Een looptocht verkennen, daar kan ik mij nog iets bij voorstellen. Een studiedag verkennen, daar heb ik ervaring mee. Maar café’s verkennen ? Dat heb ik nog nooit gedaan. Toch was dit hetgene mijn avond van 17 uur tot nu (een half uurtje thuis, 22 u) gevuld heeft.
“Kent Kaat een café voor na de abdijtocht ? Het liefst met de mogelijkheid van een hapje en eventueel niet in de drukte”.
Naar Averbode reden we zonder problemen, dit kenden we nog. Ik zette vervolgens de GPS op en tikte Tongerlo in. Tongerlo Antwerpen of Tongerlo Limburg ?, vroeg de GPS. Ik keek het liefje aan. Hij keek al even onwetend als ik. Ik gok op Tongerlo Antwerpen, zei ik, want ik heb ergens ‘Westerlo’ gelezen, en dat ligt in Antwerpen. De GPS reed mijn autootje over vele bosrijke wegen en stopte midden de velden. “Bestemming bereikt”. Tja, dat heb je als je niets specifieks intikt. Dan maar een straat met ‘abdij’ zoeken. 8 minuutjes rijden, zei hij. Plots zag ik een grote omwalling en muren die enkel een domein als een abdij konden omheven. Gevonden ! Ik moet hier ooit geweest zijn, maar herkende niets.
Links zag ik een pater door de regen wandelen, over de straat vluchtten een paar eendjes naar de overkant. Voorzichtig rijden !
Toen kwam ik aan de hoofdpoort van de abdij. Knap ! In deze straat bevonden zich iets verderop twee cafetaria’s. ‘t Hof van Sooi en iets verder op nog iets. Wij stapten het eerste etablissement binnen. Ik opende een spervuur van vragen ‘patron’. Of hier donderdag veel volk zou komen ? ‘Massa’s ! En of hij ze dan allemaal kon zetten ? “Die lopers kunnen tegen een stoot, als het regent kruipen ze wel onder de paraplu’. “Zal het regenen ?”, opperde mijn liefje nog. ‘Dat weet ge nooit’, antwoordde de patron plechtig.
OK, dit zou kunnen maar druk zou het zeker worden. Verderop zag ik ook nog dat Sporta ook over een grote cafetaria beschikte, modern en op wandelafstand van de abdij.
Toch wou ik ook een alternatief ingeval ‘men’ (jullie !) zouden vinden dat het te druk is. We haalden de ouderwetse kaart boven en zochten naar iets in de geburen. We hadden Averbode, Zichem, Aarschot (meer onze regio) al geschrapt. Na 15 km lopen nog een kwartier of langer in de auto en is de sfeer misschien wel gebroken. Voor sommmige mensen zou de terugweg ook nog eens langer worden. We verkenden de hele buurt maar die bleek cafetarialoos.
Tot we een vrij grote café vonden ‘De Lindeboom’ genoemd, op een dikke 5 minuten rijden van de abijd. Gesloten ! Rolluiken naar beneden.
‘Maar er is licht !’ riep ik het liefje toe.
Ik klopte op de rolluiken en de patron deed open. Op z’n tafel lagen facturen en rekeningen. Hij was duidelijk bezig met z’n boekhouding. “Bent u donderdag open ?” vroeg ik. “Ja hoor”, zei hij. Eerste voorwaarde al vervuld. En hebt u ook iets te eten ? – Macaroni (€ 5) , croc’s, worstebroodjes enzovoort… Misschien wel 10 macaroni’s, maar zeker 40 crocs ! Ik zei dat ik misschien met een paar vrienden langs zou komen. Maar dat ik het niet zeker wist. Geen erg, zei hij, en gaf me zijn handgeschreven adres.
De rest, de rest is aan de coach. Kaat heeft gewerkt en Kaat gaat nu slapen. Morgen nog een even werken en dan nog een lange tocht naar West-Vlaanderen over en weer.
En dan, dan abdijentocht ! Wat daarna volgt, laat ik over aan anderen !
Averbode ligt in mijn (
Gisteren hoorde ik een raar geluidje in mijn beide knieën toen ik iets optilde van de grond. Het leek alsof ik op zo’n knarsend papier liep, maar ik stond met mijn blote voeten op de grond. Was het het badmatje ? Toch nogmaals proberen. Nu stond zonder mat tussen mij en de vloer en ik hoorde het geluidje opnieuw. Ritselend bijna.
