In India lopen lukt ook al niet … verslagjes van de reis kan je wel lezen op de wereld van kaat.
Tot na India !
Ooit had ik conditie maandag 14 juli 2008
Zo lijkt het toch. En die ‘ooit’ is nog niet eens lang geleden. Gisteren ben ik nog es gaan lopen. Jawadde ! Ik lijk zo ontzettend oud. Dat ik in oktober een halve marathon ga lopen, jongens, hoe ga ik dat doen ? En rond mij zijn er heel wat die … super sportief zijn.
Zo schetste het liefje zijn ‘ideale dag’ vandaag : eerst een flinke fietstocht, dan naar de bergrit van de Tour de France kijken en dan nog een fietstocht. Nummer 1 en 3 met mij. Ik voelde nog mijn spieren van gisteren, en nu alweer op de fiets ?
Maar hij wou het zo graag. Wat doe je tegenover zoveel ’samen willen’ ?
Meefietsen dan maar. Ik zeg nog : toch niet te ver hé ? Net geen 30 km is het geworden.
Wanneer komt die conditie terug ?
Wanneer komt die conditie terug ?
Een schop onder m’n… zondag 13 juli 2008
Hier loop ik dus ...
Gisteren schreef ik nog dat het niet goed ging met het lopen en ik allerlei excuses had. Vandaag zou ik er weer aan beginnen maar naarmate de dag voorbijschoof leek ook het lopen vooruit geschoven. Tot ik de blog van Julie en Ruth las. Deze dames hebben ‘bij wijze van training’ een marathon gelopen. Niet in figuurlijke, maar wel in letterlijke zin. Tja. En dan nog zonder de opzwepende ritmes en de supporters van de grote massa-events. Ook van Edith kreeg ik de figuurlijke schop. Komt deze dame terug van (een ook al actieve !) vakantie en hup, daar gaan de loopschoentjes weer aan. Dus ja, ik heb gelopen. NU ben ik daar blij om, maar het lopen bleef heel lastig en ik vloekte. Ik weet ook wel een beetje hoe dat komt. Ik loop te snel. En omdat ik (voor mijn kunnen) te snel loop, loop ik – figuurlijk ! – op mijn tenen. En dat doet zeer. Het hart laat nochtans niet zoveel merken. Anderzijds had ik de laatste kilometer stekende pijn in mijn zij. Dat heb ik nog nooit gehad, dus dat is ook es een ervaring rijker, net zoals het feit dat die stekende pijn ook verdwijnt na een tijdje. Ik vertikte het gewoon om te stoppen. Ik ZOU die 5 km volmaken. Met bovenstaande dames in mijn hoofd KON ik niet opgeven !
Ik ben met een zwaar hoofd begonnen aan het lopen (muizenissen zegt het liefje dan, allerlei spanningen wellicht om de komende weken), ik ben met een merkelijk lichter hoofd terugekomen. Liep het lopen dan niet zo goed, de mentale beloning is er zeker. Soms denk ik zelfs dat de wereld beter zou zijn moesten meer mensen lopen. Er wordt heel wat spanning afgelopen en ik kom alvast altijd rustiger van een looptraining thuis.
Dus nee, de looptraning was op zich niet echt fijn : verveling, te zware inspanning (eigen schuld) maar de beloning is er wel.
Dat het lopen minder goed gaat heeft gek genoeg wel met de vakantie te maken. Vakantie is ook : minder structuur. Omdat ik sowieso al redelijk ontspannen ben is de behoefte om te lopen ook minder. Tijdens het werkjaar kan ik tijdens mijn werkuren al ‘hunkeren’ naar de looptraining na het werk…
Dankje Julie, Ruth en Edith !
