Fietsen in Normandië

Het lief is niet zo sportief als ik, wat betekent dat hij al eens een halve dag wil lezen. Prima, dan kan ik de fiets op ! 

Gewapend met de fietsGPS stippelde ik een route uit. Op gewone wegen (de klassieke D-wegen of departementswegen) is nauwelijks een fietspad te bekennen. Normandië is niet zo druk, maar toch, als je gewoon recratief wil fietsen zijn die wegen af te raden. Gelukkig hebben ze toch enkele lange stukken echte ‘fietswegen’ en kon ik mijn weg grotendeels uitstippelen langs deze wegen. 

Het fietsje was weer het Decathlonplooifietsje. Het is letterlijk mijn kleinste zusje in mijn fietsenfamilie en het kan natuurlijk niet wat mijn MTB of racefiets kan. Maar het is wél een trouw veulen. Dikkere bandjes zodat je niet bang hoeft te zijn op geaccidenteerde paden (die hier ook zijn) en met net genoeg versnellingen om de heuvels op te gaan. Uiteindelijk heb ik al heel wat kilometers met dat ding gedaan en het heeft me nog nooit in de steek gelaten. Voor recreatieve tochtjes waarbij je vooral wil genieten van alles wat je ziet, ideaal ! 

SAM_1376

Vaux-sur-Aure

SAM_1382

 

Dancing in the pool

oftewel wat een beetje muziek kan doen.

Ik vertrok vandaag, bijna gewoontegetrouw op weekdagen sedert de vakantie begonnen is, richting zwembad. Kwestie van een eerste workout te hebben van het hele lijf. Alleen spijtig dat het zwembad pas open is om 11.30 uur ! Maar goed, dat geeft mij een goed excuus om daarvoor nog de huishoudelijke taken in orde te maken.

Een van de voorbije dagen had ik weer eens de zwemMP3 (gekregen als tester voor Decathlon) in mijn handen en dacht : goed moment om dat nog eens uit te testen. MP3-speler opgeladen en zwembad in. Na een kilometertje (mijn gebruikelijke warming up van de dag) vond ik de muziek zo goed dat ik er nog een kilometer bij gedaan heb. En ware het niet dat ik nog ergens anders moest zijn, ik lag er nu misschien nog : innerlijk meezingend in het water.

 

Ik was toch weer blij verrast van de kwaliteit. Ten eerste hoor ik het muziek goed. Natuurlijk, je kan dat niet vergelijken met een kwaliteitsMP3speler, gewoon al omwille van het feit dat je binnen het water en rond je oren veel lawaai ‘maakt’ (luchtbellen !) en dat je je hoofd en nek continu beweegt. Maar toch ging dat heel goed. De oortjes bleven prima zitten (met zwemmuts uiteraard, maar in mijn geval eentje uit stof, niet zo eentje dat heel erg spant) en de MP3-speler bleef ook netjes zitten. Omdat ik toch alle tijd had heb ik uitgetest of er verschil was tussen crawl (vrije slag), schoolslag, rugcrawl of vlinderslag en nee, ‘t was allemaal hetzelfde. (Behalve dat ik na 1 lengte vlinderslag ongeveer dood was). 

De MP3 speler kan ook je lengtes tellen en maar omdat dit nogal een spontane opwelling was van mij heb ik dat niet geactiveerd. Ik zal het nog eens moeten opzoeken hoe dat gaat. Of gewoon de timer gebruiken : na x-aantal minuten valt je muziek uit en is je training voorbij. Kan wel handig zijn als ik weer onder de werkuren (of liever tussen de werkuren, ga zwemmen.). Hoe dan ook, ik ben weer helemaal zen en enthousiast.

 

Nipt gewonnen

Nu en dan doe ik eens mee aan de groepschallenge van Vivofit en hé, dit keer heb ik voor de tweede (of is het de derde ?) keer gewonnen, zij het nipt.

Waarom doe ik niet altijd mee ? Omdat Vivofit je altijd uitdaagt om nog méér te stappen. En met 112 000 stappen op een week vind ik dat behoorlijk. Een weekje minder stappen betekent dat ik Vivofit mijn te behalen niveau wat laat zakken. Wat meteen weer een seintje is voor mij om er voor te gaan. Letterlijk dan.

Vivofit

Het avondritueel

Sedert ik de Garmin Vivofit heb, ga ik ‘s avonds wandelen. Aanvankelijk omdat ik uitgedaagd werd door die Vivofit op zich. Nu simpelweg omdat het een prachtige afsluiting van de dag is, wandelen in het dorp. Het is ook een goede manier om eventuele restjes van belaste spieren van de voorbije sporttrainingen (lopen, fietsen, zwemmen) te strechen, want wandelen, dat is heilzaam voor lichaam en geest.

Een van de bijkomende voordelen is dat ik nog eens bevestigd zie hoe schoon mijn dorp hier is. Volgende foto’s zijn genomen binnen 1 vierkante kilometer (!) van ons huis.

Rillaar1

 

Rillaar3

Rillaar5Rillaar4

…. rare dieren kom je hier ook tegen …

Rillaar6

 

in d’Ardennen

Als trappentraining kan het wel tellen :

Croix Scaille

En het weer was onheilspellend, zodat wanneer we op het hoogste punt waren (45 meter) gratis endevoorniets een Walibi-ervaring kregen. Een wiegende toren, die MilleniumToren in Croix Scaille, net aan de grens met Frankrijk.

Hij staat er moederziel alleen, op een eenzaam én bemand toeristenkantoortje na. Naar verluidt is Croix Scaille het vierde hoogste punt van België, de toren niet eens meegerekend. Wie weet, stond ik met mijn 45 meter plus wél op het hoogste punt.

We waren er om te wandelen en de sportieve prestatie stelde niets voor, maar het gezelschap des te meer. We waren er immers op ‘natuurontdekking’ met de vereniging Landschap.

wandelpad

 

Het waren allemaal mensen met veel kennis over natuur en menig plantje werd besproken, bekeken, gefotografeerd en becommentarieerd. Ik kende geen enkel, maar weet nu toch alweer dat de kleine ratelaar een halfparasiet is. Geef toe, dat klinkt toch als een ‘kenner’.

Er was er maar eentje dat ik zo herkende, zij het dan nog van dit liedje. U kent deze vast ook !

Fallus impudicus

die stinkt dus echt uren in de wind !

Iedereen – ook ons dorp !

image (1)

 

Terwijl ik dit schrijf is de wedstrijd België – US bezig. Manlief kijkt, ik zit in mijn bureautje. Ik heb niets tegen voetbal, maar de spanning is mij bij tijden te groot en het lief verdraagt – ook al volledige gespannen – geen woord van mij.

En laat ‘in spanning zijn’ en ‘zwijgen’ super moeilijk zijn voor mij.

Dus ga ik naar boven met een goed boek. Ik zal het later wel horen en ik wens echt dat België wint, al is het maar omdat het mensen blijkbaar happy maakt.

Tijdens mijn avondwandeling kwam ik bovenstaande kerel tegen. Het is eens iets anders dan de spiegelkousjes !