Dwars door Mechelen

Ergens begin augustus heb ik er weer een serieus gedacht van gemaakt. Minimaal 3 keer lopen per week en een schema voor Dwars door Hasselt, de 10 km. Ik koos voor een schema van Garmin zelf en opteerde voor ‘Lopen op hartslag’. Tien kilometer in Hasselt ergens in oktober, dan zou 5 km in Mechelen, zo’n 3 weken voor Hasselt, ook wel lukken. Goed plan dus : methode en doel !

Maar omdat ik eigenlijk nooit gestopt was met lopen (gewoon niet meer zoveel) en al zeker niet met sporten (dat in de zomervakantie altijd piekt in volume), was het eigenlijk geen probleem om snel weer aan 5 km te zitten. Nog lang voor Mechelen in zicht was liep ik die weer zonder veel inspanning, zij het niet al te snel, maar daar wil ik mij geen zorgen in maken.

Omdat ik ook bewust met tijd wil omgaan was de rekensom al gauw gemaakt : naar Mechelen gaan zou mij een halve dag kosten. De weg naar Mechelen (45 minuten, enkele rit,  in het beste geval) parkeren, inschrijven, wachten op de start (je moet toch ook een beetje op voorhand zijn) en dan ook weer terug van Mechelen Centrum naar de parking aan de rand van de stad, enzovoort. Mechelen als wedstrijd is oké, zeker de 5 km is gevariëerd (ik liep er zowel de 5 als de 10 verschillende keren), maar deze morgen – met een stralende zon – besloot ik dat het Dwars door Rillaar zou worden. Vertrokken vanaf mijn huisdeur,  meer gelopen dan de 5 km, douche en al, het heeft mij alles samen 1 uur gekost.

En laat ik maar meteen zeggen : Rillaar is ook schoon én ik had er alle wegen voor mezelf, hélemaal ! En supporters waren er ook !

Plaats genoeg voor mij !

Plaats genoeg voor mij !

 

Trouwe supporters !

Trouwe supporters !

 

Start to Walk : voor wie (flink) wil wandelen

Ondertussen wandel ik al flink wat jaren naast het lopen, fietsen en zwemmen. Over de voordelen ga ik het hier niet hebben, maar gewoon wat tips voor wie wil (beginnen met) wandelen.

Waar en hoeveel te wandelen ? Drie tips !

  1. Het makkelijkst is natuurlijk om te wandelen in je eigen dorp/stad. Via Open Fietsmap leer je de kleinste wegeltjes kennen, sommige heb ik jaren voorbij gelopen tot ik ze op deze kaart zag staan. Laat je niet misleiden door ‘fiets’ map, er staan evengoed tal van onverharde wegen door akkers op. Voordeel : dichtbij en je bepaalt zelf je afstand. Je kan deze kaart ook gebruiken om wandelroutes te downloaden op je wandelGPS of smartphone, maar dat hoeft zeker niet.
  2. De wandelknooppunten. Heel wat streken kennen wandelknooppunten die volgens hetzelfde systeem werken als de fietsknooppunten. Een kaart kopen kan handig zijn maar hoeft helemaal niet. Druk de nummers af via de site (of schrijf ze over).
  3. Aktivia. Via de wandelagenda vind je waar er ten lande (en soms ook Nederland) wandelingen georganiseerd zijn door wandelclubs. Het systeem werkt als volgt : je gaat naar de startplaats (zie site), schrijft je in (1 tot 2 euro) en je kiest een van de voorgestelde afstanden. Er is een vrije start, meestal van 7 tot 15 uur. De afstanden variëren van 3 tot boven de 50 km. Zo wat alle organisaties hebben verschillende afstanden. Ook al wordt dit door wandelclubs georganiseerd, je hoeft geen lid te zijn. Soms betaal je als niet-lid een halve euro meer. Er zijn meestal ‘rustplaatsen’ voorzien waar je tegen zeer democratische prijzen soep, drank en een broodje kan kopen. Omdat je vertrekt wanneer je wil, wandel je in principe alleen, maar ook weer niet, want deze wandelingen kennen veel deelnemers.
    Veel gemak hier (want je hoeft niets voor te bereiden) en je bent ook gerust : mocht er zich iets voordoen dan ben je niet moederziel ergens ten velde. En veel proviand hoef je ook al niet mee te doen, al is het daar helemaal oké om je eigen boterhammen en drank mee te brengen.