PS : ik luister zelden naar muziek, maar bij het lopen is het soms hemels…
Excuustruut zaterdag 12 juli 2008
Tijd genoeg, dat zou toch het synoniem moeten zijn van vakantie ? En zeker tijd om te lopen ? Om de een of andere manier komt het er niet meer van. Vorige week had ik nog het excuus dat het in Rome te warm was (vind ik nou zelf een aanvaardbaar excuus), maar deze week is er geen enkel excuus ! Ik ben dinsdag gaan lopen na ook al een dag uitstel. Ik zou donderdag herbeginnen maar ik moest naar het werk, er kwamen vrienden eten, ik ‘moest’ (!) cadeautjes kopen ! Vrijdag dan. Uitstap naar Brussel, een concert meepikken. Vandaag had ik werkelijk geen excuus. Maar het liefje was ziek en ik wou ‘m niet alleen laten.
Volgend week vrijdag vertrek ik voor meer dan 3 weken naar India, daar zal het er ook niet van komen.
Amai, het gaat slecht !
Overmoedig ? woensdag 9 juli 2008
Zoals je kan zien op de foto was het in Italië niet echt loopweer. Met 37 graden zagen we het echt niet zitten. ’s Avonds mocht het dan al wat afkoelen, het bleef boven de 30 graden.
We maakten ook bijzonder lange dagen. Zeker de laatste dag hebben we ferm overdreven. Zo wandelden we te voet naar de catacomben. Heen en weer deden we daar meer dan 4 uur over, deels ook omdat we natuurlijk behoorlijk zoekend waren ! We waren netjes tegen het avondeten thuis, waar ons een feestelijke maaltijd wachtte en … nog een laatste wandeling door Rome. Uiteindelijk zagen we na twee uur (’s nachts !) ons bed, om om 5 uur (’s morgens, of als je wil, ’s nachts) al te moeten opstaan. Tegen zaterdagmiddag waren we terug in België.
Zondag, ons eerste dagje thuis, deden we een kleine fietstocht. Ik viel bijna van mijn fiets. Ha, dan ga je prat op ‘het hebben van conditie’ en dan lijkt het minste heuveltje als de beklimming van de Mont Blanc !
Maandag dan maar lopen ? Ik zag het regenen en al is dat voor mij niet echt een reden om niet te lopen (tenzij het stormt of zo !) schoof ik het lopen voor mij uit. Ik zou het ‘morgen’ wel doen. (Het excuus !). Gisteren deed ik dus eindelijk de loopschoenen aan, na opnieuw weer meer dan 10 dagen niet te hebben gelopen. Ik zou 5 km lopen aan een snelheid van 9 km per uur. Die 9 wil ik een beetje ’stabiliseren’, zoiets als ‘ik loop nooit meer onder de 9 km per uur’.
Ik ging van start en zag dat ik 10,6 km per uur liep. Dat ging goed. Ik dacht ‘wauw’ maar moest natuurlijk beter weten, want na een halve kilometer ‘zakte’ ik behoorlijk. Toch deed ik mijn best om de beoogde 9 te halen. Het is gelukt (9,4/uur), maar na 4 km was ik bekaf. Ik heb er dan ook een kilometer afgepingeld. Mijn tong hing tot op de grond.
Het liefje was bezorgd – ik kan nogal ontgoocheld zijn over een slechte training. Maar ik zei : de kop is er weer af en dat is het belangrijkste. Ik heb mijn lichaam de boodschap gegeven dat er weer gelopen wordt. Ik heb snel (naar mijn normen) gelopen maar niet lang. Ik probeer weer om de dag te lopen tot … ik naar India vertrek. Dan ‘ligt’ het lopen weer stil, meer dan 3 weken. Dat is werkelijk een van de grootste nadelen aan die reis. Dat je overal kan lopen is niet het geval. In sommige culturen is het compleet not done, zeker niet als vrouw én alleen. Dus hou ik me daar maar gedeisd. Ik hoop dat de reis daar (ik trek ook naar Nepal) meevalt, want India heeft de naam ‘ontzettend mooi’ te zijn, maar wat ik binnenkrijg over behandeling van toeristen is heel wat minder fraai. Ik ben er dus niet helemaal gerust in !
