Collega A. tegen mij. “Ik ben weer begonnen met lopen. Ik had het gevoel dat ik minder kon relativeren, minder energie had,” dus ben ik weer beginnen lopen.
Collega N. “Ik wou dat ik dat ook kon, dat ik daar de tijd voor had”
Wij (om beurten) : maar de tijd die je aan het lopen besteedt win je weer. Want je hebt meer energie, je kan de dingen beter aan, je voelt je gewoon beter. Je gaat niet uitzakken in de zetel, je bent niet meer pompaf als je van het werk komt.
En zo werd er op het werk (weeral) gepraat over lopen. Er lopen heel wat collega’s en de niveau’s, snelheden en afstanden zijn even divers als er bij ons collega’s zijn.
Ik vind lopen al lang geen ‘hobby” meer maar een levensstijl. Ik zou uren kunnen schrijven over de ‘zegeningen’ van het lopen. Door het lopen ben ik rustiger geworden en dingen die voor het lopen ‘dramatisch’ leken zijn na het lopen lang niet meer zo erg. Tijdens het lopen lijkt het alsof alle negativiteit van mij afloopt. Het leven ziet er na het lopen zonniger, lichter en doenbaarder uit. Ik heb geen idee of dat voor alle lopers het geval is, maar ik hoor het toch veel.
Soms is lopen ook een vorm van meditatie. Ik loop dan door de prachtige natuur en zie vogels, of zoals gisteren de weg die bezaaid is met naaktslakken na een fikse regenbui. De geur van de regen die opdroogt, het vechten tegen de hagel of het welkome zachte briesje op een warme dag. Als ik al geen zacht eitje was, zou ik er één worden.
Naar verluidt krikt het lopen ook het zelfvertrouwen op. Natuurlijk is dat zo ! De overwinning van de eerste kilometer voluit lopen, dan de eerste 5. Als ik aan de Tien Mijl van Antwerpen denk, dan glunder ik nog. Grenzen verleggen. Ik las al eens van een slecht gezinde bloglezer dan al die webloglopers op zoek zijn naar zelfbevestiging en daarom maar hun resultaten op het net zetten. Ik denk van niet. Je ’strijdt’ niet met een ander, het gaat er niet om dat je iets kan dat een ander niet of minder kan, iedere loop is een overwinning op jezelf. Soms is het gewoon een overwinning op de zetel, soms is het een overwinning op afstand of snelheid. Maar het is altijd een overwinning op jezelf. Als lopers ontgoocheld zijn over hun loopprestatie (de amateurs toch) dan denk ik dat ze meestal ontgoocheld zijn om hun verwachtingen die ze over zichzelf hadden en niet omdat die andere beter liep. We (mag ik zo spreken ?) gunnen ieder ander een fijne loop !
En waarom toch bloggen over lopen ? Dat je wééral gelopen hebt ? Dat het fantastisch was of gewoonweg rot, dat het van geen kanten liep ? Omdat een mens zijn verhaal kwijt wil. Maar onder de webloglopers is er nog iets meer. Er bestaat echt wel iets als solidariteit. Ik mag nog zoveel lezers hebben op mijn andere blog, de webloglopers hebben toch nog iets extra’s. En wel op verschillende manieren. Ik krijg hier nu en dan woorden van moed en uitleg op mijn blog. Webloglopers zijn bijzonder aardig, ze motiveren je altijd !
Van prestatiedrang (tegenover een ander) of concurrentiezucht heb ik nog nooit iets gemerkt. Ik geloof dat deze webloggers gewoon willen dat iedereen plezier aan het lopen heeft. That’s all.
Omgekeerd leer ik ook veel van alle webloggers. Als ik geen zin heb hoef ik maar een paar logjes te lezen om ook weer de loopschoenen te pakken. Als mensen een PR lopen vind ik dat geweldig.
Webloglopers zijn aardige mensen. Dat is wel het minste wat van hen kan gezegd worden. Met de webloggers unite is trouwens de virtuele gemeenschap overstegen : dankzij onze rode T-shirtjes herkennen we elkaar, spreken we af waar ook ten lande (of buitenland). Dan loop je, zoals ik, in Gent en hoor je plots ‘Komaaaan Kaaaaat’ !
Wie kan dat nou zijn ? Een weblogger natuurlijk !