Uitrusting

  1. Wandelschoenen.  Het echtgenootje en ik wandelen al jaren en onze ideeën over wat de beste wandelschoen is (laag of hoog) zijn heel verschillend, wat er alleen maar op wijst dat je wat moet zoeken tot je die schoen vindt die voor jou het beste is. Zelf heb ik al jarenlang twee paar : lichte zomer wandelschoenen die niet waterdicht zijn en waterdichte zwaardere. Als je kilometers lang in de regen loopt en je schoenen zijn niet waterdicht, dan krijg je snel blaren. Maar gelukkig regent het niet altijd ! Ik wandel steevast met speciale wandelsokken, bij lange afstanden en warme temperaturen zeer welkom, ook al om blaren te vermijden.
  2. Ik draag een klassieke trekkingbroek, puur voor het gemak. Door te ritsen kan ik ze korter maken. In de zakken kan ik makkelijk iets kwijt.  Het lief zweert dan weer bij een jeans, iets wat ik absoluut niet wil dragen wegens gevaar van schuren en te strak. Kortom : iets dat makkelijk zit !
  3. Laagjeskledij : niet zoals bij het lopen. Zweetabsorberend. Ik geef onmiddellijk toe dat hier ook de ‘huisvrouw’ in mij spreekt. Dergelijke kledij hoeft niet gestreken en dat vind ik een groot voordeel.
  4. Regenkledij. Dit is lange tijd een moeilijke geweest en wij hebben tal van outfits. Lange tijd heb ik dit gedragen (zij het in een vrolijker kleurtje).

    Het voordeel is dat je in principe ‘goed ingepakt’ bent en je beide armen nog vrij hebt, in tegenstelling tot een cape. Wanneer het lang regent of wanneer ik weet dat de kans groot is dat het lang zal regenen dan gebruik ik dit nog.

    Maar in de zomer kan het soms regenen en een kwartier later is daar de volle zon weer en dan weer regen enzovoort. In de zomer draag ik meestal een cape (Ikea). Tijdens de Vierdaagse van de IJzer heeft deze me helemaal overtuigd.

    Het voordeel zit in de snelheid van aantrekken. Zo’n poncho gaat overal over : ook over je rugzak. Soms heb je plots ‘volle bak regen’ en dan zit je als het ware in je eigen ‘tentje’. Je zweet er minder in dan in de voorgaande die toch strakker rond je armen zit. Je kan zonder problemen aan je heuptas (om er iets uit te halen) als je die draagt.

    Het lief en ik combineren onze regenkledij al jarenlang met een regenhoed. Zo’n kap als hierboven belemmerd wel wat het zicht blijft ook niet zo goed zitten.
    Deze (Decathlon) vinden wij de max :

  5. Rugzak of heuptas ?
    Bij lange tochten zweer ik bij een rugzak. Het voordeel is evident : er kan meer in. Nu zijn er tal van rugzakken en ook hier zijn er een heleboel de revue gepasseerd. Ondertussen zweren we bij deze

    Vooreerst is er verluchting voorzien tussen je rug en de rugzak. Verder zijn er aan de zijkanten zakjes voor je flesje water. Met een beetje oefening neem je zo’n flesje uit de rugzak zonder dat je je rugzak uit moet doen. Er is een stevige heupgordel : bij lange afstanden echt wel nodig. In de heupgordel bevindt zich een klein zakje, prima voor wat centen, je fototoestel of GSM. Daar kan je dan weer bij zonder de rugzak uit te doen. Wij zijn geen Nordic Walking wandelaars, maar de rugzak is voorzien voor het hechten van stokken, mocht je dit willen. Verder is er een regenhoes voorzien.

    Bij korte < 20 km tochten ga ik voor de heuptas, want hoe goed zo’n rugzak ook is, ik heb liever mijn rug vrij. Het voordeel van een heuptas is dat je aan alles goed kan. Je hoeft dus niet te stoppen. Heuptassen bestaan er in allerlei formaten, die van mij is nogal redelijk groot. Ik kan er mijn regenkledij in kwijt en ook mijn boterhammen en water. Digitale aparatuur krijgt extra bescherming (vooraan).

Maar in alle eerlijkheid : met stevige schoenen en goedzittende kledij kom je al een heel eind !

Dertig !

