Het nieuwe werkjaar

Eind augustus betekent einde vakantie maar ook de verrassing van een nieuw werkrooster. Ik werk dan wel niet voltijds, het is toch nieuwsgierig afwachten op welke dagen ik zal moeten werken en of mijn werken verdeeld wordt op vele halve dagen of juist niet.

Gelukkig doet iedereen heel hard zijn best bij ons op het werk om het rooster zo goed mogelijk te maken, rekening houdend met zowel de leerlingen als de collega’s.

Vorig jaar was ik vele uren op school zonder lesopdracht, het waren gaten van 2 tot 3 uur. Tussendoor naar huis gaan was geen optie met minimaal 45 minuten werkverkeer voor 1 rit. Het werd dan maar lopen en een abonnement op de fitness tijdens de daluren.

Dit jaar heb ik meer geluk. Op woensdag hoef ik geen les te geven en laat het nabije zwembad nu toch wel beslist hebben dat ze voortaan om 9 uur open zijn. Geen scholen te bekennen en ook weinig volk. Heerlijk is dat. Ik begin ‘s morgens vroeg aan mijn werk en stop tegen 11uur.  Heerlijke beloning, zo’n zwemtraining zonder veel volk in het zwembad.

Geen groot zwembad, maar als je maar met zo’n vijftal mensen bent is het regelrechte luxe ! (foto http://www.triatlonwedstrijden.be)

Het lief wou het dit jaar wat sportiever aanpakken en kocht een elektrische fiets.  25km op en 25km terug via de Hagelandse Heuvels. Aanvankelijk dacht ik je bij zo’n fiets niet echt moest duwen. Verkeerd gedacht ! Het is merkelijk minder inspannend dan met een gewone fiets, maar het blijft wel trappen. Uiteindelijk ben ik ook gevallen voor zo’n elektrisch ros en wel om de volgende reden : het is veel minder stresserend dan 45minuten in de auto op het drukste moment van de dag. We  moeten er wel vroeger voor uit bed (30 minuten) en we rijden er wel langer op, maar het buiten zijn, zelfs in regen en wind, geeft energie. Het terugrijden is helemaal de max, want dan rijden we via de meest landelijke wegen 10 minuten om, met zicht op schapen, eenden, koeien en de heuvels van het prachtige Hageland. Soms rijd ik al eens langs het kasteel van Horst om er een groet te brengen aan de Rode Ridder.

Kasteel van Horst, altijd een omwegje waard !

Blijven natuurlijk nog over de looptrainingen. Die gaan goed. Ik blijf het schema van Garmin volgen op hartslag. Tot nu toe moet ik vooral trainen op een hartslag die lager ligt dan 129 en dat blijft een uitdaging, maar gelukkig gaat dat altijd maar beter. Drie keer per week staat er een looptraining op het menu, bij voorkeur niet gecombineerd met het fietsen, maar soms wel.

Tenslotte zijn er ook nog de Aktiviawandelingen.  Wandelen blijf ik heerlijk vinden : het wandelen door nieuwe stukken natuur, het genieten van de seizoenen. Soms doe ik de vele kilometers alleen en is dat zo heerlijk afkicken van allerlei zorgen en stress, soms wandelen het lief en ik samen – genieten van alles en elkaar.

Je ziet, alles goed hier Ten Huize Kaat.

Vierdaagse van de IJzer

DSCI0310

 

Het is weer gedaan, de Vierdaagse van de IJzer en zelfs het lief zat bijna met een brok in de keel, zo geliefd is dat evenement bij ons hier !

Nu is die Vierdaagse een beetje zwaar beladen bij ons en wel om twee grote redenen. Ten eerste zijn wij rond onze eerste Vierdaagse echt een koppel geworden. We hadden onze Vierdaagse gepland als vrienden, maar tegen dat het zover was, waren wij een koppel.  Ten tweede, de Vierdaagse is voor ons beiden een beetje de afsluiting van een lange zomervakantie. Tijdens deze wandeldagen kunnen we nog zorgeloos genieten van vakantie, eenmaal terug thuis wordt ons hoofd gevuld met werkgerelateerde zaken, iets waar we nu niet om staan te springen.  Maar zo is het en het maakt misschien ook dat we vakantie juist zo waarderen.

