlijk gewoon ‘hoeveel kilometers ik kan lopen’, dus nogal letterlijk ‘hoever’.
Het is, zoals in het vorige bericht geschreven, de vermoeidheid die mij de das omdoet. Ik word dan zo moe dat ik de zin verlies in alles, en niet alleen in het lopen. Dat is voorlopig toch een beetje een te dure prijs.
Ik neem de reactie van Gert heel erg ter harte en zal daar zeker verder mee gaan. Dankje Gert ! Aan alle Eindhoventrainers : veel succes, ik geef me nog niet gewonnen !
Moe vrijdag 22 augustus 2008
Het is een topic die me heel erg bezig houdt sedert ik loop. Van sporten word je fit. Dat klopt. Ik loop makkelijker een trap op, ik kan het fysiek veel langer volhouden. Van sporten krijg je energie. Ook dat klopt. Mentale energie dan, want sporten geeft mij een mentale boost.
Maar ik word er ook ontzettend moe van. In de voorbereiding naar de Ten Miles kon ik zelfs niet meer slapen. Dat bleek – na medisch onderzoek – door de combinatie van teveel en te laat te trainen, waarbij ‘te laat’ niet later was dan 3 uur voor het slapengaan. Biochemisch stonden mijn hersenen voor het slapengaan echter nog volop op ‘actief’.
Het gaat niet om de vermoeidheid na het lopen zelf, die voelt als natuurlijk aan en na een douche is die zelfs al vergeten. Het gaat om de vermoeidheid waarmee ik dan opsta, alsof ik de hele nacht nog doorgelopen heb.
Vermoeidheid is mijn grootste handicap voor mijn looptrainingen. Meestal loop ik wat ik moet lopen. Ik heb geen pijn en ik moet wel doorbijten maar ik moet mij fysiek niet forceren. Na een aantal lopen word ik echter zo moe dat de meest simpele zaken al te zwaar lijken, en dan heb ik het niet eens over een volgende training. Dan lig ik soms bijna letterlijk in de lappenmand.
Tot nu toe heeft de sportarts daar weinig concreets over te vertellen. Eet ik wel genoeg en juist ? Bloedonderzoek liet niets specifieks zien. Slapen doe ik genoeg, toch 8 uur op een dag, en de rest van mijn dagen zijn fysiek niet bijzonder vermoeiend.
Er zijn dagen dat ik zo moe ben en dat ik weet : dat komt door al dat lopen.
motivatie dinsdag 19 augustus 2008
Het is kwart voor zes. Ik ben helemaal in looptenue. I-Pod is voorzien van nieuwe flitsende nummers. Garmin is geprogrammeerd. Alles is klaar.
Het regent met bakken.
Sh*t !
Update :
Na regen komt… zonneschijn. Maar nog niet de motivatie. Niet dat dat moet. Soms is het doel de motivatie voor een kleine stap.
Dus liep ik naar het bureau van mijn liefste met de mededeling ‘ik ga lopen’.
Liefje : nu nog ? Heb je daar wel zin in ?
Ik : nee ik heb geen zin. Maar die marathon komt alleen maar dichterbij en zonder trainen zal het niet lukken.
Instructie van Mario : wisselloop van 9 km, 500 meter en dan een kilometer ‘ietske versnellen maar het moet comfortabel blijven’. Dat betekende dus weer interpreteren, wat is ‘ietske’ ? Over woorden als ‘comfortabel’ lees ik gewoon over, mijn zetel is comfortabel, ik moet voor de meeste trainingen nog op mijn tanden bijten, al loop ik mij ook niet dood.
Dus zette ik de Garmin op 500 meter tussen de 8 en 8,5 km per uur en 1 km tussen de 8,5 en 9 km per uur.
Het is mij weer gelukt om helemaal binnen de lijntjes de kleuren, zie maar :
Toch liepp ik niet ‘met gemak’. Ik geniet nu meer van het feit dat ik het dan toch weer afgewerkt heb dan dat ik van het lopen zelf genoten heb. Ik geniet van mijn conditie die erop vooruit gaat en over het feit dat ik mijn doel bereikt heb.
Het was dus ‘in mijn hoofd’ niet zo’n beste training, maar volgens de cijfertjes heb ik het toch goed gedaan. Oef !
Dwars door Mechelen maandag 18 augustus 2008
Ik heb me net ingeschreven voor Dwars door Mechelen, de 10 km. Vorig jaar heb ik daar voor het eerst 5 km op een wedstrijd gelopen. Als aanloopje voor Eindhoven (dat ik in mijn hoofd nog niet zie zitten maar we trainen gewoon verder, stap voor stap, oktober is nog ver) vind ik het best geplaatst.
Ik kan best genieten van die massa-events, wellicht omdat ik al dat gesupporter en zo best kan gebruiken. De sfeer is er meestal ook opperbest : gewoon de fun van het lopen.
Verder staan nog op het programma
oktober :
halve marathon Eindhoven
november :
december :
Voor 2009 zou ik graag meelopen met de
Daarna wil ik weer op korte afstanden trainen. Vol plannen dus !
Duim omhoog ! zaterdag 16 augustus 2008
In ons dorp wordt er nogal wat gesport. Het lijkt soms alsof de helft van de mannelijke bevolking aan wielrennen doet, een kwart aan moutainbike en heel wat vrouwen en mannen rijden hier paard, of … lopen ! Sedert ik een beetje kan lopen (een half uurtje) heb ik de gewoonte aangenomen om iedere keer ik een sporter in tegenovergestelde richting tegenkom, mijn duim omhoog te steken. Ik doe het ook als ik in de auto zit of op de fiets.