Gisteren wandelde ik mijn 30ste Aktivia-wandeling van dit jaar, goed voor een totaal van 375 km(*) – goed voor zo’n gemiddelde van 12,5 km per wandeling. Dat laatste klopt wel helemaal, want zo’n wandelingen doe ik het liefste op zaterdagvoormiddag en ik wil graag tegen 12 uur terug thuis zijn. Met een gemiddeld wandeltempo van zo’n 5,5 km per uur lukt dat prima zonder dat ik extreem vroeg moet opstaan.

Toch waren er dit jaar ook al enkele +20 km wandelingen, bijna allemaal in Nederland denk ik, en de kortere, die moet ik helaas helaas volledig op conto van mijn niet zo sportieve echtgenootje schrijven. (Tja, hij probéért en beter een korte afstand dan geen, denk ik dan).

Gisteren wandelde ik samen met onze noorderburen in Bergen-Op-Zoom. De wandeling volgde tradtioneel rustige paden maar ik zag toch vooral gemiste kansen. Zo liep de route hoofdzakelijk op het verharde pad naast de bossen; terwijl er evengoed wandelpaden in de bossen waren. Misschien was dit een bewuste keuze om de toegankelijkheid zo groot mogelijk te maken. Bij Bergen-Op-Zoom had ik ook aan ‘water’ gedacht (zie kaart), maar de organisatoren kozen duidelijk voor het bos. Ik ben niet bekend met de omgeving van Bergen-Op-Zoom, misschien lijkt wandelen langs het water logisch maar is het dat in praktijk niet.

Bergen op zoom

Verder was er niet veel verschil met de wandelingen in België, wellicht omdat de wandelclub, De Wandelende Krabben, aangesloten waren bij Aktvia.

Omdat ik nu eens niet tegen de middag terug hoefde te zijn, reed ik na de wandelingen een paar kilometer richting centrum om dit stadje te verkennen, altijd een leuke toemaat bij zo’n wandelingen trouwens, je komt op plaatsen waar je anders zal niet zou gaan.

Bergen-Op-Zoom was een bezoek meer dan waard ! En zeker al omdat er allerlei festiviteiten in de stad waren. Ik ben al benieuwd waar de volgende Aktivia-wandeling me brengt.

IMG_20140920_141658[1]

IMG_20140920_153308[1]

(*) zonder de knooppuntwandelingen gerekend

Het nieuwe werkjaar

Eind augustus betekent einde vakantie maar ook de verrassing van een nieuw werkrooster. Ik werk dan wel niet voltijds, het is toch nieuwsgierig afwachten op welke dagen ik zal moeten werken en of mijn werken verdeeld wordt op vele halve dagen of juist niet.

Gelukkig doet iedereen heel hard zijn best bij ons op het werk om het rooster zo goed mogelijk te maken, rekening houdend met zowel de leerlingen als de collega’s.

Vorig jaar was ik vele uren op school zonder lesopdracht, het waren gaten van 2 tot 3 uur. Tussendoor naar huis gaan was geen optie met minimaal 45 minuten werkverkeer voor 1 rit. Het werd dan maar lopen en een abonnement op de fitness tijdens de daluren.

Dit jaar heb ik meer geluk. Op woensdag hoef ik geen les te geven en laat het nabije zwembad nu toch wel beslist hebben dat ze voortaan om 9 uur open zijn. Geen scholen te bekennen en ook weinig volk. Heerlijk is dat. Ik begin ‘s morgens vroeg aan mijn werk en stop tegen 11uur.  Heerlijke beloning, zo’n zwemtraining zonder veel volk in het zwembad.

Geen groot zwembad, maar als je maar met zo’n vijftal mensen bent is het regelrechte luxe ! (foto http://www.triatlonwedstrijden.be)

Het lief wou het dit jaar wat sportiever aanpakken en kocht een elektrische fiets.  25km op en 25km terug via de Hagelandse Heuvels. Aanvankelijk dacht ik je bij zo’n fiets niet echt moest duwen. Verkeerd gedacht ! Het is merkelijk minder inspannend dan met een gewone fiets, maar het blijft wel trappen. Uiteindelijk ben ik ook gevallen voor zo’n elektrisch ros en wel om de volgende reden : het is veel minder stresserend dan 45minuten in de auto op het drukste moment van de dag. We  moeten er wel vroeger voor uit bed (30 minuten) en we rijden er wel langer op, maar het buiten zijn, zelfs in regen en wind, geeft energie. Het terugrijden is helemaal de max, want dan rijden we via de meest landelijke wegen 10 minuten om, met zicht op schapen, eenden, koeien en de heuvels van het prachtige Hageland. Soms rijd ik al eens langs het kasteel van Horst om er een groet te brengen aan de Rode Ridder.