DSCI0304

Terug naar de Vierdaagse ! Waar zit de magie ?
Niet in de wandelingen zelf, daar hebben we het ongeveer een heel jaar over als we andere Aktivia-wandelingen doen.  Er zijn wandelingen die véél mooier zijn. De Vierdaagse  gaat voornamelijk over verharde grond en veel bossen zijn daar niet bij.  Ik denk dat dat voornamelijk door het grote getal wandelaars komt, die hebben plaats nodig en duizenden wandelaars door een bos op 1 dag, ik weet niet of de natuur dat zo goed aankan. Ik ken in België geen wandelevents die zoveel deelnemers hebben.

 

DSCI0312

De organisatie dan ? Die verdient vele pluimen. Alles is in orde. Bij het starten krijg je een flesje water en onderweg krijg je sportdrank en/of melk, en ook nog wat te eten in de vorm van een koek. Er zijn talrijke waterposten en er staan hier en daar extra toiletten die zelfs de proef van het grote deelnemersveld doorstaan.  Er zijn EHBO-posten en tussendoor wordt zelfs je tijd gescand. Iedere dag krijg je een dagkrantje met de kaart en route in kleurendruk, waar ook alle rust- en bevoorradingsposten op staan.  Ik zou niet weten hoe ze het nog beter kunnen organiseren. Je kan op voorhand inschrijven of ter plaatse via je identiteitskaart. Maanden op voorhand (als je ooit eens meegewandel hebt) krijg je via email al informatie over de komende tochten. En wie heel erg bezeten is van de Vierdaagse en de sfeer kan zelfs op een van de kampen logeren : die voorzien je van verplaatsing naar de startpunten, van logement met vol pension, geheel in “legerstijl”. Je kiest voor tenten van het leger of je eigen kampeermateriaal. Keuze genoeg (maar vrijwel altijd volzet, je moet tijdig beslissen).

De magische elementen zijn volgens ons de vier opeenvolgende dagen en het grote getal deelnemers. Iedereen is daar met hetzelfde doel : wandelen. Iedereen doet het op zijn tempo en op de gekozen afstand. Maar we gaan allen dezelfde richting uit. Dag na dag. Het is opstaan en stappen. Eten, slapen, opstaan en weer stappen. Het repetitieve heeft iets kalmerends, het stappen door weer en wind – niemand maakt er een probleem van om uren in de regen en modder te stappen –  brengt een diepe rust. Althans, zo voelen wij het aan. Ik heb het zelf heel moeilijk om mijn hoofd leeg te maken en niet voortdurend “te werken” in mijn hoofd, maar ik merk wel dat het na veel stappen beter lukt.  Ik kan al eens gewoon naar een boom kijken of een koe langs de weg. Ik kan al eens gewoon zijn waar ik ben, iets wat gigantisch moeilijk is voor mij : leven in het heden en op de plaats waar ik ben. Alleen bij het lange, ook repitieve zwemmen heb ik wel eens zo’n ervaring : dat het stil en rustig wordt in mijn hoofd.

Lachend zeggen wij ook dikwijls dat wandelen als koppel de beste relatietherapie is. Ik geniet van het samenzijn met het lief, soms babbelend dan weer kilometers in stilte.  Mooi is dat.

De laatste tocht ging door rondom Ieper en eindigt traditioneel met een hulde aan de gesneuvelde soldaten. Ze kregen ook mijn eer en respect. Het is spijtig dat er een leger nodig is, dat landen oorlog voeren, en nog veel spijtiger is dat geweld blijkbaar soms de enige uitweg is. Is het geweld of is het verdedigen ? Ik ben geenszins een specialist in oorlogen, maar ik kan mij onmogelijk voorstellen dat we het zo goed zouden gehad hebben mocht Duitsland gewonnen hebben tijdens de Tweede Wereldoorlog en dan bedoel ik het Duitsland van Hitler.

