Zumbamarathon… 2 uur fun ! zaterdag 7 november 2009

 

Er wordt nog weinig geblogd … het komt er niet echt van. Sporten gebeurt gelukkig wel nog en dat is toch het belangrijkste ! De zumbamarathon verliep … veel gemakkelijker dan ik had gedacht. Komt het door de vakantie, was het minder zwaar … geen idee, maar ik denk dat mijn hartslag maar zo’n 115 -120(*) was. Het was een duurtrainingske, eigenlijk vooral 2 uur pure fun !

 

(*)Het eerste kwartier registreerde Garmin waarden onder de 50. Gezien mijn HS in rust 65 is, kan dit niet.  Gemiddeld rekende hij 105, ik denk dat het dus eerder 115/120 zal geweest zijn.

Doel : genieten ! zondag 25 oktober 2009

De voorbije week  is er niet veel gesport. Ik vreesde zelfs dat ik de week zou moeten afsluiten met ‘mijn loopactiviteit heeft zich beperkt tot het afprinten van het nieuwe schema van Mario !’, maar oef, dat is net niet het geval !
De reden van het weinig lopen is simpel : een rare buikgriep. Raar, want volgens de dokter had ik die maar ‘brak die niet uit’. Daar snapte ik niets van, want in plaats van toerkes buiten te lopen heb ik deze week veel toerkes richting toilet gedaan en de buikkrampen waren niet van de poes. Doorslapen ging ook al niet.

De lichtpuntjes waren dan ook echt het sporten. Zo heb ik mij deze week lekker uitgeleefd op de zumba. Ik was wel eens benieuwd wat dat zou geven als hartslag en kwam tot het volgende :

evolutie hartslag zumbasessie 1 uur

Mijn hartslag in rust is 65 dus is zumba niet niets. De gemiddelde hartslag op deze zumba was 123. Dat is ongeveer 25 hartslagen lager dan een duurloopje van dezelfde tijd. Dan zal ik op zo’n 145-150 stranden denk ik, tenminste als ik het gewoon op mijn gemak loop en niet ga ‘crossen’.  Anderzijds worden bij de zumba wel veel meer spieren aangesproken dan bij het lopen. Dat voel ik genoeg de dag erop !
Ik vind het een heerlijke afwisseling en zoals al veel gezegd, sporten doe ik graag maar altijd hetzelfde gaat mij gauw vervelen, dus vind ik dat een prima afwisseling ! Na een half uurtje is er een pauze van welgeteld 2 minuten, en dat kan je in de grafiek ook goed zien !
Omdat het zo leuk was heb ik mij meteen ingeschreven voor de zumbamarathon op vrijdag 6 november. Dat zal niet minnekes zijn !

Deze week kreeg ik ook mijn nieuwe schema van Mario. Ik heb zo’n dikke maand zonder schema gelopen en dat was best fijn. Gewoon lopen zoals ik zin had, al volgde ik toch wel veel ‘principes’ van Mario : op zondag een duurloopje, dan weer een kort tempoloopje… Maar geen wissellopen en intervallen, dat is er niet van gekomen. Het schema komt echt weer op tijd, want ik wist niet meer wat uitvinden en ja, gericht trainen is echt wel belangrijk.

Na 2,5 jaar lopen weet ik wel steeds beter wat mijn ambities zijn. Gelukkig ! Zo staat het genieten echt voorop ! Wedstrijden zijn er voor mij niet om een PR te lopen ( met alle respect voor wie dat wel doet, véél respect zelfs !) maar om te genieten. Ik zie ze als een vorm van beloning voor het trainen. Toen ik mijn schema aan Mario vroeg zei ik het zo :” liever een tragere wedstrijd maar genieten, dan één frustratieloop“. Een genietwedstrijd betekent immers dat ik zin blijf hebben in het lopen, een frustratieloop doet de motivatie om nog verder te lopen sterk dalen.
Geen snelheidsplannen hier dus, maar wel : genieten van de 10 mijl in Antwerpen, een tussenstopje in Leuven (de corrida) en een gezellig loopje in Mol (Zilvermeerloop).  We gaan dus genieten !

