Completely out

Ik sukkel al wat met de longen en extreme vermoeidheid. Een verkoudheid, dacht ik. Maar toen het na 5 dagen nog niet over was en ik nog koortsig bleef vond de arts dat ik maar een foto moest laten nemen in het ziekenhuis. Voor alle zekerheid. Ik vond het voorbarig, maar goed, ik ben geen arts. 

Niet voorbarig dus, want op mijn foto waren ‘infiltraties’ te zien (het lijkt wel een vijandige overname) en een longontsteking ! Iedere keer ik naar de dokter ga dan voel ik mij zo’n flauwerik, alsof het allemaal maar tussen mijn oren zit. De koortsmeter had al iets anders gezegd, en nu die foto. Ja, niet te ontkennen, echt ziek dus.

Nu heb ik het daar moeilijk mee. Eindelijk mooi weer ! Eindelijk volle goesting om er volle bak weer tegenaan te gaan. Maar het zal nog niet voor onmiddellijk zijn. Longontstekingen moet je goed verzorgen naar verluidt, of het wordt allemaal erger.

Uitzieken dus. En completely out.

(PS : ik vond het nemen van de foto overconsumptie en zat er mee verveeld dat mijn dokter zo snel een foto wou nemen én na dag 3 al anti-biotica voorschreef. Ik lees echter dat zijn reactie supercompetent is, want een niet behandelde longontsteking is best gevaarlijk. )

de straffe week – de nieuwe club

De zin om te lopen is er opnieuw en ik lijk (tot mijn eigen verbazing) toch afscheid te kunnen nemen van mijn loopband ! Het weer zal er zeker ook voor iets tussen zitten ! Vol nieuwe plannen zat ik.

Vorige zondag was het lief ziek en moest ik het stellen met 5 wandelkilometers. Ik zat compleet op mijn honger, want 5 kilometer wandelen is wel niets. Dus zag ik dit als een opwarming en liep ik – out of the blue – 14 km in de namiddag. Het was mooi weer en ik had er gewoon zin in. Had ik niet naar een feestje gemoeten ‘s avonds, dan had ik er nog twee bij gedaan, om aan die legendarische 10 miles te geraken.

Woensdag deed ik netjes korte versnellingen en wel 9 kilometer lang. Ook die bevielen me, en weerom genoot ik ervan om buiten te lopen. Die versnellingen zijn goed voor mijn snelheid, maar ook goed voor mijn misschien wel grootste probleem met lopen : dat ik het na een tijdje saai begin te vinden. Zo’n afwisseling van training is dus gewoon ook nog eens goed voor de motivatie !

Donderdag was het weer de beurt aan de hobby van mijn echtgenoot : wandelen ! Nu ja, eigenlijk vind ik het zelf ook heerlijk, vooral met hem. Wandelen met je liefste, dat is gewoon zalig ! Is mijn liefje doorgaans zwijgzaam, op zo’n tochten is hij een echte praatvaar. Zalig ! Tot nu toe hadden we in 2012 enkel tochten gedaan van rond de 10 tot 12 kilometer. Ik vond dat dit meer moest zijn – en zeker al voor het echtgenootje dat eentje van 50 km wil doen deze zomer ! – dus kozen we voor de route van 15 kilometer. Na 4 kilometer merkte ik al iets raars op : ik had het moeilijk. Eu ? Moeilijk op 4 kilometer wandelen ? Ik die dat normaal met gemak doe ? En die veel langer loop ?
Na het rustpunt op 6 km kreeg ik echter alle energie terug en wandelde goedstaps verder. Toch vond ik het raar dat ik ‘content’ was dat de inspanning gedaan was. Iets was niet in de haak.