De Vierdaagse zit erop en dat betekent ook dat er opnieuw gelopen moet worden. Met 4 dagen stappen is er van lopen niet veel in huis gekomen. Ik denk dat ik zelfs een week in het schema zal overslaan, want al die kilometers wandelen moet toch iets betekenen ?

 

Straks moeten we terug aan het werk maar gelukkig lijken de weergoden ons een schitterende zondag te geven. Het mag wel, in de zomer die naar verluidt de natste van alle is.  Ondertussen ga ik al dromen van een nieuwe vakantie.

Lopen op hartslag (2)

 

Ondertussen loop ik nog altijd op hartslag en wel met een schema van Garmin. Beide keuzes blijken goede keuzes te zijn. Ik ben echter geen sportwetenschapper dus wat ik aanvoel is misschien niet noodzakelijk juist.

Vooreerst heb ik de indruk dat lopen op hartslag mild is voor mijn lichaam. In principe kan ik er niet “zwaar overgaan”, anderzijds piept dat ding evengoed als ik aan een te lage hartslag loop. Mentaal past dit ook beter bij mij. Ik kon gigantisch gefrustreerd zijn omdat ik een bepaalde snelheid niet haalde en bleef dan maar pushen en doordoen tot ik bijna met mijn tong op de grond liep, wat meestal resulteerde in het gevoel dat ‘lopen écht wel niet leuk was en hardlopers masochisten zijn’. Het ergste is dat ik dan wel heel nu en dan fier was op mijn prestatie – kijk eens naar dat mooi snelheidscijfer ! – maar daar moest ik veel frustratie en geforceerde trainingen bij nemen.

De gevolgen zijn dat ik zelden uitgeput ben of ‘s anderdaags moe, wat weer met zich meebrengt dat ik het niet erg vind als de volgende training er snel weer is. Ik kan het zelfs nog goed combineren met zwemtrainingen  – al moet ik soms opletten dat ik daar, uit pure overmoed, ook niet mee overdrijf.
Anderzijds loop ik merkelijk trager dan voordien, trager maar ook aan een lagere hartslag. De meeste trainingen moet ik onder de 129 BPM uitvoeren en dat betekent echt wel traag lopen. Omgekeerd mag ik mij heel nu en dan eens uitleven op een hogere hartslag en merk ik dat ik er lichamelijk wel het een en ander veranderd is. Ik moet echt wel – naar mijn normen dan – hard lopen om 145 BPM te halen. Vroeger zou ik met diezelfde snelheid rond de 155 gelopen hebben.

Maar toch, ik loop dus meestal stukken trager en dat is bij tijden een harde noot om kraken. Het is moeilijk om dat in mijn hoofd niet te vertalen naar “Ik ben niet meer zo goed als vroeger”, “Ik zal nooit meer sneller lopen” of kortweg : “ik ben niet goed bezig, misschien is het wel luiheid om zo op hartslag te lopen”. 

Maar ik loop ! Dat is wel de allergrootste verdienste, ik loop en zie er niet tegenop. Ik zie het zitten en geniet. Ik kan het combineren met zwemmen of met andere activiteiten.

Ik gebruik dus een schema van Garmin. Garmin stelt zelf vele schema’s voor, voor allerlei afstanden, op basis van hartslag of niet, beginner of niet enzovoort. Je kiest je doeldatum of startdatum, dagen die je wil trainen en hup, daar staat het hele schema in je agenda. Eén keer synchroniseren en alle workouts staan in je horloge. Vervolgens is het gewoon een kwestie van ‘workout vandaag’ te kiezen en ik ben weg. Ik heb dus geen enkele trainingen manueel moeten importeren. Je kan de agenda aanpassen (dagje vooruit of achteruit) of zelfs meteen via je horloge ‘training gisteren’ kiezen of ‘training morgen’ als je ergens wil schuiven. Opnieuw een groot gemak.

