Een PR gelopen op de 10 Km ! zaterdag 23 januari 2010

Ik heb schrik van de 10 km wedstrijden omdat ze me niet goed bekomen. Ik had in Mechelen héél slecht gelopen, ondanks goede voorbereiding. Met slecht lopen bedoel ik trouwens niet op de eerste plaats de tijd. Slecht lopen is voor mij het gevoel krijgen dat het echt niet gaat en dat je jezelf aan het martelen bent. Mechelen was in september. De vorige 10Km was in Geel, die was reuzeleuk dankzij de aanwezigheid van heel wat webloggers en Dirk die mij de eerste helft gehaasd had en Jess die mij er de tweede helft doorpraatte. Maar het was stikheet toen, en ondanks het feit dat ik het leuk vond omwille van de webloggers had ik iets van : Jézus, wat is dit afzien ! (*)

Vandaag zou ik anoniem (haha) meelopen in Lier, 10 km. Ik heb nog wat getwijfeld om toch de 5K te lopen maar goed, als ik in april de 10 mijl wil lopen ga ik toch eens moeten buitenlopen in wedstrijdomstandigheden. Trouwens, was het al geen màààààànden geleden (van oktober !) dat ik nog eens buiten gelopen had, verwend nest als ik ben en naar de loopband op de zolder trek ?
Goed, ik schreef me in en zag geen bekenden. Misschien was dat een voordeel. Bij de start zette ik mij helemaal achteraan. Ik dacht : we gaan voor die 10 kilometer en niet voor de snelheid. We gaan NIET voor de frustratie. We gaan hier genieten en het op het gemakske doen. We gaan hier NIET binnenmonds vloeken en de loopsport allerlei lelijke namen toewerpen. Dus liep ik op het gemakje achteraan. Lopers zijn sportief en er zou mij niemand uitlachen, zeker in Lier niet, ‘t is daar een goeie ambiance. Ik zette me achter een koppel in fluovest en dacht ‘die hou ik vast’. Maar die leken te vertragen en ik stak ze voorbij. Toen had ik iemand anders op het oog : volgen ! Maar weer leek die te vertragen (door de afstand ?) en die stak ik ook voorbij. En nog een. En nog een. Ik liep op het gemakske en zag helemaal niet af. Alleen de laatste 2 kilometer moest ik mezelf een beetje motiveren. Maar ik vond gelukkig 2 tetterende vriendinnen en die zorgden ervoor dat ik mijn tempo bleef houden. En toen was het gedaan. Tenminste, dat dacht ik, want ik ben gestopt bij de man die de namen afriep en toen bleek dat ik nog zo’n 100 meter moest lopen.

Volgens Garmin heb ik netjes 9,5 km per uur gelopen en dat is een PR ! Want het vorige stond op 9,4. Maar die vorige heb ik vloekend gelopen en mezelf verwensend dat ik meeliep. Dus is het niet alleen het cijfer dat me plezier doet. Liever een lagere snelheid en genieten dan een hogere snelheid en kapot zijn.

Ik besef meer en meer dat ik geen loper ben. Deze keer was het genieten maar dikwijls is het toch afzien en op de tanden bijten. ‘Waarom doe je het dan ?’ vroeg mijn liefje gisterenavond. Ik weet het niet, om het gevoel achteraf, omwille van het feit dat de overwinning van iets te doen waar je veel moeite moet voor doen misschien groter is dan een overwinning die gemakkelijker gaat.
Voor deze wedstrijd heb ik niet speciaal getraind. Ik ben wel redelijk wat aan het sporten de laatste weken, fietsen, zwemmen en lopen. Het is een combinatie die mij prima bevalt.

weekverslag zondag 17 januari 2010

2/3 … of 3/3 ? Dit is de ‘uitslag’ van Garmin  !

• aantal keren per week gesport : 133 % (dus meer keren gesport dan voorzien !)
• aantal kilometers gelopen in de week : 100 %
• aantal uren gesport : 56 % (ik heb het langlaufen niet meegeteld, heb niet zoveel gedaan !)