Vrijdag zou ik voor het eerst naar de (nieuwe) loopclub gaan. Ik sukkelde met verkoudheid en onverwacht zweten en voelde me niet helemaal oké maar durfde niet af te zeggen. Ik ontmoette allerlei nieuwe mensen en werd ingedeeld in de trage groep. We waren met z’n vieren de eerste 500 meter, want toen sloeg al iemand zijn voet om ! Naar eigen zeggen lopen ze rond de 10 km per uur, dat is net iets boven mijn kunnen, maar wat nog straffer is, ze lopen eigenlijk op trailgebied. Tussen de struiken, in de bossen, prikkeldraad, de natuur in. Eigenlijk prachtig, maar helemaal niet wat ik gewoon ben en ook meer belastend. Omdat niemand daar een Garmin gebruikt of zelfs weet hoe ver ze lopen had ik er ook geen idee van of ze inderdaad wel aan die snelheid liepen. Misschien liepen ze sneller of trager, ik weet het niet, enkel dat ik na een uur en tien minuten compleet uitgeblust was en het leek alsof ik een wedstrijd gelopen had. Ik zal daar dus iets tussen de 10 en de 11 km gelopen hebben. Dit zou dus geen club voor mij worden dacht ik, maar ik voelde ook dat ik echt ziek aan het worden was, dus is dit wel een goede testloop voor mij geweest ? Ik besloot, samen met hen, dat ik toch nog een paar keer met hen zou komen lopen.

En toen was het zaterdag en was er koorts. Toen kwam zondag en was er nog altijd koorts. En maandag en dinsdag terwijl ik dit schrijf. De trap oplopen voelt al zo erg aan als 5 kilometer lopen en ondertussen heb ik 3 dozen medicatie staan waaronder anti-biotica. Ik zie dat het prachtig weer is buiten en dat er eindelijk gefietst kan worden, is de goesting om te zwemmen nog groter en wil ik eigenlijk best wel terug naar de loopclub.

Maar het zal dus niet voor morgen (woensdag) zijn, het lichaam moet eerst weer op z’n positieven komen.

Dat ondertussen de goesting maar groeit !

waar is de goesting ?

Man man, ik kan dan wel aan ‘onderhoudslopen’ doen, bedroevend is het toch wel een beetje :

De naakte waarheid van van vorige maand :

1. Lopen (pijnlijk !) : 64,38 km
2. Wandelen : 81,14 km
3. Zwemmen : 3 km

Mocht mijn sport ‘wandelen’ zijn, dan was ik best tevreden, dat is toch een gemiddelde van rond de 20 km per week ! Nog beter zou zijn mocht zelfs maar de helft daarvan loopkilometers zijn. Maar goed, conditioneel zit ik toch wel ‘ergens’, want bij de lopen zaten loopjes van 10 km.

Ik betrap mezelf op contradicties en vage excuses. Het weer bijvoorbeeld. Ik had hier bijna geschreven ‘door het weer loop ik minder’. Maar hoe verklaar ik dan al die wandelkilometers, die in tijd veel langer duren dan lopen in de regen ? En waarom vind ik wandelen in de regen geen probleem (er bestaat zoiets als regenkledij) en vind ik dat dan toch een probleem voor het lopen ? Vage excuses dus.

Ik ben op zoek naar hoop ! Naar goesting ! Naar motivatie !
En ergens roept Eindhoven dan wel : halve marathon. Opnieuw. Waarom niet ?

Hoop !

Zo schreef ik naar een bijzijnde loopclub of ik daar iets kon doen. Damn, ze lopen daar aan 10 km per uur. Nu schrijft de dame van de club dat ik daar perfect zal in passen, ook al schreef ik netjes dat ik maar rond de 9,5 km per uur loop ! En is dat wel betrouwbaar, als zij schrijven 10 km per uur ? Maken ze er dan niet gauw 10,5 van, of 11 ? Hoe dan ook, ik denk dat ik alle moed ga verzamelen en toch eens mee zal trainen. Misschien kan dat ook al helpen voor de motivatie.

Ik moet mijn draai weer vinden. Hoop ! Motivatie ! Mij inschrijven voor Eindhoven !

