Zoals je kan zien op de foto was het in Italië niet echt loopweer. Met 37 graden zagen we het echt niet zitten. ’s Avonds mocht het dan al wat afkoelen, het bleef boven de 30 graden.
We maakten ook bijzonder lange dagen. Zeker de laatste dag hebben we ferm overdreven. Zo wandelden we te voet naar de catacomben. Heen en weer deden we daar meer dan 4 uur over, deels ook omdat we natuurlijk behoorlijk zoekend waren ! We waren netjes tegen het avondeten thuis, waar ons een feestelijke maaltijd wachtte en … nog een laatste wandeling door Rome. Uiteindelijk zagen we na twee uur (’s nachts !) ons bed, om om 5 uur (’s morgens, of als je wil, ’s nachts) al te moeten opstaan. Tegen zaterdagmiddag waren we terug in België.
Zondag, ons eerste dagje thuis, deden we een kleine fietstocht. Ik viel bijna van mijn fiets. Ha, dan ga je prat op ‘het hebben van conditie’ en dan lijkt het minste heuveltje als de beklimming van de Mont Blanc !
Maandag dan maar lopen ? Ik zag het regenen en al is dat voor mij niet echt een reden om niet te lopen (tenzij het stormt of zo !) schoof ik het lopen voor mij uit. Ik zou het ‘morgen’ wel doen. (Het excuus !). Gisteren deed ik dus eindelijk de loopschoenen aan, na opnieuw weer meer dan 10 dagen niet te hebben gelopen. Ik zou 5 km lopen aan een snelheid van 9 km per uur. Die 9 wil ik een beetje ’stabiliseren’, zoiets als ‘ik loop nooit meer onder de 9 km per uur’.
Ik ging van start en zag dat ik 10,6 km per uur liep. Dat ging goed. Ik dacht ‘wauw’ maar moest natuurlijk beter weten, want na een halve kilometer ‘zakte’ ik behoorlijk. Toch deed ik mijn best om de beoogde 9 te halen. Het is gelukt (9,4/uur), maar na 4 km was ik bekaf. Ik heb er dan ook een kilometer afgepingeld. Mijn tong hing tot op de grond.
Het liefje was bezorgd – ik kan nogal ontgoocheld zijn over een slechte training. Maar ik zei : de kop is er weer af en dat is het belangrijkste. Ik heb mijn lichaam de boodschap gegeven dat er weer gelopen wordt. Ik heb snel (naar mijn normen) gelopen maar niet lang. Ik probeer weer om de dag te lopen tot … ik naar India vertrek. Dan ‘ligt’ het lopen weer stil, meer dan 3 weken. Dat is werkelijk een van de grootste nadelen aan die reis. Dat je overal kan lopen is niet het geval. In sommige culturen is het compleet not done, zeker niet als vrouw én alleen. Dus hou ik me daar maar gedeisd. Ik hoop dat de reis daar (ik trek ook naar Nepal) meevalt, want India heeft de naam ‘ontzettend mooi’ te zijn, maar wat ik binnenkrijg over behandeling van toeristen is heel wat minder fraai. Ik ben er dus niet helemaal gerust in !
