De lente in Wellen (Limburg)

Het wordt een jaarlijkse traditie : de tocht in Wellen. Vorig jaar was het bar koud en was er niet veel te zien, geen ‘bloesemwandeling’ dus, maar dit jaar werd dit ruimschoots goedgemaakt !

De organisatoren hebben ons verrast, want er zaten toch weer nieuwe stukken route bij. De rest laat ik maar over aan de foto’s….

IMG_8281

IMG_8317

IMG_8330De foto’s zijn van een collega. Hij verdient alle credits !

De Garmin 800 uitproberen

Dit was mijn eerste tocht die ik via een gedownload GPX-bestand maakte. De route staat uitgebreid beschreven op de site van Reisroutes.be, je kan er de toeristische informatie via een PDF-bestandje downloaden en zo ook het GPX-bestand.

Een GPX-bestand inladen via MapSource leek me niet onmiddellijk te lukken dus schakelde ik over naar BaseCamp. Hier lukte het wel. Aanvankelijk zag ik op mijn GPS maar een klein kaartje en een blauw pijltje navigeren over de weg en leek het alsof ik meer naar de GPS zou moeten zien dan wel genieten van het landschap. Na het wijzigen van enkele instellingen kreeg ik echter mooi de te rijden route op vol scherm te zien en was het makkelijk om zo de route te volgen.

Ik vind de route zelf niet zo’n aanrader : leuk maar het kan zeker beter en mooier. Geen idee of de maker van de route van de streek is, wat voor mij het geval is en dan ken je natuurlijk al heel wat (mooie) wegen.

Hier nog een kort filmpje

 

20140412 Route rond Aarschot

 

De week dat ik niet ging “sporten” (7 uur 13 min dus)

Vorig weekend begon het al : een vermoeidheid die niet met een nachtje slapen over zou gaan en zeker al niet na ‘slecht slapen’, want nu en dan zit ik in de lange cyclus van slecht slapen. 10 maart ben ik opnieuw beginnen lopen en ‘meer sporten’ en ik zie nu dat ik tussen 10 maart en nu 6 rustdagen had. Oftewel 6 rustdagen en 29 sportdagen.

Dus zou ik deze week niet lopen … en dat is ook niet gebeurd. De vermoeidheid zat zo diep dat ik voelde dat ik mij forceerde. Mijn lichaam was mij dankbaar maar hunkerde naar beweging en naar ‘buiten’, op het werk was het druk en chaotisch en sporten zou zo wat het enige ‘stabiele’ zijn, het rustpunt in de drukte.

De 7 uur sporten is bijgevolg een verzameling van fietsen, wandelen (lang leve Activia !)  en fitness (vorm van aerobics) geworden en ook dit was zalig. Toch buiten en even niet lopen, al miste ik het wel. Het moet zalig zijn om 20 km te kunnen lopen – dan zie je toch al eens iets anders – maar voorlopig zit dat er nog niet in.

Hop hop naar de volgende week !

 

Het irrationele van (mijn) lopen


 

 

Ik zie mezelf – en u ziet uzelf wellicht ook zo – als een rationeel wezen. Emotioneel ook, ik zal wel eens dingen doen puur voor ‘t plezier (maar dat is in principe ook rationeel) en ik heb mij al meer dan eens schuldig gemaakt aan impulsieve beslissingen. Maar samengevat : ik ben niet gek. Tenminste, dat denk ik.

Tot het over lopen gaat. Het is namelijk zo dat ik bij het lopen afzie. Echt. 90 procent van mijn trainingen zijn afzien, een gevecht tegen de zwaartekracht, een gevecht tegen dat hele lijf dat zegt ‘waarom doet ge mij dat aan ?’. Existentiële vragen durven opduiken tijdens de zoveelste kilometer, tot ze, op de cadans van altijd maar hetzelfde, uitmonden tot één schreeuw ‘waarom, waarom ?’. Ik herinner mij wedstrijden waar ik in hevig conflict was met mezelf : waarom doe ik dit, waarom betaal ik geld om af te zien, waarom loop ik hier mee met de meute, waarom schreeuwt alles ‘stop’ en loop ik ondertussen koppig verder ?

Ik zal het maar toegeven, ik heb er geen antwoord op. Er zijn mensen die plezier hebben bij het lopen en echt ‘uitzien’ naar de volgende trainingen, die zuchten bij de gedachte dat ze ‘moeten’ rusten. (En ja, gelukkig, sporters ‘moeten’ rusten !).