Ondertussen heb ik al het eerste loopje van het schema gelopen en dat viel best mee !

 

oef ! (2) Mechelen doorgeslikt ! zondag 18 oktober 2009

Aan Dwars door Mechelen had ik echt een slecht gevoel overgehouden. Behalve de laatste kilometer met Slakje, leek het alsof ik nog nooit 10 kilometer had gelopen en het liep van geen kanten. Uit pure frustratie heb ik geen 10 km gelopen. Wel nog andere duurtraningen gedaan (in de hoop dat bv. anderhalve uur op de koersfiets ook een beetje goed is) maar geen 10 km.

Vandaag, exact 3 weken later wou ik mij nog eens wagen aan de 10 km. Om niet opnieuw gefrustreerd te raken (want iedere frustratie is toch een hap van van mijn motivatie weg) nam ik mezelf voor om een duurloop te laten zijn wat hij moet zijn : trager dan een korte loop, doelstelling : uitlopen en genieten. Ik probeerde mezelf te verbieden om nog naar de Garmin te kijken. Als ik deze 10 zou kunnen lopen zou ik weer gelanceerd zijn voor volgende (langere) duurlopen. Als dit ‘normaal’ verliep zou ik gemotiveerd zijn om nog langer te lopen. Gisteren had ik eindelijk zo’n houdertje voor mijn Ipodsensor gevonden, dus kon ik met m’n Ipod lopen. Ik vind het zo spijtig dat de schoenen die ik van Nike kreeg, zelfs na looptest op zo’n band, blijven blaren geven. Maar goed, nu kan ik de Ipod toch gebruiken !

De duurloop is perfect gelukt, ik heb gewoon rustig 10 kilometer gelopen en mij van geen snelheid iets aangetrokken. Thuis bleek … dat ik deze 10 km sneller gelopen heb dan de wedstrijd van Mechelen, ondanks het feit dat ik geen heuvels geweerd heb (Mechelen is plat) en dus NIET naar de Garmin gekeken heb.
Ik heb geprobeerd om zeer bewust op mijn loophouding (en passen) te letten en vooral zo soepel mogelijk te lukken. Dat lukt mij bij sommige stukken bijzonder goed, het lichaam is minder gespannen. Maar zoals al veel gebleken is, er is nog veel werk aan de winkel, ook in het hoofd !

Vandaag toch weer een kleine stap gezet ! Content !

O ja, een eekhoorn liep anderhalve meter met me mee ! Van ‘hazen’ gesproken !

 

oef ! vrijdag 16 oktober 2009

Deze avond kwam ik doodmoe terug van een bezoekje aan Kai Mook in Antwerpen. Het thema van de dag was ‘voortplanting’ en ik mocht het allemaal aanhoren : de reproductie van al wat beweegt op onze aarde, van pantoffeldiertje, over zeeanemonen naar vissen en vogels tot we uitkwamen bij de mens. Kai Mook paste netjes in het plaatje ! Best leuk om voor je werk een dag in de Zoo te vertoeven, ik zie er ieder jaar naar uit, al moet ik ook zeggen dat het ook best vermoeiend is. Mijn enthousiasme werd spijtig genoeg niet altijd door het jonge volkje gevolgd…

Toen ik thuiskwam stond mijn verstand echt op nul en in mijn hoofd bleef het ‘geroezemoes’ duren. Normalitair stond het zwembad op het programma, maar ik zag er zo tegenop om weer het huis te verlaten. Ik kan immers o zo genieten van thuis te zijn bij manlief en de kinderen. Ik hoef daarom niet eens continu met hen te praten, gewoon de wetenschap dat ze in de buurt zijn vind ik fantastisch !