Ik ben tevreden ! De voorbije week heb ik één  programma op onze nieuwe hometrainer afgewerkt, met behoorlijk wat kracht, ben ik 2 keer gaan lopen (1x 7 km en 1x 8 km, zie FB) en heb ik ook opnieuw gezwommen. Tussendoor ook via het werk langlaufen, maar eigenlijk meer gekletst dan iets anders, dus dat telt niet.

Het aanleren van een goede crawl (of freestyle of vrije slag) is moeilijker dan ik dacht maar ook wel uitdagend. Het gaat hem echt om ‘goede’, want ik krijg mijn lengtes wel gezwommen en ga vooruit, maar absoluut niet economisch en met veel te veel moeite én veel te traag. Over mijn eerste zwemles heb ik de vorige keer bericht, de tweede kon ik al niet gaan wegens het langlaufen.  Toch heb ik het zwembad gezien en flink geoefend. Het is super om collega’s te hebben die LO gedaan hebben waarvan er zich dan nog eentje gespecialiseerd heeft in atletiek en een paar andere in zwemmen. (Verder ook nog eentje in bewegingsleer en dans !).
Ik sprak de collega-zweminstructor aan om mij te helpen bij de crawl. Uiteraard gebeurde dit ‘op het droge’ maar ik moet eerlijk zeggen dat ik méér geleerd heb van de uitleg ‘op den droge’ dan op mijn voorbije les in het water waar ik eigenlijk ‘als een kieken zonder kop’ gezwommen heb omdat ik de oefeningen wel deed maar niet door had wat de bedoeling was.

De beste tip die mij al enorm veel winst opbracht was het zo ver mogelijk rekken van het lichaam. Mijn collega zei ‘je moet je zo groot mogelijk maken, zo ver mogelijk je arm reiken’. Dat was een simpele maar zeer sterke tip. Toen ik vrijdag de theorie in praktijk bracht en enkel dacht ‘zo ver mogelijk reiken’ merkte ik dat ik al heel wat beter zwom. Ik heb nog massa’s tips gekregen maar zoals mijn collega zelf zei : niet teveel in een keer, anders lukt het toch niet. Maar voor wie ook bezig zou zijn : ik vond dit een heel goede tip. Evident wellicht, maar toch efficient !

o boy ! dinsdag 5 januari 2010

Ik dacht dat ik kon zwemmen. Ik kan ook zwemmen. Met gemak een uur en meer. En op redelijke snelheid. Tot ik aan  vrije slag oftewel crawl moet beginnen. Dat ging slecht dacht ik. In de zwemclub (lang geleden) zeiden ze altijd dat ik heel economisch zwom. De schoolslag dus. En dat ik daarom uren kon doorgaan. Dus deed ik dat. Schoolslag. En nu en dan eens borstcrawl.
Maar goed, in de krant stond dat onze stad een cursus zwemmen gaf. Ik had ook al de brochure gekregen en een flyer. Het ging altijd over dezelfde les maar wel met verschillende omschrijving. De ene keer noemde het zwemles voor volwassenen borstcrawl, de andere keer noemde het ‘vervolmaking borstcrawl’. Tja. Dit is echt wel meer dan een nuanceverschil ! Maar op alle papiertjes stond : voorwaarde = 25 meter crawl kunnen zwemmen. Dàt zou ik kunnen en dat kàn ik.

Na een hectische rit van het werk naar het zwembad (ik was verkeerd gereden !) was ik om 18 uur aan de inschrijftafel al waar ze mijn naam niet terugvonden. Geen erg. 120 euro, zei de man. Ik had 110 euro bij, want op het papiertje had ik gelezen 90. Maar dat is de tarief voor kinderen en nee dat stond er niet bij, maar goed. Ik had dus geld te kort bij. Geen erg zei de man, dat betaal je maar de volgende keer.