Women only – Goed Gevoel Run Leuven

Vorige zondag heb ik mij nog eens aan een loopje gewaagd. De voorbije maanden heb ik immers alleen maar verder ‘onderhoudsweken’ gehouden. De voorbije maanden heb ik zowat van alles gedaan op allerlei vlakken. Het lopen bleef evenwel een constante, zij het zonder specifiek doel en zonder specifiek schema. Ik probeerde minimaal 3 keer te sporten, wat lukte, alleen was het dikwijls 2 keer lopen en dan nog een paar andere dingen als zwemmen en wandelen.

Veel buiten lopen is er niet gedaan. De meeste kilometers werden afgewerkt op de loopband. Ik weet dat sommige mensen die heel saai vinden maar bij mij was het bijna altijd of loopband of niets, en dan is de keuze gauw gemaakt. Ik vind lopen op een loopband trouwens totaal niet saai. Ik loop hier op onze zolder en zo heb ik heel wat films gezien waar ik anders niet eens de tijd zou voor nemen. Ondertussen werden de kilometers wel gemaald. Ik heb mij dikwijls afgevraagd of lopen op een loopband evenwaardig is. Wellicht is het iets makkelijker, al zorgt de warmte voor extra belasting. Wat helling betreft zette ik die wel op 1, wat normaal gezien gelijk staat met lopen op een vlakke ondergrond, zij het dat je al toeren moet doen om buiten volledig vlakke afstanden te vinden.

Het loopje in Leuven was dus eigenlijk ook mijn eerste loop buiten. Het starten gebeurde chaotisch en kende de klassieke flessenhals – iets wat de organisatoren hadden kunnen vermijden. Verder liep de loop voor mij op klassiek gebied : ik heb meer dan 15 jaar in Leuven gewoond en lopen langs het sportkot was zo’n beetje mijn loopterrein.
Mijn Garmin was plat dus wist ik niet hoe snel ik liep. Helemaal achteraan begonnen (Gelukkig wees Jess me op het feit dat ze zouden starten, ik stond nog te babbelen een stukje weg van de startplaats) haalde ik toch heel wat mensen in. Dat gaf een goed gevoel (!) ook al had ik niet de indruk dat ik zo snel liep. Hoe meer de loop vorderde, hoe meer mensen ik kon inhalen. Het bracht met tenslotte op een 162ste plaats van 130ste plaats op 669 mensen. Dat is een schitterende plaats maar zegt vooral iets over de andere lopers, want ik liep de 5 km in 32 minuten wat oké is maar mij in andere wedstrijden nooit zo’n mooie plaats zou opbrengen.
Tevreden ben ik wel : ik heb er van genoten, ik heb nooit heel hard gegaan en voelde me nog behoorlijk fris na het loopje. Hopelijk motiveert het mij om  e i n d e l i j k   weer buiten te gaan lopen. Want een loper die alleen op een loopband loopt, ergens klopt dat toch niet ?

En ja, ik vind het nu eens een mooi T-shirt zie ! Alleen jammer dat ze bij de organisatie precies nog nooit gehoord hebben van een V-hals !

Terugblik 2011

Mijn doelstellingen voor 2011 waren : 3 triatlons en 1 halve marathon.

Het is helemaal gelukt. Mijn tweede halve marathon in Visé was bloedheet (29°) en er werden inderdaad 3 triatlons afgestipt : Kortrijk, Rijkevorsel en Wuustwezel voor de 2de keer.

Omwille van het weer had ik me voorgenomen geen triatlon te doen voor juli, maar dat was buiten de grillen van de natuur gerekend, want het warmste seizoen viel juist in de lente.

2011 vink ik af met 172 activiteiten en goed voor 1534 km. Ook al had (en heb) ik nog geen echt vast schema voor triatlon, toch blijkt ‘de gedachte’ zich al vertaald te hebben in de trainingen.

De 172 activiteiten vallen uiteen in

88 keer lopen, goed voor 855 km (blauw)
18 keer fietsen, goed voor 529 km, (met één uitschieter van boven de 100 km !) en (rood)
41 keer zwemmen (groen)

Al bij al ben ik best verrast. Want misschien lijkt dit een redelijke verdeling, ik blijf toch sporten ‘op goesting’.