Dan maar sportkleren aangetrokken en richting zolder gestapt. Na de voorbije trainingen zat de schrik voor de loopband erin. Ik had zelfs schrik dat ik nooit meer zou genieten van de loopband omdat ik altijd zenuwachtig zou blijven en angstig dat ik tegen de muur zou plakken (ha !). Ik liep eerst een kleine kilometer aan zo’n 9,7 per uur merkte dat ik er toch vertrouwen in kreeg. Het is dus gewoon een kwestie van wennen geweest want na die kilometer zette ik de snelheid op 10,2 per uur voor de volgende 4 km. Die gingen echt goed en ik genoot ! Oef ! Ondertussen had ik Heist opgezet, een film over een overval met Gene Hackman. Het was niet echt een boeiende film en maar goed ook, want ik heb toch redelijk naar de loopband gekeken om geen evenwicht te verliezen.
Na de 5 km heb ik nog 20 minuten op de crosstrainer ‘gewerkt’, en wel aan een goed tempo.

Allemaal goed voor zo’n 50 minuten cardio, … en van die vermoeidheid waarmee ik thuiskwam is niets meer te bespeuren !

kaat leert zweven ! woensdag 14 oktober 2009

Er is al een tijdje niet meer geblogd maar dat betekent geenszins dat er niet gesport is. Mijn laatste wedstrijdje was Brussel (zie blogje hiervoor) en daar was ik content van. De dinsdag daarop ben ik voor het eerst sinds een 4 maanden of zo richting fitnesszolder vertrokken. Ik liep er o.a. 3 km boven de 10 km/uur op de loopband maar kreeg kleine schokjes te verduren. Mijn loopstijl is veranderd en ik moet weer een beetje leren lopen op die loopband. Na 3 km kreeg ik de schrik wat in de benen en heb nog 20 minuten crosstraining gedaan (niveau 3 = 1 hoger dan mijn vorige trainingen), 20 minuten roeien (ook niveau 3, ook eentje hoger) en tenslotte de bekende 120 buikspieroefeningen. Tussendoor ook 5 km lopen. Enfin, veel weet ik er niet meer van.
Ook de fiets blijft het goed doen. Zaterdag is spetterende regen en modder een heuvelachtig tochtje van zo’n 30 km gedaan. Zondag rustdagje en mentaal gesupportterd voor Eindhoven. Maandag loopje van 5 km en gisteren (dinsdag)  koerstochtje van zo’n kleine 20 km. De goede lezer zal doorhebben dat ik even zonder schema zit ! Anderzijds bevallen mij al die sporten prima. De 2 voorbije weken is er niet gezwommen of aan zumba gedaan, maar ook dat blijft op de agenda staan. Lopen vraagt nog altijd de meeste inspanning en meeste motivatie.

Sedert een tijdje ben ik ook aan mijn loopbeweging aan ‘t werken en ‘t is met redelijk resultaat. Ik merkte op dat ik zeer compact liep. kleine stapjes en nauwelijks zweefbeweging. Door mezelf te zien lopen (gewoon opgenomen met de camera) zag ik ook dat mijn bovenlichaam heel stroef zat. Ik vind van mezelf dat ik ‘gek’ loop, ik neem gewoon heel veel kleine pasjes met zo min mogelijk beweging ! Nu probeer ik soepelder te lopen, iets grotere stappen te nemen en ben ik ook aan werk om mijn beenspieren te versterken. Want hoe sterker die zijn, hoe gemakkelijker de afdruk en hoe meer kans op een grotere zweeffase. Ik moet ook leren om meer ontspannen te lopen, zowel op wedstrijden als thuis, want soms kom ik thuis met pijnlijke … schouders en nek. Nooit geen problemen met de benen, altijd het bovenlijf. Ik merk dat de ‘crosstraining’ voor dat bovenlichaam wel rendeert : door te zwemmen en met de crosstrainer te werken word ik iets soepelder in het bovenlichaam.

Er is bij mij nog ontzettend veel werk aan de winkel, dat realiseer ik mij ook. Het moeilijkste punt is motivatie. Ik weet dat de meeste bloggers niets liever doen dan lopen, ik moet er mijzelf toch heel sterk toe bewegen. Die motivatie ontbreekt mij NIET als het om (andere) sporten gaat, als ik maar goed kan zweten en goed doorgeven. Ik denk dat lopen intensiever is !
Verder moet ik ook werken aan mijn duurtrainingen. Ik moet langer  sporten/lopen. Wat het lopen betreft laat ik mij daar altijd vangen door snelheid. Ik wil die duurlopen dan zo snel mogelijk lopen wat natuurlijk uitmondt in één en al frustratie. Misschien ben ik gewoon te ongeduldig.