Ik repte mij naar ‘mijn lerares’ en ‘onze 3 banen’, want de rest van het zwembad was vol kinderen onder de 8 jaar. Ik denk zelfs dat het allemaal kleuters waren, maar ik ben bijziend, zodoende. Nadat ik de hele dag had doorgebracht bij pubers kwam ik hier in het lawaai van een massa kleuters terecht. Waarom ook niet. En toen kwam het Eerste Bevel : als opwarming gaan we 100 meter crawl zwemmen op een goed tempo. O jee. Dat noem ik nu eens ‘in het water gooien’  ! (En zien wie verdrinkt !). Ons klasje telde 6 mensen, 4 vrouwen, 2 mannen. Niet opgeven dacht ik, maar ik was al doodmoe na mijn 100 meter crawl ‘op tempo’. Vervolgens een poolboy tussen de dijen en een beweging in het water maken die ‘voeling met het water’ betekende. Het kwam er op neer dat je moest doen alsof er een juk op je schouders lag, je mocht enkel je onderarmen bewegen. Weer 4 lengtes. En dan hup zoveel lengtes met de benen (en plankje), zoveel met de armen (poolboy) en zoveel met het plankje op je buik. Ik ben net niet verdronken denk ik. Dat was o zo lastig. Gelukkig vond iedereen dat.
Maar toen was volgens De Lerares de zware arbeid voorbij en zouden we ‘conditietraining’ doen. Geweldig ! Iemand die 10 km kan lopen en goed kan zwemmen gaat hier toch niet door de mand vallen bij een conditietraining van een kwartier zeker ? Ha ! Maar wat was buiten De Lerares gerekend. 2 lengtes crawl op anderhalve minuut, de volgende twee op een minuut en dan de volgende twee nog sneller en nog sneller. Niet stoppen tussendoor !
Maar na 4 lengtes lag de groep op apegapen. Pampus. Verloren. Op Sterven Na Dood. Dat zag De Lerares en gaf ons 10 seconden rust.
En dan hup : weer vooruit !

Het is een wonder dat ik dit nog kan schrijven. Een mens zou al verlangen om te lopen

we doen ons best ! maandag 4 januari 2010

sportvoornemens zondag 3 januari 2010

Het is een heikel iets : je voornemens voor het jaar opschrijven wetende dat iedereen het ook kan checken. Zoals die van vorig jaar bijvoorbeeld. Laat ik dus eerst die van vorig jaar bekijken

• meer wedstrijden lopen, minstens 10 : haha, gelukt !
• meer 10 km wedstrijden lopen : toch 3 en ik kwam van nul ! Lier – Geel – Mechelen
• versnellen : ik heb 2 keer een PR gelopen op de 4 km ! Dus gelukt !
• de 10 Mijl lopen : niet gelukt. Ik heb veel te veel energie gestoken in de eerste challenge van Nike. Wat trouwens ook leuk was !
• meer zwemmen : gedaan !
• fitnessruimte uitbreiden : gedaan !

Voila, al bij al valt dat dik mee.

Mijn doelstellingen voor het komende jaar konden eigenlijk dezelfde zijn. Hoofddoel is blijven lopen en blijven sporten. Ik vind mezelf nog altijd geen echte loper, maar ik geniet wel van alle cardiosporten ! De PR’s interesseren me minder, maar wat progressie is graag meegenomen. De 10 Mijl staat opnieuw op mijn agenda, met als doelstelling : genieten en uitlopen.  Overmorgen (dinsdag) krijg ik al mijn eerste les ‘vervolmaking crawl’.  Ik zie ook uit naar langere fietstochten. Iets wat vorig jaar niet bij mijn verwachtingen stond omdat ik toen niet wist dat ik een koersfietsje zou krijgen !

En die triathlon dan ? Alles wat nieuw is maakt mij zenuwachtig. Maar in Mol vond ik het daar fantastisch en het is zeker niet onmogelijk.