Ik vind triatlon een bijzonder avontuurlijke sport maar eigenlijk vind ik vooral de trainingen het allerleukste. Ik heb het zwemmen echt te pakken en doe dat dolgraag.
Dit jaar leerde ik de Wielerbond kennen en heb veel te laat hun toertochten ontdekt. Fietsen is immers niet mijn sterkste kant noch het meest geliefde, maar zo’n toertocht brengt je op verrassende plaatsen en is zo verzorgd dat het zelfs een fijne uitstap is.

Van de 855 km heb ik er 219 op de loopband gelopen. Ook dat vind ik nog meevallen.

 

Leukste herinneringen zijn

• Gent Zwemt ! Dat was heel apart en wil ik zeker terugdoen !
• triatlon Rijkevorsel : top !
• fietsen op het circuit in Zolder !
• 3 dagen aan een stuk ‘lopen’ tussen de wandelaars van de 4 daagse van de IJzer en de 4de dag 32 km wandelen.

en tenslotte ook de girlpower van Edith, Jess en Odile. Ik geef onmiddellijk toe : alleen zou ik niet deelnemen aan triatlonwedstrijden, terwijl je juist dit nooit op jezelf kan doen !

 

En 2012 ?
Concrete plannen zijn er nog niet echt, maar 5 keer triatlon zou mooi zijn, alsook opnieuw 1 halve marathon. Of het mag gewoon zijn zoals het was in 2011, want daar ben ik best tevreden mee !

Toch nog één doelstelling : nichtje Charlotte naar de 10 km brengen ! We will rock !

algemeen onderhoud

 

Wordt er nog gesport huize Kaat ? Gelukkig kan ik gewoonweg ja zeggen. Alleen is de klemtoon wat veranderd om de simpele reden dat ik al  zo’n anderhalve maand (of 6 weken dus)  3  of minstens 2 keer ga zwemmen. De laatste twee trainingen werd dat 1500 meter zwemmen (zonder in en uitzwemmen), de keren er voor lag dat iedere keer rond de 1300 – 1400 meter.

Die 1500 meter wil ik voorlopig aanhouden, ‘t is een afstand die mij heel goed ligt en waarvan ik het gevoel heb ‘dit is een training die mijn conditie wat onderhoudt en die mij in staat stelt om oog te hebben voor techniek’. Ook al zwem ik de volle 60 lengtes vrije slag, ik probeer toch nu en dan te wisselen wat focuspunt betreft.

Dat zwemmen gaat me zeer goed af, in alle eerlijkheid moet ik zeggen dat ik nu liever 1500 meter zwem dan bijvoorbeeld 10 km loop.

Ha, lopen dus ! Tot nu toe is het gelukt om iedere week minimaal 10 km te lopen, ik loop dat precies altijd ongeveer gelijk : een uur en 2 minuten, ondanks het wisselend parcours, ‘t zijn maar de seconden die variëren !  Ik leef in de hoop dat ook dit een ‘goed onderhouden‘ is, momenteel is mijn hoofd te druk om specifiek te trainen en moet ik het daar een beetje mee stellen. Misschien moet er toch een tweede (loop-)training bijkomen. Met sprintjes of interval.

Ondertussen heb ik ook de fitness terug ontdekt (lang leve de zolder) en zijn er stilletjes aan alternatieve trainingen bijgekomen : krachtwerk dat zich vooral op de armen en schouders richt, buikspieroefeningen (altijd goed) en verder aangevuld naargelang ik zin heb : fietsen, crosstrainen of op de roeimachine. Al deze laatste toestellen lijken ‘makkelijk’, maar door het vast te stellen wattage kan het flink lastig worden.

Tenslotte is ook het dieetplan gelukt. 8 kilogram in de zomervakantie afgevallen en daar is niets van bijgekomen. Ook dit is nu een beetje ‘te onderhouden’.