Dus ondanks de stilte hier in blogland is er nog gesport en gelopen en zie ik het nog helemaal zitten. Na jullie verslagjes van Eindhoven wil ik volgend jaar ook mee, maar zal zeker geen marathon lopen en zelfs geen halve ! Voor mij blijft de 10 Mijl mijn hoogste doel, met alle bewondering voor mensen die hun doel hoger zetten ! Echt ! Maar liever een haalbaar doel, dan eentje waar je moet blijven op sakkeren. Loopt die 10 Mijl in Antwerpen (weer) goed, dan wil ik wel eens doordoen voor een halve marathon, maar dan wel eentje die binnen de 2 maand na die 10 Mijl valt !

Voila, zit ik stil of ben ik bezig ?

Alleszins toch bezig, niet ?

Ladiesrun : een schone PR ! zondag 4 oktober 2009

Na de kater van Mechelen vorige week zondag heb ik gewoon NIET meer gesport. Dat lag niet zozeer aan de kater zelf, maar wel aan het feit dat ik mij doodmoe voelde. Voor de Ladiesrun in Brussel zouden we wel zien, 4 km moet toch altijd lukken zeker ?
Ik had mij al in juni voor de Ladiesrun ingeschreven omdat het een loop in Brussel is en ik onder de indruk was van de gezelligheid bij het jubelpark bij de 20K die ik enkel als toeschouwer meemaakte. Dat ik meeliep had dus vooral te maken met de startplaats (Jubelpark) en de finisch (Grote Markt). 

Vanaf de eerste kilometer liep ik snel. Dat had ik eigenlijk niet door, want ik dacht nog even dat de groep traag startte, wat best mogelijk was zonder de aanwezigheid van mannen. Over de wedstrijd zelf kan ik eigenlijk weinig kwijt. Ik liep zonder enige moeite, moest mij nergens motiveren om een tandje bij te steken en ‘t was alsof ik overschotten genoeg had. Ik had pas na het einde – dat er wel  heel snel was ! – door dat ik echt een PR gelopen had ! Ruim boven de 10 km per uur !

SlakjeJogt was ook weer van de partij. Die was mij aan het aanmoedigen na km 1. Maar in tegenstelling tot in Mechelen, was ik nog zo fris als een hoentje. Dat is trouwens gewoon zo gebleven. Ook na de wedstrijd !

Ik ben echt content met de PR (mijn vorige 4 km tijd in Tessenderlo was net iets boven de 10 km per uur). Maar bovenal ben ik blij omdat Mechelen nu wel meteen vergeten is ! Ook ben ik een beetje blij voor de coach, zo ziet hij dat al dat werk toch nu en dan loont  

weekoverzicht met einde in Dwars door Mechelen maandag 28 september 2009

... met Slakje die nog een kilometerke mental coach wou zijn !

 

"Is de finish echt daar ?" vroeg ik hem, niet gelovend dat het einde er was !

September is zowat de zwaarste maand is ons werkjaar. Dat is zowel mentaal als fysiek zo. Fysiek moet ons lichaam weer wennen aan een ander ritme. Na twee maanden ’slow motion’ is dat echt een schok. Nu besef ik dat dat een luxeprobleem is, maar ik veronderstel dat andere mensen die minder vakantie hebben, dat ook hebben, zij het iets minder. In september wordt ook een heel nieuw werkjaar ‘in gang’ gezet en is de werkdruk nog hoger dan die op andere maanden.  Kortom : september is een aanslag op de hersenen (die op volle toeren moeten draaien maar nog moeten opwarmen) en op het lichaam (dat plots in een serieuze versnelling moet zien te komen).