Ondertussen leer ik mezelf beter kennen en dat heeft veel, heel veel voordelen. Ik ben minder zenuwachtig en ik kan al bij de webloggers lopen zonder schuldgevoel. Ik zal nooit zo goed en zoveel lopen, ik heb ook dat ‘kaliber’ niet. Soms ben ik wel jaloers om zoveel passie voor het lopen. Ik heb dat niet. Ik heb vele passies, en sporten is er een van. Er zijn dingen die mij kunnen motiveren als bijvoorbeeld de ‘Doelstellingen’ via het Garminprogramma. Ik blijf zeker wedstrijden lopen, omdat ze me meestal een kick geven om verder te lopen. Ondertussen heb ik (gelukkig) ook geleerd dat je een slechte wedstrijd (zoals in Mechelen) ook te boven komt, zeker als een weblogger de laatste kilometer met je wil lopen!

Geen grote ambities dus, of toch nog eentje dat ik niet mag vergeten : nog eens de webloggers ontmoeten. Dat zal wellicht in Mol zijn of wie weet ergens in Nederland, want er zijn daar toch ook kortere afstanden dan onmiddellijke en halve marathon ? 10 km zou mooi zijn voor mij.

PS : en ik blijf bloggen, en blijf op Facebook. Soms is Facebook veel handiger en voor de hand liggend voor korte impressies, maar zo nu en dan een verslagje is dan weer beter op een blogje.  Wie vandaag op Facebook zat, heeft gezien dat ik ook (eindelijk !) al de eerste kilometers van dit jaar achter de rug heb !

lang weggeweest … zondag 27 december 2009

Ik las in Runnersworld dat de loopbloggen het een beetje moeten afleggen tegen Facebook. FB gaat sneller en er komt sneller feedback. Dat kan ik best geloven, het lukt ook niet altijd om over een loopje echt veel te schrijven. Maar om de loopblog helemaal af te schrijven ?
Vandaag liep ik nog eens 10 km (a 6:20) op de loopband, veel vlakker kan niet . Ik deed het omdat ik dit jaar NIET ingeschreven was voor de corrida van Leuven nadat ik gezien had dat er gigantische hellingen inzaten. Lees maar de blogjes van de wel moedige lopers !

In tegenstelling tot precies vele lopers (die ik heel erg benijd) loopt mijn hoofd tijdens het lopen niet leeg. In tegendeel, het stroomt meestal vol met wat ik nog moet doen. Dan begin ik mij ook nog op te jagen en tja … Voor een deel komt dat omdat ik meestal hetzelfde parcours loop, ik loop het bijna met mijn ogen dicht !
Op de loopband lukt het mij makkelijker om lang te lopen omdat ik soms zo kan kijken naar een film of serie dat ik vergeet dat ik loop. Dat zal voor lopers echt wel een ketterij zijn. Of liever : ik vergeet de inspanning, is dat iets aanvaardbaarder ?
Dat komt eigenlijk allemaal goed uit, want ik ben geen televisiekijker, vind dat verloren tijd, maar lopen en naar een goed programma kijken vind ik o zo’n winst. Want ik hoef mij niet schuldig te voelen dat ik mijn tijd verdoe aan televisie en ondertussen heb ik nog eens een trainingske gedaan ook.

In diezelfde Runnersworld las ik ook dat er in januari nog een natuurloop is in Lier. Ik heb daar goede herinneringen aan. Misschien loop ik nog eens mee, dat is dan meteen verandering van parcours. Maar weer : rustig aan lopen, gewoon voor ‘t genieten !

Zumbamarathon… 2 uur fun ! zaterdag 7 november 2009

 

Er wordt nog weinig geblogd … het komt er niet echt van. Sporten gebeurt gelukkig wel nog en dat is toch het belangrijkste ! De zumbamarathon verliep … veel gemakkelijker dan ik had gedacht. Komt het door de vakantie, was het minder zwaar … geen idee, maar ik denk dat mijn hartslag maar zo’n 115 -120(*) was. Het was een duurtrainingske, eigenlijk vooral 2 uur pure fun !

 

(*)Het eerste kwartier registreerde Garmin waarden onder de 50. Gezien mijn HS in rust 65 is, kan dit niet.  Gemiddeld rekende hij 105, ik denk dat het dus eerder 115/120 zal geweest zijn.