Vroeger troostte ik mij met de gedachte dat het beter zou gaan met dat afzien, dat het een kwestie van conditie krijgen was. Maar zie nog altijd af. En voor wie denkt dat ik afzie omdat ik béter word : njet, ik word niet sneller. Integendeel, het gevecht tegen het verouderend (en vertragend) lichaam wordt altijd zwaarder.

En toch blijf ik lopen. Misschien voor het gevoel erna (voldoening !), of de vrolijke chemische stoffen in mijn brein (endorfine !). Ik blijf lopen en afzien.

En terwijl ik blijf lopen blijf ik ook hopen. Misschien ooit, loop ik als een gazelle, zonder aarzelen en zonder afzien. Misschien ooit, kost het mij geen moeite (meer) en is het volop genieten. Misschien ooit, word ik echt een loper.

 

 

Nog altijd (goed) bezig

Ondertussen ben ik nog altijd op de terugweg en tot mijn grote verwondering valt dat allemaal wel goed mee. Ik ben inderdaad opnieuw van de legendarische “nul” moeten beginnen – het gevolg van een paar weken niet lopen – maar de progressie gaat vele malen sneller als had ik bv. nog nooit gesport. Het is ook niet dat de conditie “weg” was, het lijkt eerder dat ze terug moest wennen aan het lopen.

Momenteel blijf ik het schema volgen voor de Ten Miles maar zit ik nog altijd wat achter. Ik wou het schema (ik ben begonnen op week 4 – dat durfde ik dan weer wel) aanvankelijk niet versnellen (trainingen overslaan en al naar de volgende gaan) omdat ik vreesde dat dit tot blessures zou kunnen leiden. Toch denk ik eraan dat ik dat binnenkort wel ga doen. Het is vooral belangrijk dat ik voldoende kilometers in mijn benen heb. Anderzijds blijf ik wel bij de 3, maximaal 4, looptrainingen per week. Overdrijven ga ik ook niet.
Tussendoor wordt er nog gesport en soms levert dat leuke plaatjes op. Zoals de ontdekking van de “Trap naar de hemel”. Een heuse MTB-tocht was dat, maar wel met een prachtig zicht !

SAM_0613

Tielt-Winge Huize Hageland

SAM_0615

En hier het adres voor wie graag eens loopt/fiets naar hier !

Back !

Zeeland - panoramafoto - rechts Neeltje Jans Deltawerken

Een loopburnout bestaat volgens mij echt ! Omdat ik al jaren loop ken ik mezelf een beetje. Soms heb ik geen zin, soms ben ik te lui (oeps !), soms lijken alle andere dingen belangrijker, of soms komt het er niet van. Uit ervaring weet ik dat ik daar niet echt moet aan toegeven en dat even geen zin hebben ook geen drama is. Het komt wel terug. 

Maar deze keer was alleen al de gedachte aan lopen iets wat mij deed panikeren. Het sloeg me rond de knieën, de angst van ‘nee, ik kàn niet’ en die nee had niets te maken met geen zin of motivatie, het was bijna verlammende schrik. Knikkende knieën en nog van dat. In alle eerlijkheid, ik dacht al dat het voor altijd zo zou zijn.

Verklaringen heb ik er niet echt voor, al is er een theorie die me zeer redelijk in de oren klinkt. Zo las ik een boek over de kracht van de wilskracht (Kelly Mac Gonigal). Geen gezever, maar allerlei onderzoek. Een van de dingen die me zijn bijgebleven is dat wilskracht beperkt is ongeacht of je er veel of weinig van hebt. Het betekent, volgens het boek, dat als je bv. voor iets veel en langdurig wilskracht nodig hebt, je het niet meer kan opbrengen (of minder) om dat ook voor iets anders te doen. 

Lopen vraagt wilskracht, zeker van mij, ik moet mezelf altijd heel sterk motiveren, maar een tijd geleden ben ik met een project bezig geweest dat ook veel van mij gevraagd heeft. Ik denk dat, bij wijze van spreken, alle wilskracht naar dat project gegaan is en het potje ‘op’ was, al was het totaal geen fysieke activiteit. 