Omdat het in mijn hoofd zo druk is en er van alles gaande is (no worries !) heb ik de laatste weken resoluut gekozen voor wat ik graag doe. Uiteindelijk train ik toch nog minstens 4 keer per week en hoop daarmee alles goed te onderhouden. Het genieten en vooral het ontspannen staan voorop. Met een beet je geluk moet ik normaal gezien toch vrij snel terug kunnen aanpikken. Tenminste dat is echt mijn hoop !

Dwars door Hasselt

Eigenlijk moest ik op 9/10 de Halve in Eindhoven gelopen hebben. Ik had er ook goed voor getraind tot en met de zwaarste dus netjes tot twee weken ‘voor datum’. Ik had mooi de langste tocht gedaan 18 km en vele tochten van 14 – 15 -16 km. Maar bij die laatste tocht verloor ik plots alle goesting, werkelijk àlle goesting.

Ook Edith twijfelde tussen Eindhoven of iets anders, tussen wat voor afstand ook. Uiteindelijk kozen zowel Edith als ik voor Hasselt. Bij de inschrijvingen moesten we nog beslissen welke afstand we zouden lopen. Ho … wat zouden we doen ? We kozen voor 10 en Edith besloot meteen ook om bij mij te blijven, wat de reden is van dit schoon PR en een droom die ik al lang heb.  Al bij al werd het een bijzondere leuke loop en is de goesting weer helemaal terug. Dat ik een PR op snelheid heb terwijl ik al een paar maanden ‘traag’ train juist omwille van HM, tja, ‘t is raar.

Maar dik content !

Wendy werd eerste en ook Jess liep supersnel op de 15 en naar verluidt zijn er ook in Eindhoven (oude) PR’s gesneuveld ! Proficiat aan allen !

Geïnspireerd

Jullie inspireren me. Om te sporten. Om te lopen, te zwemmen, te fietsen, om ergens aan deel te nemen. Er zijn er die mij inspireren omdat ze o zoveel discipline hebben, er zijn er die mij inspireren omdat ze koppig blijven verder doen, ook al lukt het niet altijd zo. Er er zijn er die lopen en ook nog eens een heel goede muzieksmaak hebben. Of die mij leren van een wielerbond is, of dat je beter met snelle omwentelingen fietst. O wat vind ik jullie inspirerend !

En er zijn er dan ook die mij plots herinneren dat studeren fijn is. Zeker als het iets totaal anders is dan de gekregen opleiding. Dus zie me hier zitten, met mijn neus in de boeken en al meteen met mijn echtgenoot als coach en lesgever !

Blijf dus vooral bloggen, ‘t is niet dat ik inspiratie tekort heb, maar jullie verruimen mijn blik en bijgevolg wellicht ook mijn leven !

Ps : het is zeer interessante materie en geheel nieuw is het niet,  maar ik moet er flink op ‘bijten’, ‘t is niet dat het er als pap ingaat ook .

de eerste 4 km

voor het lieve nichtje zijn een feit. Wonderbaarlijk goed deed ze dat : nog nooit buiten gelopen, enkel op de loopband en hup, schoontjes en boven alle verwachtingen gefinished ! You did it girl !

De sportieve uit-week met vergissingen

Nog altijd niet echt het ‘ritme’ gevonden wat planning betreft, maar wel mooi bezig voor Eindhoven en wel op originele manier, al zeg ik het zelf.
Woensdag stond er een duurloopje op het programma, 15 km. Mooi afgewerkt en ik ben de westelijke kant van ons dorp eens aan ‘t verkennen. Stond nog  op het programma 2 x 5 km aan 6:45, die 10 km zijn vervangen door 9 km in ‘t Rivierenhof alwaar we (Jess, Odile, Wim en Ken) samen met een paar duizend anderen, dwalende lichtjes waren in de duisternis. Ambiance verzekerd ! Wim trok de locomotief en stak menig loper voorbij, de dames en Ken volgden en ik haakte aan, zolang ik kon. Schoon gedaan, al zeg ik dat zelf, want ik heb dat TGV’ke toch zo’n dikke 3 km kunnen bijhouden. Het was wel meer een ziggezaggen dan iets anders, want met 3000 man in een park lopen, tja, zo’n paadjes zijn daar natuurlijk niet op voorzien ! Maar het was super en de 9 km werden afgelegd aan een pace van 6:08 dus dat kan ook tellen voor tempoloop dacht ik !