Kasteel van Horst, altijd een omwegje waard !

Blijven natuurlijk nog over de looptrainingen. Die gaan goed. Ik blijf het schema van Garmin volgen op hartslag. Tot nu toe moet ik vooral trainen op een hartslag die lager ligt dan 129 en dat blijft een uitdaging, maar gelukkig gaat dat altijd maar beter. Drie keer per week staat er een looptraining op het menu, bij voorkeur niet gecombineerd met het fietsen, maar soms wel.

Tenslotte zijn er ook nog de Aktiviawandelingen.  Wandelen blijf ik heerlijk vinden : het wandelen door nieuwe stukken natuur, het genieten van de seizoenen. Soms doe ik de vele kilometers alleen en is dat zo heerlijk afkicken van allerlei zorgen en stress, soms wandelen het lief en ik samen – genieten van alles en elkaar.

Je ziet, alles goed hier Ten Huize Kaat.

Vierdaagse van de IJzer

DSCI0310

 

Het is weer gedaan, de Vierdaagse van de IJzer en zelfs het lief zat bijna met een brok in de keel, zo geliefd is dat evenement bij ons hier !

Nu is die Vierdaagse een beetje zwaar beladen bij ons en wel om twee grote redenen. Ten eerste zijn wij rond onze eerste Vierdaagse echt een koppel geworden. We hadden onze Vierdaagse gepland als vrienden, maar tegen dat het zover was, waren wij een koppel.  Ten tweede, de Vierdaagse is voor ons beiden een beetje de afsluiting van een lange zomervakantie. Tijdens deze wandeldagen kunnen we nog zorgeloos genieten van vakantie, eenmaal terug thuis wordt ons hoofd gevuld met werkgerelateerde zaken, iets waar we nu niet om staan te springen.  Maar zo is het en het maakt misschien ook dat we vakantie juist zo waarderen.

DSCI0304

Terug naar de Vierdaagse ! Waar zit de magie ?
Niet in de wandelingen zelf, daar hebben we het ongeveer een heel jaar over als we andere Aktivia-wandelingen doen.  Er zijn wandelingen die véél mooier zijn. De Vierdaagse  gaat voornamelijk over verharde grond en veel bossen zijn daar niet bij.  Ik denk dat dat voornamelijk door het grote getal wandelaars komt, die hebben plaats nodig en duizenden wandelaars door een bos op 1 dag, ik weet niet of de natuur dat zo goed aankan. Ik ken in België geen wandelevents die zoveel deelnemers hebben.

 

DSCI0312

De organisatie dan ? Die verdient vele pluimen. Alles is in orde. Bij het starten krijg je een flesje water en onderweg krijg je sportdrank en/of melk, en ook nog wat te eten in de vorm van een koek. Er zijn talrijke waterposten en er staan hier en daar extra toiletten die zelfs de proef van het grote deelnemersveld doorstaan.  Er zijn EHBO-posten en tussendoor wordt zelfs je tijd gescand. Iedere dag krijg je een dagkrantje met de kaart en route in kleurendruk, waar ook alle rust- en bevoorradingsposten op staan.  Ik zou niet weten hoe ze het nog beter kunnen organiseren. Je kan op voorhand inschrijven of ter plaatse via je identiteitskaart. Maanden op voorhand (als je ooit eens meegewandel hebt) krijg je via email al informatie over de komende tochten. En wie heel erg bezeten is van de Vierdaagse en de sfeer kan zelfs op een van de kampen logeren : die voorzien je van verplaatsing naar de startpunten, van logement met vol pension, geheel in “legerstijl”. Je kiest voor tenten van het leger of je eigen kampeermateriaal. Keuze genoeg (maar vrijwel altijd volzet, je moet tijdig beslissen).