Maar gelukkig zijn de tijden rustiger geworden en heb ik mijn hoofd opnieuw vrij kunnen maken om te sporten. Vrij omdat er andere dingen minder belangrijk (lees : afgewerkt) zijn. Dus ben ik opnieuw begonnen, zij het heel aarzelend. 

In het krokusverlof heb ik veel gefietst in het heerlijke Nederlandse Zeeland. Fietsen, laagdrempelig en ‘kwestie van erin te komen’. Zalig was dat, Neeltje Jans op en neer, beuken tegen de wind. 

Zeeland - panoramafoto uitzicht op Neeltje Jans Deltawerken

 

Het zomaar vrij fietsen deed mij fysiek en mentaal gigantisch veel deugd. 

De voorbije week heb ik nog een tandje bijgezet : elke dag sport  en 4 luttele looptrainingen, progressief opbouwend (want er schiet precies niet veel meer over). 

Ik ben begonnen met een lange wandeling rond ons dorp. 

SAM_0558

 

De looptrainingen heb ik op één na, allemaal ‘op het werk’ afgewerkt. Ik heb tussendoor vrije uren en ik wist dat het moeilijker zou worden om na het werk nog te gaan lopen. 
En is dat niet zalig : lopen tussen de werkuren door en thuiskomen en al fijn gesport te hebben ? Douche inclusief ? 

Ook voor morgen staat de sportzak alweer klaar. Lopen rond het werk, gelukkig in mooie velden en bossen, maar wel met de nodige heuvels. 

En stilaan weer opbouwen naar, wie weet, Antwerpen ? 

Bestaat een fysieke burnout ?

 

Zoals veel sporters heb ik een vorm van regelmaat in mijn sporten. De ene dag doe ik dit, de andere dag iets anders en ik volg een plan. Het plan van de voorbije maanden was het aanhouden van conditie waaronder minimaal 10 km kunnen lopen, 2 uur aan een stuk MTB, 1 uur zwemmen en nu en dan een fikse wandeling. Op die manier sportte ik minimaal  zo’n 5 uur per week, met 3 looptrainingen (maar geen 3 keer 10 km). Dat was ‘het onderhoud’. Dat werd dan aangevuld met zwemmen (meestal maar een half uur) of een wandeling, kortom : waar ik zin in had. Sporten blijft voor mij in eerste instantie een kwestie van plezier aan hebben en bewegen. Als ik bij tijden liever fiets, dan doe ik dat, of iets anders. Maar in zekere zin behoud ik wel al die ‘sporten’.

Tot ik vorige week aan mijn training begon (schema 10 M) en 7 km moest lopen. 7 km, dat is niets nieuws voor mij en dat had ik de voorbije weken en maanden meermaals (en langer) gelopen. Ik zit trouwens nog in de ‘opbouw’ ; dus geeneens snel (ik kon beter).

Maar het lukte niet. Na 2 km zat ik er al ongeveer door. Dan maar 2 km lopen afgewisseld met 2 minuten wandelen. Iedereen heeft wel eens een offday. Een paar dagen probeerde ik het opnieuw. Zelfde verhaal. Nog een paar dagen (rustdag ertussen) : weer van dat. Hartslagwaarden waren nochtans normaal : rond de 145. Dat is prima voor mij.

Gisteren ben ik uit pure ellende maar gaan fietsen. Na het lopen van 3 km. Dat fietsen lukte wel (gelukkig !).

Zou er zoiets bestaan als een fysieke burn-out ? Want daar lijkt het wel op. Het is alsof dat lichaam gewoon zegt ‘nee, er wordt niet meer gelopen’. Het is ook geen kwestie van motivatie, want ik wil wel. Ik heb het meeste motivatie nodig om te beginnen en meestal loopt het na 2 km stukken beter.

Ben ik oververmoeid ? Die kans zit erin. Maar naar mijn aanvoelen ben ik al jaren oververmoeid, ik ben een chronische slechtslaper met een al even chronische slechtslaper echtgenoot (wat niet bevorderlijk is voor de nachtrust).

Ik vind dit moeilijk te aanvaarden en in de wetenschap dat niet trainen alleen maar conditieverlies betekent wil ik daar echt tegenin gaan. Geen idee of dat wijs is. Het voorlopige plan is om meer te sporten (frequentie) en minder lange sessie te houden. Ik hoop ook door het fietsen en het zwemmen het een en ander op te vangen.

Maar het blijft vreemd. Zo’n lichaam dat zegt ‘gedaan ermee’.