Omdat ik niet wil ten onder gaan aan al die calamiteiten probeer ik zo goed mogelijk mijn sportschema aan te houden (ontspannend !) én ga ik ongelooflijk stipt naar bed. Toch duurt het een hele tijd voor mijn lichaam (en geest ?) weer in evenwicht zijn, en dat laat zich vooral zien in een slechte nachtrust. Ik slaap in stukjes alsof ik intervaltrainingen doe : 2 uurtjes, anderhalf uurtje slapen en even wakker. Het komt voort uit een soort gejaagdheid en schrik van er niet te geraken. Talloze bezoeken aan de huisarts en evenveel slaapmiddelen hebben daar niets aan verholpen. Een mens moet leven met zichzelf én met alle beperkingen vandien.

Toch probeer ik in september te blijven sporten en dat doet ontzettend veel deugd omdat ik dan werkelijk alle stress vergeet. Ik ben even van ‘niemand’ : niet de collega, niet de werknemer, niet diegene die nog dit of dat moet doen, ik ben gewoon een loper en ik ben ik. Tijdens het lopen lijkt het alsof het evenwicht weer gevonden is.  De prestaties blijven echter weg. Misschien kan ik dat ook niet verwachten. Het lopen gaat en gaat goed, maar ik ‘piek’ niet.  En eigenlijk wil ik de druk in september ook niet nog verhogen. Als er al één maand funmaand moet zijn om te lopen, dan moet het wel september zijn.

Deze week en Dwars door Mechelen

Deze week sloeg de vermoeidheid al sterk toe maar maandag heb ik toch een kort tempoloopje gedaan van zo’n 5 km aan 9,6 km per uur. Mijn tweede training, die normaal op woensdag moest plaats vinden is om ‘ik weet het niet meer’ redenen niet door gegaan en verzet naar vrijdag. Om 16:30 gedaan met werken maar een vergadering om 20 uur. Tijd ertussen om te lopen (en gelukkig hebben we een douche op het werk !). Ik liep richting Heverleebos alwaar ik na zo’n 3 kilometer al verdwaalde. Ik kwam er een loper tegen die trainde voor de marathon van Dublin en die verzelde me nog zo’n dikke 4 kilometer terug richting bos en werk ! Zalig gebabbeld met deze onbekende man. Volgens hem liepen we aan 9,4 km per uur. (Totaal zo’n 8 km). Zondag was het tijd voor Dwars door Mechelen. Ik had mij ingeschreven voor de 10 kilometer om mezelf uit te dagen. De voorbije weken heb ik wel meermaals 10 km gelopen dus dat moest lukken. 

 Bij de start zag ik Wendy en haar beeldschone mannen. Ruth was er ook. Twee sterke madammen die zouden suporteren ! Ze waren op zoek naar Gert, maar vonden die niet. Het startschot liet op zich wachten (en was volgens mij ook te laat) en tegen dat ik moest beginnen lopen waren mijn benen verstijfd. Het was alsof ze verstijfd waren van de angst. Ik dacht : dat loop ik er wel even uit, maar dat duurde toch ettelijke kilometers ! De loop ging langs de Dijle en de zon stond pal op onze hoofden. Ik zweette met te pletter. De eerste 5 kilometer gingen redelijk goed. Daarna ging het slechter. Eigenlijk weet ik niet goed wat er gebeurde, maar de fut zat er niet meer in. De conditie eigenlijk wel, maar ik had iets van ‘nog zo ver ?’ Gelukkig kwam ik Ruthje weer tegen aan de brug, dat gaf even een kick. Niet opgeven dacht ik en ook : ge loopt dat hier uit, al moet ge kruipen ! De tweede helft van het parcours kende ik van de vorige jaren. Dat was immers hetzelfde als de 5 km. De laatste kilometer – die ik in trainingen altijd als snelste loop ! – liep het van geen kanten. Plots hoorde ik mijn naam. Slakjes (Sven!) stond langs de kant en ik riep hem iets toe als ‘het gaat niet meer !’… Genoeg voor SlakjeJogt om de gentleman in hem naar boven te laten komen en onmiddellijk in gang te schieten om mij die laatste kilomter te laten lopen. Het werkte. Ik zuchtte en pufte en hij : nog even, ge zijt er bijna, ge doet dat goed. Wat een luxe zeg ! En toen zag ik de matten. En perste er nog een sprintje uit. Ik kon SlakjeJogt wel omhelzen, maar omdat wij elkaar alleen virtueel kennen en ik Kampioen Zweet was, heb ik maar een schouderklopje gegeven en veeeeeeeeel merci gezegd. Mijn nettotijd is uiteindelijk (vgls GVA én Garmin) is 1:03:56, wat mij op 9,1 km per uur bracht.
Best teleurstellend, omdat ik de voorbije weken alle 10km lopen beter gelopen heb ! Ontgoocheld ook omdat de stress mij iedere keer zo om de oren (benen !) slaat en ik merkelijk slechter presteer op wedstrijden (en zelfs een weblogmeeting !) dan thuis op mijn eentje.