De magische elementen zijn volgens ons de vier opeenvolgende dagen en het grote getal deelnemers. Iedereen is daar met hetzelfde doel : wandelen. Iedereen doet het op zijn tempo en op de gekozen afstand. Maar we gaan allen dezelfde richting uit. Dag na dag. Het is opstaan en stappen. Eten, slapen, opstaan en weer stappen. Het repetitieve heeft iets kalmerends, het stappen door weer en wind – niemand maakt er een probleem van om uren in de regen en modder te stappen –  brengt een diepe rust. Althans, zo voelen wij het aan. Ik heb het zelf heel moeilijk om mijn hoofd leeg te maken en niet voortdurend “te werken” in mijn hoofd, maar ik merk wel dat het na veel stappen beter lukt.  Ik kan al eens gewoon naar een boom kijken of een koe langs de weg. Ik kan al eens gewoon zijn waar ik ben, iets wat gigantisch moeilijk is voor mij : leven in het heden en op de plaats waar ik ben. Alleen bij het lange, ook repitieve zwemmen heb ik wel eens zo’n ervaring : dat het stil en rustig wordt in mijn hoofd.

Lachend zeggen wij ook dikwijls dat wandelen als koppel de beste relatietherapie is. Ik geniet van het samenzijn met het lief, soms babbelend dan weer kilometers in stilte.  Mooi is dat.

De laatste tocht ging door rondom Ieper en eindigt traditioneel met een hulde aan de gesneuvelde soldaten. Ze kregen ook mijn eer en respect. Het is spijtig dat er een leger nodig is, dat landen oorlog voeren, en nog veel spijtiger is dat geweld blijkbaar soms de enige uitweg is. Is het geweld of is het verdedigen ? Ik ben geenszins een specialist in oorlogen, maar ik kan mij onmogelijk voorstellen dat we het zo goed zouden gehad hebben mocht Duitsland gewonnen hebben tijdens de Tweede Wereldoorlog en dan bedoel ik het Duitsland van Hitler.

De Vierdaagse zit erop en dat betekent ook dat er opnieuw gelopen moet worden. Met 4 dagen stappen is er van lopen niet veel in huis gekomen. Ik denk dat ik zelfs een week in het schema zal overslaan, want al die kilometers wandelen moet toch iets betekenen ?

 

Straks moeten we terug aan het werk maar gelukkig lijken de weergoden ons een schitterende zondag te geven. Het mag wel, in de zomer die naar verluidt de natste van alle is.  Ondertussen ga ik al dromen van een nieuwe vakantie.

Lopen op hartslag (2)

 

Ondertussen loop ik nog altijd op hartslag en wel met een schema van Garmin. Beide keuzes blijken goede keuzes te zijn. Ik ben echter geen sportwetenschapper dus wat ik aanvoel is misschien niet noodzakelijk juist.

Vooreerst heb ik de indruk dat lopen op hartslag mild is voor mijn lichaam. In principe kan ik er niet “zwaar overgaan”, anderzijds piept dat ding evengoed als ik aan een te lage hartslag loop. Mentaal past dit ook beter bij mij. Ik kon gigantisch gefrustreerd zijn omdat ik een bepaalde snelheid niet haalde en bleef dan maar pushen en doordoen tot ik bijna met mijn tong op de grond liep, wat meestal resulteerde in het gevoel dat ‘lopen écht wel niet leuk was en hardlopers masochisten zijn’. Het ergste is dat ik dan wel heel nu en dan fier was op mijn prestatie – kijk eens naar dat mooi snelheidscijfer ! – maar daar moest ik veel frustratie en geforceerde trainingen bij nemen.

De gevolgen zijn dat ik zelden uitgeput ben of ‘s anderdaags moe, wat weer met zich meebrengt dat ik het niet erg vind als de volgende training er snel weer is. Ik kan het zelfs nog goed combineren met zwemtrainingen  – al moet ik soms opletten dat ik daar, uit pure overmoed, ook niet mee overdrijf.
Anderzijds loop ik merkelijk trager dan voordien, trager maar ook aan een lagere hartslag. De meeste trainingen moet ik onder de 129 BPM uitvoeren en dat betekent echt wel traag lopen. Omgekeerd mag ik mij heel nu en dan eens uitleven op een hogere hartslag en merk ik dat ik er lichamelijk wel het een en ander veranderd is. Ik moet echt wel – naar mijn normen dan – hard lopen om 145 BPM te halen. Vroeger zou ik met diezelfde snelheid rond de 155 gelopen hebben.

Maar toch, ik loop dus meestal stukken trager en dat is bij tijden een harde noot om kraken. Het is moeilijk om dat in mijn hoofd niet te vertalen naar “Ik ben niet meer zo goed als vroeger”, “Ik zal nooit meer sneller lopen” of kortweg : “ik ben niet goed bezig, misschien is het wel luiheid om zo op hartslag te lopen”. 