Doel : genieten ! zondag 25 oktober 2009

De voorbije week  is er niet veel gesport. Ik vreesde zelfs dat ik de week zou moeten afsluiten met ‘mijn loopactiviteit heeft zich beperkt tot het afprinten van het nieuwe schema van Mario !’, maar oef, dat is net niet het geval !
De reden van het weinig lopen is simpel : een rare buikgriep. Raar, want volgens de dokter had ik die maar ‘brak die niet uit’. Daar snapte ik niets van, want in plaats van toerkes buiten te lopen heb ik deze week veel toerkes richting toilet gedaan en de buikkrampen waren niet van de poes. Doorslapen ging ook al niet.

De lichtpuntjes waren dan ook echt het sporten. Zo heb ik mij deze week lekker uitgeleefd op de zumba. Ik was wel eens benieuwd wat dat zou geven als hartslag en kwam tot het volgende :

evolutie hartslag zumbasessie 1 uur

Mijn hartslag in rust is 65 dus is zumba niet niets. De gemiddelde hartslag op deze zumba was 123. Dat is ongeveer 25 hartslagen lager dan een duurloopje van dezelfde tijd. Dan zal ik op zo’n 145-150 stranden denk ik, tenminste als ik het gewoon op mijn gemak loop en niet ga ‘crossen’.  Anderzijds worden bij de zumba wel veel meer spieren aangesproken dan bij het lopen. Dat voel ik genoeg de dag erop !
Ik vind het een heerlijke afwisseling en zoals al veel gezegd, sporten doe ik graag maar altijd hetzelfde gaat mij gauw vervelen, dus vind ik dat een prima afwisseling ! Na een half uurtje is er een pauze van welgeteld 2 minuten, en dat kan je in de grafiek ook goed zien !
Omdat het zo leuk was heb ik mij meteen ingeschreven voor de zumbamarathon op vrijdag 6 november. Dat zal niet minnekes zijn !

Deze week kreeg ik ook mijn nieuwe schema van Mario. Ik heb zo’n dikke maand zonder schema gelopen en dat was best fijn. Gewoon lopen zoals ik zin had, al volgde ik toch wel veel ‘principes’ van Mario : op zondag een duurloopje, dan weer een kort tempoloopje… Maar geen wissellopen en intervallen, dat is er niet van gekomen. Het schema komt echt weer op tijd, want ik wist niet meer wat uitvinden en ja, gericht trainen is echt wel belangrijk.

Na 2,5 jaar lopen weet ik wel steeds beter wat mijn ambities zijn. Gelukkig ! Zo staat het genieten echt voorop ! Wedstrijden zijn er voor mij niet om een PR te lopen ( met alle respect voor wie dat wel doet, véél respect zelfs !) maar om te genieten. Ik zie ze als een vorm van beloning voor het trainen. Toen ik mijn schema aan Mario vroeg zei ik het zo :” liever een tragere wedstrijd maar genieten, dan één frustratieloop“. Een genietwedstrijd betekent immers dat ik zin blijf hebben in het lopen, een frustratieloop doet de motivatie om nog verder te lopen sterk dalen.
Geen snelheidsplannen hier dus, maar wel : genieten van de 10 mijl in Antwerpen, een tussenstopje in Leuven (de corrida) en een gezellig loopje in Mol (Zilvermeerloop).  We gaan dus genieten !

Ondertussen heb ik al het eerste loopje van het schema gelopen en dat viel best mee !

 

oef ! (2) Mechelen doorgeslikt ! zondag 18 oktober 2009

Aan Dwars door Mechelen had ik echt een slecht gevoel overgehouden. Behalve de laatste kilometer met Slakje, leek het alsof ik nog nooit 10 kilometer had gelopen en het liep van geen kanten. Uit pure frustratie heb ik geen 10 km gelopen. Wel nog andere duurtraningen gedaan (in de hoop dat bv. anderhalve uur op de koersfiets ook een beetje goed is) maar geen 10 km.