Ik eindigde op plaats 1755 van de 3000, in ‘relativiteit’ zal dat een van mijn sterkste prestaties zijn, al vond ik het bovenal super gezellig : de lichtjes, Wim de trein, Jess die ‘kaaaaat’ riep en ik die ‘Jesssss’ echoode. Schoon was dat !

Tegen middernacht was ik alweer thuis en stond s’ morgens op voor het grote plan om deel te nemen aan de RenLadiesBike, een toertocht van de VWB en eentje speciaal voor vrouwen (maar de mannen mochten mee).  Na mijn avontuur de nacht ervoor dacht ik moedig dat de 65 km wel zou gaan. Het lief ging mee (hip hip hoera) en terwijl het liefje de fietsen ineen zette, zou ik mij alvast inschrijven. De sporthal gevonden, de tafel van de organisatie gevonden en wat hoorde mijn oor daar ? We waren een dag te vroeg. Een hele dag ! De teleurstelling moet nogal op mijn gezicht te lezen zijn geweest want toen zeiden ze : ‘ach, we de pijlen zijn er toch, als je het niet erg vindt dat er geen bevoorrading is krijg je je pakket en kan je toch meedoen’. Ik haalde de centjes boven en hoorde nog even de vrouwen discussiëren over het al dan niet aangebracht zijn van de splitsing van de 65/100 maar dat bleek geen probleem. Dus hup, de cadeautjes de auto in (ook voor manlief trouwens) en op die fiets richting 65km. Pijltjes volgen en maar beuken op die fiets. Nu heb ik toch een ietwat innerlijk kompas en begon mij na 50 (!) km te vragen of wij al niet lang terug richting Tessenderlo moesten fietsen. GPS (smartphone) bovengehaald en tot de conclusie gekomen dat we zowat op het verste punt zaten van route 100 ! Honderd kilomter ! Vorige week had ik pas mijn afstandsrecord van 75km gehaald en vond dat een ‘tour de force’ ! En wij hadden geen eten bij ! En maar één flesje drank ! Ik geef eerlijk toe dat de moed mij toch wel even in de (fiets-)schoenen schoof. Maar na wat heen en weer gepraat beseften we ook dat er niets anders opzat dan gewoon nog 50 km terug te fietsen en verder de pijltjes te volgen. Wij wisten immers ook amper waar we waren ! In Borgloon zijn we even van de route afgeweken om wat te eten – anders wat ik echt door mijn benen gezakt, met twee boterhammen die ik voor ontbijt gegeten had – en zo werden er op deze dag 100 km gefietst.
Normalitair moest daar nog een duurtraining van 16 km bijkomen, maar weer hoop ik dat 100 km fietsen ook wel voor duurtraining kan doorgaan. ‘t is een schoon getal natuurlijk, 103 om precies te zijn, maar ondanks het feit dat ik het best leuk vond, ‘t is toch echt wel ver ook !

Thuis gekomen wat moe, maar eenmaal zondag voelde ik er niets meer van. Dus dat lijkt allemaal goed verteerd !

En zie, wat een mens allemaal verzamelt op amper 24 uur :

Deze week worden het de lange (en langste ?) duurlopen voor Eindhoven en we gaan zien of ik die 18 km al dan niet vlot haal. Ik heb er een redelijk goed oog in, maar goed, ze moeten nog altijd gelopen worden en in Eindhoven moeten er zelfs nog eens 3 extra bij ! Uitlopen en genieten is het hoofddoel. Genieten van al dat sporten doe ik de laatste tijd bovenal, met de gekste ideeën soms.
Ook hoop ik dat ik weer een wekelijkse dag, of twee zelfs, vind om te zwemmen, want ook al is mijn werkschema ‘zwemklaar’ ik moet het gewoon nog in mijn routine krijgen !