Gisteren hoorde ik een raar geluidje in mijn beide knieën toen ik iets optilde van de grond. Het leek alsof ik op zo’n knarsend papier liep, maar ik stond met mijn blote voeten op de grond. Was het het badmatje ? Toch nogmaals proberen. Nu stond zonder mat tussen mij en de vloer en ik hoorde het geluidje opnieuw. Ritselend bijna.
De hele week heb ik de Tien Mijl ‘gevoeld’, maar niet in pijn. Ik voelde mijn spieren en mijn enkels, maar pijn deed het niet. Toch voelde ik intuïtief aan dat een weekje niet lopen (zie vorig postje) een goede zaak was. Maar mocht ik nu, een week later, wel lopen ? En wat is dat knarsend geluid ?
Omdat ik moeilijk kon beslissen koos ik voor de ‘middenweg’ : 5 km op de loopband. Dan had ik toch gelopen en maar werden de knieën minder belast. De eerste kilometer voelde ik overal pijntjes. Dan hier, dan daar. Maar geen enkel pijntje was erg en het duurde ook niet lang. Het leek eerder alsof de spieren en gewrichten zich weer ‘in positie’ moesten zetten. Na de 2de kilometer voelde ik dan ook niets meer. Ik probeerde de drang te weerstaan om nog eens echt snel te lopen (want korte afstand) en troostte mezelf met de gedachte dat ik nog wel een half uurtje op de fiets zou zitten ook, mét serieuze weerstand. Dat zou mijn conditie ook deugd doen en het is veel minder belastend.
Thuisgekomen voelde ik mij prima maar zou vandaag niet in staat zijn om 10 mijl te lopen. Dat brengt mij meteen bij de vraag of het verstandig is om donderdag 1 mei 15 km te lopen. Een ‘kleine 10 mijl’ dus. Tenslotte heb ik het voorbije jaar (en mijn voorbije leven !) nog maar 2 keer 16 km gelopen. In februari eens en vorige week. Riskeer ik iets als ik opnieuw meeloop ? Ik zie er niet tegenop, maar ik wil wel niet beginnen sukkelen met blessures.
Omdat Averbode bij wijze van spreken in onze achtertuin ligt kan ik ook de 15 km wandelen en zorgen dat ik ongeveer op hetzelfde tijdstip aankom als de lopers. Ik wil graag enkele loopwebloggers ontmoeten én supporteren.
Advies is welkom !
Update : we geven er nog een lap(je) op !‘
s avonds vroeg het liefje mij of ik nog zin had in een fietstochtje. Ik veronderstel dat Luik-Bastenaken-Luik er voor iets tussen zat. Alle sport is goed ! En zeker een goede fietstocht, want dan zou ik mijn knieën een beetje sparen. Het werd een tocht naar Averbode, op en neer en tussendoor een lekker ijsje !
Ik was blij met het tochtje van meer dan een uur. Op een bepaald moment haalde ik zo’n 27 km per uur en ik merkte dat ik het geweldig vond, maar voelde ook dat de angst om te vallen of ‘een ongeluk’ er dik in zat. Met een ‘koers’fiets heb ik die schrik nog veel meer, daar fiets je al sowieso sneller én lig je nog sneller plat. Dit ritje was met een gewone fiets. Gevaren alom in het rustige Hageland : auto’s die plots hun deuren openen (de nachtmerrie van iedereen die braaf of het fietspad rijdt), kinderen die plots op straat lopen … met een vaart van meer dan 20 km/u is een ongeluk zo gebeurd.
Die angst zal er niet onmiddellijk uit zijn, best wel spijtig, want ik doe het echt graag !
Lang leve de Garmin toch ! Een geweldig ding ! Een volgend ritje wil ik eens experimenteren met het navigeren !