Anderzijds : we gaan er gewoon voor. Een ontgoocheling is gewoon … een bladzijde omslaan en verder doen.

(hier de cijfertjes)

zumba zwemmen fietsen zaterdag 19 september 2009

Bovenstaande zou ook een triathlon kunnen zijn maar nee, niet dus . Dinsdag trok ik richting Zumbaklas. Het was al een tijdje geleden en wat toen begonnen was met zo’n kleine 20 man, was nu een groep van meer dan 50 ! Een goeie conditietraining en vooral het hele hoofd vrij van alle zorgen ! Prima ! Dat was dinsdag.
Woensdag werd er gelopen, zo’n dikke 10 kilometer, maar daar is al over gepost. Donderdag rustdagje, deels ook omdat er een tweewekelijkse vergadering op de agenda stond. Vrijdag was het zwemdag. Ik ging zoals gewoonlijk naar het superrustige zwembad. We waren deze keer met 3 man in het zwembad. Of liever, 3 vrouwen en 4 redders. Ik lag tegen 20:45 in het zwembad en tegen 21:15 had ik het hele zwembad voor mij alleen (en de redders, haha !). Stel je voor : het hele stedelijke zwembad voor mij en dan nog de ploeterbaden en het kinderbad ! Ik had voor het eerst mijn Speedo mp3 speler mee. Eerst was het wat sukkelen om hem aan mijn zwembrilletje te bevestigen maar een keer het in orde was, was het gewoon weg heerlijk om helemaal op te gaan in het water en de muziek. Alleen zijnde, werd dat gevoel alleen maar versterkt. Ik deed een klassieke vrije slag oefening (arm tikt schouder en dan verder met de armslag) maar vond er niets aan. Ik vervolgde dan maar 1 kilometertje schoolslag dat ik afwerkte in 24 minuten. Ik wou langer zwemmen maar ik zag de ene redder na de andere vertrekken en voelde mij (onterecht eigenlijk) schuldig dat ik al die mensen liet ‘wachten’ tot ik uit het zwembad kwam. Ik heb het zwembad dan maar ruim voor het sluitingsuur verlaten, de man knikte vriendelijk en deed alle lichten vervolgens uit én sloot de buitendeur van het zwembad. Weg was hij, met z’n fiets. En ja, nog voor het sluitingsuur ! Maar goed, de volgende keer probeer ik vroeger te beginnen maar zal écht niet voor half tien het zwembad verlaten (22 u = sluitingsuur).
Voor de triathlon wordt het een moeilijke beslissing, al is die al een beetje gevallen. Mijn lagere schooltijd heb ik competitie gezwommen … schoolslag. Volgens de zweminstructuur van mijn laatste zwemclub een paar jaar geleden zwem ik zeer ‘economisch’, wat betekent dat ik heel weinig energie of inspanning moet doen om mij in het water voort te bewegen. Als ik nu opnieuw op schoolslag zou trainen kan ik er de zwemtijd nog inkorten, ik ben nog altijd aan het ‘inlopen’… (haha). Als ik overschakel naar vrije slag zal ik wellicht niet de snelheid halen van de vrije slag en zal ik bovendien veel meer energie kwijt zijn. Maar goed, ik blijf toch op die vrije slag oefenen.