Samengevat : het loopt gemakkelijk. En laat ik dat nu eens superfijn vinden !

Cijfers motiveren

Soms denk ik dat het voor mij véél makkelijker zou zijn mocht er meer gecommuniceerd worden met cijfers.

- Hoe gaat het met je ?
– Een zesje
– Wat vond je van de film ?
– Een negen
– Heb je nog veel werk ?
– Een vijfje.

Soit, zo gaat het natuurlijk niet maar cijfers zijn wel duidelijk. Sommige cijfers zijn ook heel mooi en andere helemaal niet*. Sommige zijn evenwichtig en andere grillig, maar daar ga ik het niet over hebben, kwestie dat ik niet helemaal gek word verklaard !

6  trainingen doe ik momenteel per week gedurende deze vakantie en soms komt er nog een extraatje bij. Ik voel mij daar heel goed bij. 3 looptrainingen naar het plan van Mr. Garmin, 2 zwemtrainingen, 1 variabele (fietsen of wandelen) en soms eentje eXtra.

6T + X   = 3L + 2Z + 1V + X

2000 meter per zwemtraining
Is het richtgetal van het aantal meters dat ik zwem. Aanvankelijk had ik als doelstelling 3000 meter verdeeld over 2 trainingen, maar algauw bleek dat ik de eerste training altijd meer dan de obligate 1500 zwom, waardoor het eerder 2000 + 1600 of zelfs 4000 geworden is.

129 hartslag
De meeste looptrainingen moet ik onder de 129 BPM doen en dat is niet simpel want ik flirt nogal met 131-132. Maar meestal lukt het wel. Dat betekent natuurlijk traag lopen en veel conditie opbouwen. (Hoop ik toch). Ik zag dat ik mij de komende training eens mag uitleven tot 145 ! Stel u voor ! 145 !

6 kg ben ik afgevallen sedert de zomervakantie begonnen is. Dat is ongeveer een kilo per week. Ik eet evengoed alles als voorheen. Maar merkelijk minder. Ik hou een  eetdagboek (My Fitnesspal) bij en noteer iedere dag schoon het getal van de weegschaal. Het is zoals het is : cijfers liegen niet, of ze nu kilogram of Cal achter zich hebben staan.

Cijfers motiveren en Garmin heeft dat goed gezien !

  • Garmin zegt netjes hoeveel uren per week ik train en genereert rapportjes. Ik kan daar op kicken.
  • Garmin zegt ook hoe het gesteld is met mijn algemene conditie. Mijn VO2max staat momenteel op 39, ik ben dus een beetje beter geworden !
  • Mijn SWOLF-score is goed volgens Garmin, maar ik weet nog niet goed hoe Garmin dat vergelijkt. Ik moet me daar nog eens in verdiepen.
  • Garmin vertelt me ook netjes wat mijn ‘hersteltijd’ is. No excuses ! Maar ook niet overdijven.

En zo kan ik wel een tijdje verder gaan. Ik heb grafiekjes en niet alleen als het over sporten gaat. Als het kon zette ik alles in formules.

Nog 2 nachtjes slapen en ik mag terug op vakantie !

 

 

(*) een training van 9,7 km, dat is geen getal, of zoals ik laatst zag "1950 meter gezwommen", dat kan je toch niet zo laten ?

 

 

 

 

 

 

 

verliefd op zwemmen (en de rest)

Ik kijk terug naar een fijne sportieve week. In de vakantie gaat dat toch allemaal beter. Op één dag na – en met het excuus dat er ‘rustdag’ stond op het (loop-)schema – heb ik alle dagen gesport.