Maar ik loop ! Dat is wel de allergrootste verdienste, ik loop en zie er niet tegenop. Ik zie het zitten en geniet. Ik kan het combineren met zwemmen of met andere activiteiten.

Ik gebruik dus een schema van Garmin. Garmin stelt zelf vele schema’s voor, voor allerlei afstanden, op basis van hartslag of niet, beginner of niet enzovoort. Je kiest je doeldatum of startdatum, dagen die je wil trainen en hup, daar staat het hele schema in je agenda. Eén keer synchroniseren en alle workouts staan in je horloge. Vervolgens is het gewoon een kwestie van ‘workout vandaag’ te kiezen en ik ben weg. Ik heb dus geen enkele trainingen manueel moeten importeren. Je kan de agenda aanpassen (dagje vooruit of achteruit) of zelfs meteen via je horloge ‘training gisteren’ kiezen of ‘training morgen’ als je ergens wil schuiven. Opnieuw een groot gemak.

Samengevat : het loopt gemakkelijk. En laat ik dat nu eens superfijn vinden !

Cijfers motiveren

Soms denk ik dat het voor mij véél makkelijker zou zijn mocht er meer gecommuniceerd worden met cijfers.

- Hoe gaat het met je ?
– Een zesje
– Wat vond je van de film ?
– Een negen
– Heb je nog veel werk ?
– Een vijfje.

Soit, zo gaat het natuurlijk niet maar cijfers zijn wel duidelijk. Sommige cijfers zijn ook heel mooi en andere helemaal niet*. Sommige zijn evenwichtig en andere grillig, maar daar ga ik het niet over hebben, kwestie dat ik niet helemaal gek word verklaard !

6  trainingen doe ik momenteel per week gedurende deze vakantie en soms komt er nog een extraatje bij. Ik voel mij daar heel goed bij. 3 looptrainingen naar het plan van Mr. Garmin, 2 zwemtrainingen, 1 variabele (fietsen of wandelen) en soms eentje eXtra.

6T + X   = 3L + 2Z + 1V + X

2000 meter per zwemtraining
Is het richtgetal van het aantal meters dat ik zwem. Aanvankelijk had ik als doelstelling 3000 meter verdeeld over 2 trainingen, maar algauw bleek dat ik de eerste training altijd meer dan de obligate 1500 zwom, waardoor het eerder 2000 + 1600 of zelfs 4000 geworden is.

129 hartslag
De meeste looptrainingen moet ik onder de 129 BPM doen en dat is niet simpel want ik flirt nogal met 131-132. Maar meestal lukt het wel. Dat betekent natuurlijk traag lopen en veel conditie opbouwen. (Hoop ik toch). Ik zag dat ik mij de komende training eens mag uitleven tot 145 ! Stel u voor ! 145 !

6 kg ben ik afgevallen sedert de zomervakantie begonnen is. Dat is ongeveer een kilo per week. Ik eet evengoed alles als voorheen. Maar merkelijk minder. Ik hou een  eetdagboek (My Fitnesspal) bij en noteer iedere dag schoon het getal van de weegschaal. Het is zoals het is : cijfers liegen niet, of ze nu kilogram of Cal achter zich hebben staan.

Cijfers motiveren en Garmin heeft dat goed gezien !

  • Garmin zegt netjes hoeveel uren per week ik train en genereert rapportjes. Ik kan daar op kicken.
  • Garmin zegt ook hoe het gesteld is met mijn algemene conditie. Mijn VO2max staat momenteel op 39, ik ben dus een beetje beter geworden !
  • Mijn SWOLF-score is goed volgens Garmin, maar ik weet nog niet goed hoe Garmin dat vergelijkt. Ik moet me daar nog eens in verdiepen.
  • Garmin vertelt me ook netjes wat mijn ‘hersteltijd’ is. No excuses ! Maar ook niet overdijven.

En zo kan ik wel een tijdje verder gaan. Ik heb grafiekjes en niet alleen als het over sporten gaat. Als het kon zette ik alles in formules.

Nog 2 nachtjes slapen en ik mag terug op vakantie !

 

 

(*) een training van 9,7 km, dat is geen getal, of zoals ik laatst zag "1950 meter gezwommen", dat kan je toch niet zo laten ?