De voorbije nacht sliep ik (spijtig genoeg moet ik zeggen ‘gewoontegetrouw’ slecht) en stond deze morgen- zaterdag dus ! –  op met een humeur beneden alle peil. Ik hoopte echt dat mijn liefje niet al te snel wakker zou worden, ik vond mijn ‘lief zijn gevoel niet’ ! Gelukkig weet ik de remedie daartegen : sporten ! Dus stapte ik loom op mijn fietske en deed een toerke van zo’n 22 km aan … ongeveer 22 km per uur. Ook niet zo snel maar ik moest gewoon mijn slecht humeur er  uitslaan. Wat trouwens helemaal lukte, want eenmaal thuis was ik weer mijn opgewekte zelve en zag de zon weer helemaal schijnen. Waar sport allemaal niet goed voor is !

10 Kilometer met versnellingen tussendoor woensdag 16 september 2009

Ik versta er niets van. Zondag ‘moest’  (vgls schema) ik 10 kilometer lopen aan 6:20 en dat heeft mij serieus wat moeite gekost.
Vandaag ‘mocht’ ik 10 kilometer lopen zonder opgave van snelheid met daartussen 20/40 versnellingen. Ha, lopen op mijn eigen tempo, dat zag ik helemaal zitten zie ! En wat loop ik dan ? 6:21 en ik vind het nog leuk ook. De zoveelste keer dat ik aan mezelf niet uit geraak. Wees gerust, dat overkomt mij véél ! De eerste versnellingen pakte ik naar mijn ritme hard. Maar toen dacht ik plots dat versnellingen gewoon versnellingen zijn, dus nog altijd behoorlijk harder dan mijn looptempo, maar je ziet zo dat ze een beetje afzwakken. Haha, ben ik even mild geweest voor mezelf !

Ik was opnieuw voorzien van de flesjes en goeie muziek, en dat helpt zeker wel ! (zondag ook al).
Ondertussen ben ik ingeschreven voor de 10 km van Mechelen. Voor mij toch een opgave, u ondertussen al bekend : Kaat gaat weer vergaan van de zenuwen ! Ik ga daar op het gemak lopen. Trager dan op mijn trainingen hier, omdat ik anders compleet ga ineenklappen, en ik wil gewoon rustig die 10 kilometer lopen en met een glimlach arriveren. Ik mik op 6:40 (maar ben daar ook niet zeker van dat dat gaat lukken, bij mij is niets zeker !)

Maar goed, ondertussen stond er weer een 10 K op mijn schema en daar ben ik content om. Ik wil die 10K goed in mijn benen krijgen. Tegen september 2010 wil ik er 12 zeer goed in mijn benen hebben. Revanche in Mol ! 

10 k met versnellingen

bloed, zweet en flesjes zondag 13 september 2009

De opdracht was – zoals ik als schreef deze morgen, wat ben ik ijverig !  – 10 km aan een dikke 9,4 km per uur oftewel 6:20. Ik zal er hier maar niet over herbeginnen maar dat zag ik absoluut niet zitten. En echt, ik begin mezelf al te kennen. Ik ben toch maar vertrokken met in mijn gedachten 10 kilometer te lopen. We zouden wel zien wat het gaf en ik zou mijn uiterste best doen. Omdat ik nog eens met mijn Ipod wou lopen deed ik mijn Nike schoenen aan. Ipod was echter plat (gelukkig nog van die dingen hier) en ik wisselde niet meer van schoenen. Pech ! Want de blaren zijn er weer ! Hoe komt dat toch ? Ik zal dus net als Jess bij de Saucony’s moeten blijven. Gelukkig heb ik al evaring met blaren en houden ze me niet tegen om te lopen.
Geheel en al Mario’s advies opvolgend had ik me voorzien van mijn nieuwe drankgordel.  (4 flesjes nu ipv 2)

Uiteindelijk is het gelukt en zelfs nog iets sneller dan voorzien (6:17), maar ik heb toch op mijn tanden moeten bijten. Het is toch snel . Anderzijds ‘troost’ ik mezelf dat dit me toch sterker moet maken, dat dit niet vergeefs is, dat mijn lichaam zich weer zal aanpassen en sterker zal worden. Nu, na die 10 kilometer, voel ik mij weer helemaal fit ; maar een echt leuke training was het niet. Maar oefening baart kunst. Dat is de wetenschap die ik mij voorhoud !