Deze vakantie heb ik het zwemmen ook weer serieus opgepakt en ben weer “totally in love” !  Zwemmen is voor mij pure ontspanning. Sommige mensen gaan mediteren, of doen aan yoga of mindfullness, voor mij doet zwemmen dit ! Onderstaande citaat zegt het eigenlijk helemaal :

“you disappear” , ik hoop dat dat niet klinkt als een drugsverslaafde. Maar ik denk dat het herkenbaar is voor veel sporters : gewoon weg zijn van alles. Er zijn wel eens mensen die zeggen dat het druk is in een zwembad en dat kan wel, maar zwemmers (zeker de baantjeszwemmers) laten elkaar helemaal gerust. Je komt niemand anders tegen dan andere zwemmers (lang leve de baantjeszwemmers !) en je wordt ook zelden bekeken.

Ik zwem de laatste maanden continu met muziek in mijn oren, geweldig is dat, en dat zorgt er natuurlijk voor dat de wereld nog meer enkel en alleen van mij is. In mijn MP3 speler zit ook een timerfunctie, wat betekent dat ik mij niet eens zorgen hoef te maken over ‘hoe lang’ of ‘wanneer ik thuis moet/wil zijn”. Ik zet ‘m op x-aantal minuten en dan valt de muziek gewoon stil, tijdens het laatste of voorlaatste baantje krijg ik zelfs nog een waarschuwing.

Het grootste – naar mijn mening toch – probleem bij het zwemmen is inderdaad wel zwemplaats vinden. Dat is een probleem dat je niet hebt met lopen : banen en wegen genoeg ! Geen openingsuren ! Voor het lopen (en in iets mindere mate het fietsen) heb je bij wijze van spreken 24/24 en 7/7 de kans om er volop voor te gaan.
Bij het zwemmen is dat minder en nu ze mijn “woonplaats”zwembad gaan sluiten in 2016, gaat dat misschien nog erger worden.

Tegenwoordig ga ik heel graag zwemmen in het Provinciaal Domein Halve Maan in Diest en wel tijdens het Happy Hour. Dat is een uur voor sluitingstijd. Meestal zijn er niet veel mensen meer én diegene die er zijn zwemmen baantjes in het 25 meter gedeelte. Het enige nadeel aan zo’n domein is dat er soms wel kleine akkefietjes zijn. Ik ken geen plaats waar zoveel surveillantiecamera’s staan als rond de omkleedhokjes en waar je enkel binnen mag op vertoon van je identiteitskaart. Het geeft mij een dubbel gevoel : is zo’n ver doorgedreven surveillantie nu een teken van veiligheid of onveiligheid ?

Ondertussen ben ik natuurlijk ook de Garmin Swim aan het testen. Tot nu toe met héél veel tevredenheid, maar da’s voor een ander postje !

Ik kreeg een cijfer van mijn Garmin 620

De Garmin 620 geeft cijfertjes en wel véél cijfertjes. In alle eerlijkheid, wellicht teveel cijfertjes voor een matig sporter als ik.

 

Da’s een foto van de Garminsite zelf, en ‘t is niet dat je er automatisch een VO2 max van 46 mee krijgt, wishfull thinking, ja !

Maar goed, na mijn training van vandaag (nog altijd braaf op hartslag, en ik kan nu echt al LOPEN onder de 129 bmp !) gaf hij mij nog eens een VO2max getal. Misschien doet hij dat altijd, maar ik kijk er niet altijd naar. Ik sla gewoon de training op (gaat niet automatisch bij de 620, je moet dat bevestigen) en kijk niet naar de volgende schermpjes.

Maar goed, vandaag zei hij, behalve dat mijn rusttijd 15 uur was – dat is zeer geruststellend, ik zal mij dus zeker nog niet overdoen ! – dat mijn VO2 max 38 was.

Vergeleken met de vorige keer dat ik er echt kijks naar had (9 juni) ga ik van

oranje (redelijk) naar groen (goed) en van 36 naar 38. 