Vandaag, exact 3 weken later wou ik mij nog eens wagen aan de 10 km. Om niet opnieuw gefrustreerd te raken (want iedere frustratie is toch een hap van van mijn motivatie weg) nam ik mezelf voor om een duurloop te laten zijn wat hij moet zijn : trager dan een korte loop, doelstelling : uitlopen en genieten. Ik probeerde mezelf te verbieden om nog naar de Garmin te kijken. Als ik deze 10 zou kunnen lopen zou ik weer gelanceerd zijn voor volgende (langere) duurlopen. Als dit ‘normaal’ verliep zou ik gemotiveerd zijn om nog langer te lopen. Gisteren had ik eindelijk zo’n houdertje voor mijn Ipodsensor gevonden, dus kon ik met m’n Ipod lopen. Ik vind het zo spijtig dat de schoenen die ik van Nike kreeg, zelfs na looptest op zo’n band, blijven blaren geven. Maar goed, nu kan ik de Ipod toch gebruiken !

De duurloop is perfect gelukt, ik heb gewoon rustig 10 kilometer gelopen en mij van geen snelheid iets aangetrokken. Thuis bleek … dat ik deze 10 km sneller gelopen heb dan de wedstrijd van Mechelen, ondanks het feit dat ik geen heuvels geweerd heb (Mechelen is plat) en dus NIET naar de Garmin gekeken heb.
Ik heb geprobeerd om zeer bewust op mijn loophouding (en passen) te letten en vooral zo soepel mogelijk te lukken. Dat lukt mij bij sommige stukken bijzonder goed, het lichaam is minder gespannen. Maar zoals al veel gebleken is, er is nog veel werk aan de winkel, ook in het hoofd !

Vandaag toch weer een kleine stap gezet ! Content !

O ja, een eekhoorn liep anderhalve meter met me mee ! Van ‘hazen’ gesproken !

 

oef ! vrijdag 16 oktober 2009

Deze avond kwam ik doodmoe terug van een bezoekje aan Kai Mook in Antwerpen. Het thema van de dag was ‘voortplanting’ en ik mocht het allemaal aanhoren : de reproductie van al wat beweegt op onze aarde, van pantoffeldiertje, over zeeanemonen naar vissen en vogels tot we uitkwamen bij de mens. Kai Mook paste netjes in het plaatje ! Best leuk om voor je werk een dag in de Zoo te vertoeven, ik zie er ieder jaar naar uit, al moet ik ook zeggen dat het ook best vermoeiend is. Mijn enthousiasme werd spijtig genoeg niet altijd door het jonge volkje gevolgd…

Toen ik thuiskwam stond mijn verstand echt op nul en in mijn hoofd bleef het ‘geroezemoes’ duren. Normalitair stond het zwembad op het programma, maar ik zag er zo tegenop om weer het huis te verlaten. Ik kan immers o zo genieten van thuis te zijn bij manlief en de kinderen. Ik hoef daarom niet eens continu met hen te praten, gewoon de wetenschap dat ze in de buurt zijn vind ik fantastisch !

Dan maar sportkleren aangetrokken en richting zolder gestapt. Na de voorbije trainingen zat de schrik voor de loopband erin. Ik had zelfs schrik dat ik nooit meer zou genieten van de loopband omdat ik altijd zenuwachtig zou blijven en angstig dat ik tegen de muur zou plakken (ha !). Ik liep eerst een kleine kilometer aan zo’n 9,7 per uur merkte dat ik er toch vertrouwen in kreeg. Het is dus gewoon een kwestie van wennen geweest want na die kilometer zette ik de snelheid op 10,2 per uur voor de volgende 4 km. Die gingen echt goed en ik genoot ! Oef ! Ondertussen had ik Heist opgezet, een film over een overval met Gene Hackman. Het was niet echt een boeiende film en maar goed ook, want ik heb toch redelijk naar de loopband gekeken om geen evenwicht te verliezen.
Na de 5 km heb ik nog 20 minuten op de crosstrainer ‘gewerkt’, en wel aan een goed tempo.

Allemaal goed voor zo’n 50 minuten cardio, … en van die vermoeidheid waarmee ik thuiskwam is niets meer te bespeuren !