lopen als een Chinees zondag 15 juni 2008

Toen ik vorig jaar in China was bleek de mythe van ’spuwende Chinezen’ meer waarheid dan mythe. China zit er blijkbaar om verlegen, want in grote steden las ik al eens op een bord dat het niet echt, eu … ‘gewaardeerd’ werd. Toch heb ik het meermaals meegemaakt, je loopt op de stoep en ‘floep’, daar vliegt iets in mijn richting. Aan de houding van de persoon in kwestie te zien was duidelijk dat hij er geen erg in had. Of zij. Spuwen mag. Weg met het kwijl !

Vandaag ben ik voor het eerst sinds 10 dagen (amai !) terug gaan lopen. Een beetje onverantwoord, want met die longen gaat het nog altijd niet goed. Alleen, als ik nog lang niet zou lopen, dan zou het met dat hart ook niet goed meer gaan, mijn gemoedsrust begon er al behoorlijk last van te krijgen. Ik werd ook alsmaar onzekerder en begon hier al te jammeren : ik ga het niet meer kunnen ! Al die trainingen voor niets ! Ja, ik ben goed in panikeren. Ontzettend goed in twijfel. Gelukkig ook goed in doorzetten. Hmm. Toch iets, niet ? Dus trok ik al van bij het uit bed stappen mijn loopkledij aan. Niet dat ik al van plan was om onmiddellijk te lopen (eerst ontbijt en zo) maar zo zou ik geen enkel excuus hebben. Later op de dag moesten we nog op familiebezoek en ik zou mij toch niet nodeloos in looptenu gestoken hebben zeker ?

Toch voelde ik mij niet lekker. Niet 100 %. Wat is dan beter, ‘lang en traag’ of ‘kort en hevig’ ? Het liefje zei wijselijk ‘lang en traag’, kwestie van het hart een beetje te ontzien, maar ‘lang en traag’ zou mijn zelfvertrouwen geen goed doen. Lang en traag kan je altijd lopen. Ik wou weten of ik ‘het’ nog kon. Met een beetje snelheid dus. Ik programmeerde mijn Garmin op 5 km aan 8,8 km per uur, zijnde 6:50 min/km. Als ik dat zou halen, dan zou ik toch nog ‘ergens’ zitten, maar in mijn hart wou ik Garmin natuurlijk verslaan, en het liefst met 6:40 min/km. Ik deed dus ontzettend mijn best en ‘liep als een Chinees’, ik vulde pakken papieren zakdoeken met het gele goedje dat naar boven kwam. Ik zweette mij te pletter en voelde hoe mijn longen niet meewilden. Ademen door de neus zat er niet in. Maar mijn benen vonden het super. Alsof ze in het ‘loopnirwana’ kwamen en een strijd aangingen met het bovenlichaam. Mijn geest ging zweven. Joehoe, wat is dit leuk ! Uiteindelijk heb ik de 5 km gelopen aan 9,4 km per uur. ‘U wint’ zei hij.

Yes ! Meer dan gewonnen zelfs, want nog nooit 5 km aan deze snelheid gelopen oftewel 6:23 min per kilometer. OK, jullie webloglopers lopen allemaal sneller, maar in acht genomen dat ik nog altijd niet 100 % ben vind ik dit toch goed. Een verbetering van voorgaande resultaten en voor mij ook het startschot om opnieuw verder te doen met Mario’s trainingen. Nu nog hopen dat ik zo gezond word dat ik ergens een loopwedstrijdje kan meepikken !