Ben ik begonnen aan een nieuwe rage ? Want toen ik vandaag in ons dorp liep, reed er een knappe jongeman in open Porche naar me toe met … duim in de lucht ! Leuk !
Die duim verdiende ik trouwens meer dan een beetje. Manlief en ik hebben vandaag ons nieuw terras aangelegd, wat zoveel betekent als sjouwen met stenen, hurken, kortom : een hele dag krachttraining. Toen het erop zat zei ik tot mijn verbazing dat ik nog ging lopen. “Het is toch niet zo zwaar hoor, Mario schreef “45 minuten lopen zonder dat je er moe van wordt”.
“Ben je dan nog niet moe ?” zei het liefje. Natuurlijk was ik moe. Maar er is terrasleggenmoeheid en er is lopersmoeheid. Ik was terrasleggenmoe. Niet loopmoe.
Dus heb ik de opdracht netjes afgewerkt en kan ik morgen genieten van een rustdag.
De top 3 van het lopen woensdag 13 augustus 2008
Omdat ik lange tijd niet gelopen heb dacht ik tijdens het lopen na over … het lopen zelf. Ik kwam tot de conclusie dat ik zonder onderstaande top 3 (ze zijn even belangrijk) wellicht het lopen zou opgegeven hebben of toch niet zo regelmatig zou lopen.
- De loopwebloggers
- Het schema van Mario
- De Garmin
De webloggers zijn een bron van motivatie, inspiratie, schop-onder-mijn-kont soms, kortom, een ware prikkeling om te lopen. Ook al loopt ongeveer iedereen beter dan ik, toch lees ik ook bij hen dat ze ‘moeite’ moeten doen en dat ook zij hun grenzen proberen te verleggen of behaalde resultaten willen houden. Soms krijg ik ook een schouderklop van een medeweblogloper, en dat is natuurlijk heel leuk !
De schema’s van Mario : 3 goeie zaken aan die schema’s. Ten eerste zou het anders doodgewoon saai zijn om altijd hetzelfde te lopen. Zo liep ik in juni voornamelijk ‘op snelheid’ en dat was met veel intervallekes, nu is het weer vooral duurloop, een mooie afwisseling ! Tweedes : ik word er beter van. En derdes : de schema’s zijn altijd gericht op een doel, dus ik kan iets zien ‘in de verte’, en dat is ook motiverend. Nog ne keer ‘merci Mario’.
En dan de Garmin. Ik heb feedback nodig. Zowel om sneller te lopen alswel om rustiger te lopen. Ik heb iets nodig om mij aan te meten, om te weten of ik goed bezig ben of juist niet. Veel speelt in mijn hoofd af, dus zo’n objectieve cijfertjes zijn een goede maatstaf. Ik zou anders teveel op gevoel lopen vrees ik, soms te lui en soms te overmoedig.
Voila, dit waren de gedachten tijdens mijn wisselloopje van woensdag. Het was best een leuke oefening, en ik ben er best tevreden over. In tegenstelling tot wat ik dacht (maar ik weet nog niet wat het zal geven op lange termijn) kom ik van ‘minder ver’ dan ik had gedacht. Misschien heeft het lichaam toch een ferm geheugen !
we zijn weer begonnen maandag 11 augustus 2008
Er lag een cadeautje voor me klaar in België. Mario had weer hard gewerkt aan een schema voor de komende halve marathon. Hij wist dat ik meer dan een maand niet gelopen heb. En dat de maand ervoor ik voornamelijke korte intervaltraining deed (snelheidstraining) en dus niet meer gewoon was om ‘lang’ te lopen. Diezelfde “maand ervoor” werd ik ook geplaagd met infecties op de luchtwegen en nog van dat lelijks. Kortom : twee maanden niet echt getraind. Helemaal stilgezeten ook niet, maar toch.
Hij schreef me : het kalm aan te doen, kwestie van geen blessures te lopen. Dit was mijn eerste opdracht :
2 x 5 km en daartussen de hartslag volledig laten zakken.
Omdat ik zo lang niet gelopen heb en stelde ik mijn Garmin in op 2×5 km tussen de 8 en 8,5 km per uur. Dat ik op de snelheid die ik voor ‘de grote break’ zou kunnen lopen vergat ik al snel. En ik wou ook niet gefrustreerd worden, want dan had ik alle werk om de moraal een beetje op te krikken.
Eerlijk gezegd zou ik al blij zijn als ik voor de eerste training gewoonweg 5 km aan een stuk zou kunnen lopen.
Maar het lichaam liet me niet in de steek en zowel Mario’s opdracht als mijn interpretatie zijn de beentjes goed bevallen. De laatste 2 km was het even doorbijten, maar de overige 8 liepen zalig.
Ook met de hartslag ben ik tevreden. Het hart heeft nog niet echt hard moeten werken.
Ik ben weer … back on track !
Back in Belgium zondag 10 augustus 2008
Gisteren (de dag na mijn aankomst dus, en ook de dag zonder nachtrust want de hele nacht op het vliegtuig) een fietstochtje gemaakt van 14 km. De heenreis aan een rustige 14 per uur, de terugreis aan al 18 per uur. Volgens het ziekenhuis in Nepal was ik uitgedroogd en uitgeput, dus toch maar even kalmpjes aandoen. Vandaag (zondag) staat er 3x 15 min op de hometrainer op het programma, aan weerstand 2 (geen idee waarmee ik dat moet vergelijken) en 20 km per uur.
Morgen begin ik dan aan het schema van Mario. Hij onderstreept het belang van het kalm aandoen na een maand niet lopen. Kwestie van mij niet in de blessures te lopen. Ik kijk er met spanning naar uit. Ook het fitnessabonnement wordt weer geactiveerd.
Back in Belgium. Back on track.