Geen idee of dat allemaal zo schoon klopt die cijfers, maar ik kan mij anderzijds wel voorstellen dat je op basis van snelheid, hartslag en afstand toch conditie en progressie in conditie kan meten. Aanvankelijk kon ik bv. niet lopen met een hartslag onder de 129.  Ik zat minimaal aan 135.  Hoe dan ook, ik vind het best motiverend.

Nog een nieuw item bij de 620 is de zogenaamde raceprognose. Zo vertelde mijn Garmin doodleuk dat ik een 5 km wedstrijd aan 27 minuten en een lap zou moeten kunnen. Huh ? Ik ? Onder het half uur ? En wanneer dan wel ? Onder welke voorwaarden ? Want dat zegt die Garmin natuurlijk niet, ik kan er jammer genoeg niet mee praten.

Hoe dan ook, ik doe gewoon verder, ‘voor ‘t amusement’ en zonder echte plannen. Ik volg momenteel een schema van Garmin zelf op hartslag en ben content dat zij er ook crosstraining in opnemen. Ik ben nooit monogaam geweest wat lopen betreft. Ik hou minstens zoveel van zwemmen. En fietsen, eu MTB ! En wandelen ! Tussendoor doe ik zelfs al eens een stepclass – wellicht geen zicht, maar soms heb ik daar ronduit goesting in.

sportpsychologie

In een ideale wereld zou ik een sportpsycholoog hebben. Of laat ik het gewoon zo zeggen : tijdens mijn sporten (en zeker wedstrijden) is mijn hoofd de grootste vijand. Ik durf nogal te stressen, zeker tijdens een wedstrijd, waardoor de focus compleet weg is en ik overal obstakels zie in plaats van gewoonweg ‘go with the flow‘, want voor de “ranking”  of de “eindtijd” doe ik het sowieso niet. Daarom doe ik niet zoveel wedstrijden. Er zijn mensen die juist de wedstrijden het leukste vinden en de trainingen minder, voor mij is dat omgekeerd.

Het boek “De psychologie van de topsporter” van Bert de Cuyper (KULeuven) heeft me echter veel bijgebracht, al vrees ik dat ik natuurlijk een stresskip zal blijven. Vooreerst (en dat staat bij het nawoord) : topsporters zijn ook maar mensen. Paula Radcliffe :

“De grote waarheid is dat we menselijke wezens zijn, en geen machines; mensen met emoties, eigenaardigheden en zwakheden : ze horen bij ons evenzeer als onze sterktes”.

 

Toch zijn die topsporters ook uitzonderlijke wezens. Bewijze ervan hun “monomanie” (= positiever gesteld dan obsessie), discipline en wilskracht.

Ongeveer alle mogelijke onderwerpen komen in het boek aan bod, allemaal netjes alfabetisch gerangschikt, gaande van, zoals de ondertitel het zegt van “aandacht tot zwart gat”. Ook fijn is dat een resem van topsporters, door middel van citaten, aan bod komt. Het gaat daarbij om bijna uitsluitend Olympiërs, zowel uit België als het buitenland. Na verloop van tijd krijg je zelfs voorkeuren voor bepaalde sporters (juist door hun citaten), zo wil ik na het lezen van dit boek wel eens ‘Goud” van Michael Phelps lezen.

Het boek brengt je inzicht bij voor wat betreft het mentale aspect van het sporten. Het is inspirerend en motiverend, want gaandeweg leer je dat topsporters tal van keren ‘falen’ om dan te pieken. Het is het verhaal van altijd maar doordoen, ondanks tegenslag, blessure, angst, tegenvallende resultaten. Misschien is het wel in dat (intelligent) doordoen dat de topsporter zich onderscheidt.

B. De Cuyper, De psychologie van de topsporter, van atletiek tot zwemmen, van aandacht tot zwart gat. Lannoo Campus 2012 ,